VII SA/Wa 633/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2008 r., odmówiła M. W. nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskodawca nie spełnia warunku w zakresie wymaganego wykształcenia wyższego odpowiedniego dla w/w specjalności zgodnie z treścią Załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28.04.2006 r w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. z 2006 r, Nr 83, poz 578 ). Krajowa Komisja Kwalifikacyjna po rozpatrzeniu odwołania M. W. decyzją z dnia [...] lutego 2009r, znak: [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż M.W. nie posiada wykształcenia odpowiedniego dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. M. W. w dniu 14 marca 1981 r uzyskał tytuł magistra chemika na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej, które to wykształcenie nie zostało uznane w świetle załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28.04.2006 r w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie jako odpowiednie dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej § 29 w/w rozporządzenia dopuszczający możliwość indywidualnej kwalifikacji wykształcenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie gdyż dotyczy wykształcenia uzyskanego na kierunkach, które przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostały zlikwidowane lub przekształcone i nie występują już w obrocie prawnym. Organ odwoławczy stwierdził, iż kierunek " chemia" nie został zlikwidowany lecz istniał również w dniu wydania rozporządzenia dlatego nie było przeszkód by kierunek ten umieścić w załączniku jako odpowiedni dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej o którą ubiega się wnioskodawca. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna na podstawie załącznika do pkt 2 protokołu postępowania kwalifikacyjnego ustaliła, iż pomimo braku możliwości zastosowania § 29 w/w rozporządzenia organ I instancji przeprowadził analizę porównawczą przedmiotów obowiązujących na kierunku budownictwo i kierunku ukończonego przez M. W. Z dołączonego indeksu wynika, że w programie nauczania na kierunku studiów ukończonych przez stronę nie było najistotniejszych przedmiotów właściwych dla kierunku budownictwo dlatego nieprawdziwe jest twierdzenie, że program nauczania na kierunku ukończonym przez stronę odpowiada w 90% programowi na kierunku budownictwo. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na wadliwie skonstruowany przepis § 7 ust 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28.04.2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, który odmawiając nadania uprawnień budowlanych odsyła do § 3 określającego wyłącznie wymagania dotyczące praktyki zawodowej, a nie wykształcenia. Jednakże odmowa nadania uprawnień budowlanych osobie nie posiadającej odpowiedniego wykształcenia wynika zdaniem organu z przepisu rangi ustawowej którym jest art. 14 ust 3 pkt 3 ustawy – Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. W. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 14 ust 3 pkt 3 ustawy – Prawa budowlanego poprzez wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie spełnił wymagania w zakresie wykształcenia - § 7 ust 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28.04.2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie - § 29 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie - art. 7 kpa poprzez brak zbadania programu nauczania jakim objęty był skarżący oraz pominięcie oświadczenia Dziekana AGH w K. Skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna podtrzymała stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wniosek skarżącego M. W. o nadanie mu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez przeprowadzenia egzaminu został złożony w dniu 3 marca 2008r. dlatego został rozpatrzony pod rządami nowych przepisów prawa budowlanego oraz wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych. Warunki ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych określone zostały w art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy tj. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28.04.2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. z 2006 r, Nr 83, poz. 578 ). Zgodnie z art. 14 ust 3 pkt 3 a) w/w ustawy warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych w zakresie o jaki ubiegał się skarżący jest ukończenie studiów magisterskich w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycie dwuletniej praktyki na budowie. Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28.04.2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ( Dz. U. z 2006 r., Nr 83, poz. 578 ) wydane na podstawie delegacji ustawowej art.16 ust 1 ustawy z dnia 7lipca 1994 r. – Prawo budowlane stanowi w § 7 ust 2, iż kwalifikowanie wykształcenia za odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności uprawnień budowlanych dokonuje się przez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów i specjalności potwierdzonych w dyplomie z wymaganym dla tej specjalności uprawnień budowlanych wykształceniem określonym w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Załącznik Nr 1 zawiera wykaz wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych. Wynika z niego, że warunkiem niezbędnym do uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej jest ukończenia studiów magisterskich na kierunku budownictwo. Skarżący w dniu 7 lipca 1981 r. uzyskał dyplom na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w zakresie chemii i specjalności materiały budowlane. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w toku postępowania kwalifikacyjnego przeprowadziła w oparciu o wpisy w indeksie skarżącego analizę porównawczą przedmiotów obowiązujących na kierunku budownictwo i kierunku ukończonego przez M. W.. W wyniku analizy ustaliła, że w programie nauczania na kierunku studiów ukończonych przez skarżącego nie było najistotniejszych przedmiotów właściwych dla kierunku budownictwo. Odnosząc się do zaświadczenia Dziekana AGH w K. organ I instancji stwierdził, iż nieprawdziwe jest twierdzenie, że program nauczania na kierunku ukończonym przez stronę odpowiada w 90 % programowi na kierunku budownictwo. Organ odwoławczy ustalił ponadto, że kierunek " chemia" nie został zlikwidowany lecz istniał również w dniu wydania rozporządzenia dlatego nie było przeszkód by kierunek ten umieścić w załączniku jako odpowiedni dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej o którą ubiega się wnioskodawca. Powołane przez skarżącego stanowisko Dziekana AGH w K. zawarte w zaświadczeniu ma charakter jedynie opinii, którą organ nie jest związany, lecz we własnym zakresie ocenia i rozstrzyga, czy warunki do uznania wniosku strony zostały spełnione. W tej sytuacji zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, iż posiadane przez skarżącego wykształcenie nie spełnia warunków w zakresie wymaganego wykształcenia zgodnie z treścią Załącznika nr 1. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.