II OZ 40/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia pełnomocnika J. C. na punkt drugi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 391/09 o zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: uchylić punkt drugi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 391/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 8 października 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 391/09, w punkcie 1 oddalił skargę J. C. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W punkcie 2 wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi T. W., prowadzącemu kancelarię adwokacką w Ł., kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100), obejmującą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oraz kwotę 17 zł (siedemnaście), tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa. Zażalenie na punkt 2 powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącej, zarzucając naruszenie przepisu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wskutek błędnego jego zastosowania w sytuacji, gdy zastosowany powinien zostać § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 6 pkt 6 powołanego rozporządzenia. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącej wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego orzeczenia o kosztach przez przyznanie pełnomocnikowi skarżącej tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwoty 3.600,00 zł (trzy tysiące sześćset) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług (VAT) oraz kwoty 17 zł (siedemnaście), tytułem zwrotu uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa; 2. przyznanie pełnomocnikowi skarżącej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podnosi, że przedmiotem postępowania było nałożenie grzywny w kwocie 64 315,17 zł (sześćdziesiąt cztery tysiące trzysta piętnaście 17/100) w celu przymuszenia, a więc należność pieniężna. W tej sytuacji, w ocenie pełnomocnika skarżącej, stawka minimalna obliczona powinna zostać w odniesieniu do wartości przedmiotu sporu, tj. zgodnie z § 6 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) "Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata". Sąd I instancji rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zastosować § 6 pkt 6) powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, który stanowi, że "Stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) zł do 200.000 (dwieście tysięcy) – 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł.". Rozpoznając ponownie sprawę w zakresie zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd I instancji powinien zbadać wniosek pełnomocnika skarżącej pod kątem oświadczeń jakie powinny się w nim znaleźć oraz zastosować powołane przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. .