IV SA/Gl 725/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi H.H. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji oddala skargę. Komendant Miejski Policji w R. uwzględniając wniesione przez H. H. odwołanie decyzją z dnia [...] r. uchylił rozkaz personalny z dnia [...] r. Nr [...] orzekający o braku podstaw do przyznania nagrody rocznej za 2003 r. oraz ustalił na podstawie § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U Nr. 86, poz. 789 ) iż nagroda roczna za 2003 r. nie przysługuje skarżącemu. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [...] r. wpłynął do Komendy Miejskiej Policji w R. wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] r., w którym oskarżony został uznany winnym działania na szkodę interesu publicznego i prywatnego, czym wyczerpał znamiona występku z art. 231 § 1 Kodeksu karnego za co został skazany na karę grzywny oraz orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w administracji rządowej na okres 1 roku. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...], utrzymał go w mocy. Na tej podstawie oraz w wyniku podania skarżącego z dnia [...] r. postanowieniem z dnia [...] r. podjęto postępowanie w tej sprawie. Przepisy dotyczące zasad przyznawania nagrody rocznej uległy zmianie z dniem [...] r. na mocy ustawy zmieniającej ustawę o Policji (Dz. U. Nr 158, poz. 1122). Wobec braku wyraźnego ustalenia, jakie przepisy mają być stosowane do ustalania uprawnień do nagrody rocznej za rok 2003 r. Komendant Miejski Policji w R. rozstrzygając decyzją z dnia [...] r. o uprawnieniach skarżącego do nagrody rocznej za rok 2003 zastosował przepisy obowiązujące w dniu orzekania, tj ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). Uwzględniając zarzuty zawarte w odwołaniu od wskazanej powyżej decyzji Komendant stwierdził, iż w postępowaniu administracyjnym orzeka się w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania, w sytuacji jednak, w której istnieje potrzeba rozstrzygnięcia sporu na gruncie faktów i prawa odnoszących się do konkretnej daty sprzed orzekania, nie ma przeszkód do zastosowania poprzedniego aktu prawnego, dlatego też wydając decyzję z dnia [...] r. orzekł na podstawie aktów prawnych obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia. Cytowane powyżej przepisy nie przewidują nagrody rocznej w przypadku skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. A taki stan faktyczny miał miejsce w tej sprawie, przy czym owego czynu skarżący dopuścił się w 2003 r. Odwołując się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów art. 7 i 107 § 1 k.p.a., zaakcentował przy tym brak wskazania w osnowie zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego na podstawie, których orzekano. Uzasadnienie decyzji ocenił zaś jako lakoniczne i logicznie wadliwe. Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach swego rozstrzygnięcia przedstawił – niesporny stan faktyczny – oraz zważył, że w świetle § 5 pkt 1 i § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg , które należało zastosować w sprawie odwołującemu się nie należy się nagroda roczna za 2003 r. Zarzuty naruszenia prawa procesowego uznał za nietrafne bądź nieistotne, w świetle wyjaśnienia sprawy przez organ i istnienia materialnoprawnej podstawy decyzji, przytoczonej w jej uzasadnieniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. H. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na obrazę prawa materialnego, a to przepisu § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, poprzez zastosowanie wskazanego przepisu do osoby nie będącej już w dacie orzekania policjantem. Podał bowiem, że rozkazem personalnym z [...] r. został zwolniony ze służby z dniem [...] r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przeto kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Przy czym – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. – rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Oznacza to, że Sąd orzekający ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Należy wreszcie dodać, że z mocy art.135 tej ustawy jest władny oceniać legalność nie tylko decyzji zaskarżonej, ale też rozstrzygnięć wydanych w granicach danej sprawy, jeśli może się to przyczynić do końcowego jej załatwienia. Uwzględniając te reguły i uprawnienia stwierdzić wypadło, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego w sposób uzasadniający ich wzruszenie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego popełnione w [...] 2003 r. Zgodnie z regulacją zawartą w § 5 pkt 1 cytowanego rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród rocznych, nagroda roczna nie przysługuje w przypadku skazania policjanta prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. W § 6 wskazanego powyżej rozporządzenia określono okres za który nagroda taka nie przysługuje, zgodnie z regulacją zawartą w ust. 1 § 6 nagroda roczna nie przysługuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego. Skoro skarżący w roku 2003 r. pełniąc służbę popełnił przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego to organy orzekające w sprawie słusznie odmówiły przyznania nagrody rocznej za rok 2003. W opisanym stanie faktycznym organy prawidłowo zastosowały przepis § 5 i 6 wskazanego rozporządzenia. Trafnie też uznały, że jest ono podstawą orzekania w sprawie. Niepodobna wszak było odnosić obecnych przepisów do stanów faktycznych sprzed ich obowiązywania. Ocena przesłanek prawa do spornego świadczenia musiała nastąpić w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie, w jakim mogłoby ono być przyznane. Zarzut skargi jest chybiony. Nagroda roczna jest świadczeniem przyznawanym policjantom, trudno zatem zgodzić się ze skarżącym, iż w związku z jego odejściem ze służby dzień przed uprawomocnieniem się wyroku skazującego nie powinno stosować się przepisów regulujących uprawnienia i obowiązki policjantów, zresztą gdyby tak było to brak jest również podstaw do zastosowania § 1 tegoż rozporządzenia, zgodnie z którym policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Nie do zaakceptowania jest pogląd, że w/w rozporządzenie ma zastosowanie jedynie w przypadku przyznawania uprawnień, zaś w przypadku ich ograniczenia nie stosuje się go. Poza tym wniosek o przyznanie nagrody złożył on po zwolnieniu ze służby a nagroda obejmowała czas jej trwania. Świadczy to o rażącej niekonsekwencji skarżacego, zwłaszcza gdy zważyć, że omawiany zarzut pojawił się dopiero w skardze. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania. Organy zgodnie z regulacją zawartą w art. 7 i 77 k.p.a prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 80 k.p.a. dokonały poprawnej oceny dowodów, oraz ich znaczenia dla sprawy. Postępowanie zostało podjęte niezwłocznie po wpływie prawomocnego wyroku skazującego skarżącego za popełnione przestępstwo, a więc po ustaniu przyczyny stanowiącej podstawę zawieszenia postępowania w tej sprawie. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie o uprawnieniach skrzącego do nagrody rocznej było uwarunkowane sposobem zakończenia postępowania karnego. Dopiero po ustaniu przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania a więc po wydaniu wyroku organ miał możliwość, zgodnie z regulacją zawartą w k.p.a. podjęcia zawieszonego postępowania. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo, sprawa dojrzała do rozstrzygnięcia, zaś zapadłe decyzje w sposób poprawny umotywowano. W konsekwencji tych wywodów zaskarżona decyzja odpowiada prawu materialnemu i procesowemu, wobec czego należało oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.