III SA/Po 43/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 lipca 2009 r. przy udziale Sprawy ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności z tytułu niezapłaconego podatku akcyzowego oddala skargę /-/ M. Ławniczak /-/ W. Długaszewska /-/ B. Sokołowska Postanowieniem z dnia 19.06.2009 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w L. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności członka zarządu spółki "A" Sp. z o.o P. J. za zaległości podatkowe spółki, tj. za niezapłacony podatek akcyzowy za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2003r. Jako podstawę prawną wskazał art. 116 §1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają całym swoim majątkiem członkowie zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, oraz gdy członek zarządu nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W toku postępowania ustalono, iż "A" Sp. z o.o. nie dopełniła obowiązku rejestracji jako podatnika podatku akcyzowego oraz nie zadeklarowała i nie zapłaciła zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące kwiecień 2003 r. w kwocie 950.001,00 zł, maj 2003 r. w kwocie 305.004,00 zł, czerwiec 2003 r. 611.506 zł, lipiec 2003 r. 60.180,00 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wydał w dniu 30.09.2005 r. decyzję nr [...], w której określił ww. Spółce zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego w łącznej kwocie 1.926.691,00 zł z odsetkami za zwłokę. Spółka złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji do organu II instancji, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Od decyzji drugiej instancji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który w dniu 12.09.2006r odrzucił skargę, z powodu nieopłacenia wpisu od skargi (I SA/Po 720/06). Pismem z dnia 3.07.2007 r. organ podatkowy wezwał P. J. do wykazania, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy strony oraz do wskazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W wezwaniu pouczono stronę, że niezastosowanie się do niniejszego wezwania, w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia, spowoduje wydanie rozstrzygnięcia na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. W dniu 17.07.2007 r. wezwano stronę do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 12.09.2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wydał decyzję nr [...], którą orzekł o solidarnej odpowiedzialności P. J., jedynego członka zarządu spółki, za zaległości podatkowe ww. Spółki z tytułu niezapłaconego, a wynikającego z decyzji nr [...] z dnia 30.09.2005 r. podatku akcyzowego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 116 §1 Ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają całym swoim majątkiem członkowie zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, oraz gdy członek zarządu nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W niniejszej sprawie strona postępowania nie wskazała na istnienie którejkolwiek z powyższych przesłanek. Z kolei art. 116 §2 Ordynacji podatkowej wskazuje, iż odpowiedzialność członka zarządu, o której mowa powyżej obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Z odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr KRS [...] dotyczącego "A" Sp. z o.o. oraz odpisu z Rejestru Handlowego Dział [...] wynika, że w miesiącach kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2003 r., tj. w okresie kiedy powstało przedmiotowe zobowiązanie podatkowe, z tytułu którego istnieje zaległość podatkowa, jedynym członkiem zarządu ww. Spółki i Prezesem tegoż zarządu był P. J., a zatem warunek, o którym mowa w art. 116 §2 Ordynacji podatkowej został w niniejszej sprawie spełniony. Nadto, zgodnie z art. 107 §2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność osób trzecich obejmuje również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Od decyzji tej strona wniosła w dniu 1.10.2007 r. odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w P. Strona podniosła, iż zaległość podatkowa jest następstwem działalności przestępczej innych osób na szkodę Skarbu Państwa oraz innych podmiotów, w tym "A" Sp. z o.o. W związku z toczącymi się postępowaniami karnymi strona nie występowała z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, a w sprawach karnych miała wyłącznie status pokrzywdzonej. Odwołujący wskazał, iż zasądzenie tak olbrzymiej kwoty do zapłaty jest w istocie uznaniem go za winnego dokonanych przestępstw i skazaniem jego oraz rodziny na wegetację, gdyż nie posiada środków i majątku na pokrycie zasądzonych kwot. Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia 26.10.2007 nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez stronę. W jego uzasadnieniu wskazał, iż skarżona decyzja została doręczona stronie, za potwierdzeniem odbioru, w dniu 17.09.2007 r. Natomiast odwołanie od tej decyzji strona wniosła, za pośrednictwem poczty, w dniu 2.10.2007r., czyli po upływie 14 dniowego terminu, określonego w art. 223 Ordynacji podatkowej. Na postanowienie to strona w dniu 4.12.2007r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W jej uzasadnieniu strona wskazała, iż przyczyną niezłożenia odwołania w terminie, była długotrwała choroba, rozwijająca się u strony od wielu miesięcy. U strony zdiagnozowano m.in. zaawansowaną miażdżycę, chory układ pokarmowy, rozległą nerwicę oraz depresję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24.07.2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w P. