II OZ 613/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Wr 15/09 o odmowie umorzenia należności z tytułu nieuiszczonej grzywny w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: oddalić zażalenie Zarządzeniem z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Wr 15/09 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu odmówił D. W. umorzenia należności z tytułu nieuiszczonej grzywny w kwocie 500 zł. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. wnioskodawca domagała się umorzenia nałożonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2010 r. kary porządkowej grzywny za ubliżanie Sądowi oraz adwokatowi działającemu z urzędu. Odmawiając umorzenia ww. należności Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu stwierdził, że strona nie wykazała wystąpienia przesłanek wymienionych w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2194). Skarżący nie mają nikogo na utrzymaniu, łączny dochód dwuosobowej rodziny wynosi 2.474,21 zł, a koszty miesięcznego utrzymania wynoszą 342 zł. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła D. W. podnosząc szereg argumentów niedotyczących wprost zaskarżonego zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 229 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywny, o której mowa w art. 154 § 1, mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami. Stosownie natomiast do treści § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, należności mogą być umorzone na wniosek dłużnika w części lub w całości, jeżeli dłużnik wykaże, że z uwagi na swoją sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie ich uiścić, a ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki. Dokonana w zaskarżonym zarządzeniu ocena sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącej zasługuje, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na aprobatę, w związku z czym wniosek D. W. o umorzenie wskazanej w nim należności nie mógł być uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i 198 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.