II OZ 84/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2009 r. , sygn. akt II SAB/Wr 16/09 przyznające w punkcie pierwszym D. W. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i umarzające w punkcie drugim postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 16/09 referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącej D. W. prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, to jest ustanowienia adwokata. W dniu [...] października 2009 r. skarżąca złożyła ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z mężem, a łączny ich dochód brutto wynosi [...] zł. Postanowieniem z dnia 13 października 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. D. W. złożyła sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia w zakresie, w jakim umorzono postępowanie i wniosła "o pomoc całkowitą". Postanowieniem z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 16/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał w punkcie pierwszym D. W. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i w punkcie drugim umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd podał uzasadniając, że mając na uwadze sytuację materialną skarżącej uznać należy, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dlatego uznał, że przysługuje jej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi jednak na fakt, że zapadłym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych, przy czym postanowienie to nie utraciło mocy i nadal obowiązuje, postępowanie w zakresie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, gdyż skarżąca jest już zwolniona w tej sprawie od kosztów i dlatego postępowanie w tym zakresie - jako bezprzedmiotowe - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 u.p.s.a. podlegało umorzeniu. Jak podano, w pozostałym zakresie - obejmującym ustanowienie adwokata - wniosek skarżącej z dnia 9 października 2009 r. podlegał uwzględnieniu, ponieważ uprzednio nie przyznano jej prawa pomocy w tym zakresie. W zażaleniu na powyższe postanowienie D. W. wniosła o jego uchylenie podnosząc, iż ,,brak jest podstaw prawnych do opłaty w celu prostowania celowych i złośliwych przekrętów sędziów i Sądu". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Sąd pierwszej instancji w pełni zasadnie ocenił, że postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r., II SAB/Wr 16/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał D. W. prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych a postanowienie to jest w mocy, co oznacza, iż obowiązuje. Skoro zatem prawo pomocy we wskazanym zakresie zostało już stronie przyznane, to ponowne postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych byłoby niezasadne. Z treści złożonego przez D. W. zażalenia wynika, iż w istocie zostało ono złożone na skutek błędnego rozumienia pkt II zaskarżonego postanowienia. Wyjaśnić zatem należy, iż umorzenie w niniejszej sprawie postępowania w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oznacza, iż skarżąca nie musi ich opłacać. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.