II OZ 85/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 16/09 odrzucające zażalenie D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 16/09 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 16/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie D. W. na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Wr 16/09 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Trzebnicy. W uzasadnieniu wskazano, że zażalenie nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, który to nakaz wynika z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), lecz osobiście przez skarżącą, która nie jest żadną z osób wymienionych w § 2 art. 175 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie D. W. podniosła kwestie związane z wniesioną w sprawie skargą i wniosła o ,,uchylenie i zmianę" zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowanie znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. D. W., pomimo pouczenia udzielonego jej przez Sąd I instancji, sporządziła osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 października 2009 r., którym została odrzucona skarga kasacyjna. Z akt sprawy nie wynika, aby D. W. była adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie D. W. było niedopuszczalne, zatem postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu. Wskazać należy przy tym, iż kwestie podniesione w zażaleniu pozostają bez związku z zaskarżonym postanowieniem. Na obecnym etapie postępowania bowiem Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie zasadność odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.