II FZ 198/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA: Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia T. T. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 113/09 wzywające T. T. do uiszczenia opłaty od wniosku w sprawie ze skargi T. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 16 stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia kserokopii protokołów postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt. I SA/Lu 113/09, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał T. T. (dalej: skarżący) do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonego na wniosek, w kwocie 100,00 zł. Jednocześnie Sąd poinformował skarżącego, iż stosownie do art. 234 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. Nr 221, poz. 2192 - dalej: rozporządzenie), jeśli nie zostanie ona uiszczona w wyznaczonym terminie, to Przewodniczący zarządzi przymusowe jej ściągnięcie. Skarżący pismem z dnia 6 maja 2009 r. wniósł zażalenie na wskazane powyżej zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I, w którym podniósł, iż opłata jest nienależna, ponieważ w dniu, w którym zgłosił się do Sądu, aby ją uiścić uzasadnienie wyroku nie było jeszcze sporządzone. W związku z tym skarżący oświadczył, iż cofa wniosek o sporządzenie uzasadnienie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej należy uznać, iż istniała podstawa wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej - skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z wnioskiem o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest obciążenie kosztami sądowymi (tj. opłatami sądowymi, takimi jak wpis i opłata kancelaryjna) podmiot, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzany jest na wniosek (art. 141 § 2 p.p.s.a.), opłatę kancelaryjną pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie, w kwocie 100 zł (§ 2 rozporządzenia). Zgodnie bowiem z art. 234 § 2 (zd. 1) p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Sam odpis doręcza się jednak bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną. Brak uiszczenie opłaty kancelaryjnej, ze względu na dalszą treść tego przepisu (zd. 3), przed doręczeniem odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, skutkuje podjęciem przez przewodniczącego zarządzenia o przymusowym ściągnięciu opłaty od strony (zd. 2). Wobec powyższego należy uznać, iż Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie słusznie wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku oraz pouczył o skutkach braku jej uiszczenia. Natomiast w sytuacji, gdy skarżący wycofał wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, przed jego doręczeniem, należy uznać, iż odpadła podstawa prawna i faktyczna do żądania na tej podstawie od skarżącego uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Zgodnie z początkową treścią art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną pobiera się za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego skarżącemu. Skoro skarżący cofnął wniosek przed otrzymaniem odpisu wyroku z uzasadnieniem, to należy przyjąć, iż dokonał to w sposób skuteczny. Wprawdzie przepisy p.p.s.a. nie regulują wprost takiej sytuacji, to jednak brak regulacji prawnej nie może pozbawiać skarżącego prawa do odwołania wcześniejszego oświadczenia woli. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 197 par. 1 i 2 p.p.s.a. i w związku z art. 198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.