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia przez stronę odwołania. Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z dnia 7.11.2008 r. przywrócił stronie termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. nr [...] z dnia 12.09.2007 r. W uzasadnieniu podniesiono, że Dyrektor Izby Celnej uznał argumentację strony, że niedotrzymanie terminu było spowodowane długotrwałą chorobą, utrudniającą, a nawet uniemożliwiającą normalne funkcjonowanie. Po rozpoznaniu odwołania z dnia 1.10.2007r Dyrektor Izby Celnej w P. wydał w dniu 1.12.2008 r. decyzję o Nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 12.09.2007 r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie spółka "A" nie uiściła podatku akcyzowego za okres od kwietnia do lipca 2003 r., określonego wobec niej w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nr [...] z dnia 30.09.2005 r. Na podstawie uzyskanych z Wydziału Egzekucji i Likwidacji Izby Celnej w P. informacji ustalono, że postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do firmy "A" Sp. z o.o. okazało się bezskuteczne. Dokonane przez ww. organ zajęcia egzekucyjne nie doprowadziły do wyegzekwowania należności. Na poczet zadłużenia nie pobrano żadnej kwoty. W wyniku przeprowadzonego postępowania o wyjawienie majątku spółki nie ustalono żadnych składników majątkowych do których byłoby możliwe skierowanie egzekucji. Uzyskane informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Urzędu Miasta i Gminy w [...], Urzędu Skarbowego w [...], Krajowego Rejestru Sądowego, Krajowej Ewidencji Podatników również nie wykazały źródeł dochodu, ani majątku firmy. Wobec powyższego zaistniała przesłanka pozytywna do wydania decyzji w trybie art. 116 §1 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie strona nie udowodniła, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 116 §1 pkt 1 i pkt 2, wyłączające jej odpowiedzialność. Strona wprawdzie podniosła, że przyczyną niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości były toczące się postępowania karne, jednakże, bez względu na to w jakim charakterze występuje w nich "A" Sp. z o.o., nie mogą stanowić okoliczności wyłączającej winę strony w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. P. J. nie wykazał, że zachował w tym względzie należytą staranność. Podkreślić bowiem należy, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania karnego. W tych okolicznościach zasadnym, zdaniem organu, było przeniesienie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki "A" na P. J. pełniącego funkcję członka zarządu ww. spółki w okresie kiedy powstały zaległości podatkowe. W dniu 4.02.2009 r. P. J. wniósł pismo zatytułowane "zażalenie", mające w istocie charakter skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 1.12.2008 r. W jej uzasadnieniu podtrzymał stanowisko, że nie złożenie wniosku nastąpiło bez jego winy, gdyż w okresie, kiedy wniosek ten powinien być złożony bardzo poważnie chorował. Przyczyną choroby była sytuacja w jakiej się znalazł, na skutek przestępczych działań innych osób. W toku postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik Skarżącego złożył pismo procesowe, w którym podniósł, iż dla uznania egzekucji za bezskuteczną wymagane jest wydanie przez właściwy organ postanowienia o bezskuteczności egzekucji, nadto podkreślił, iż Skarżący w toku postępowania wykazywał majątek spółki, z którego można zaspokoić wierzyciela, ma bowiem ona roszczenia odszkodowawcze wobec innych podmiotów. Nadto zdaniem pełnomocnika Skarżący uprawdopodobnił brak winy w nie zgłoszeniu wniosku o upadłość. Dyrektor Izby Celnej w P. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni. Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. Zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określone zostały w rozdziale 15 Ordynacji podatkowej. W rozdziale tym mieści się zakres podmiotowy oraz przedmiotowy tej odpowiedzialności. Zgodnie z art. 107 § 1 tejże ustawy tylko w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatnika odpowiadają solidarnie z podatnikiem i całym swoim majątkiem osoby trzecie. Z kolei na mocy art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej członkowie zarządu na warunkach w artykule tym określonych odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W ocenie Sądu organ drugiej instancji, który wydał zaskarżoną decyzję w sposób należyty ustalił zakres odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe reprezentowanej przezeń spółki "A". Na gruncie aktualnej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego określonej uchwałą z dnia 08.12.2008 r. w sprawie o sygn. II FPS 6/08 przyjmuje się, że stwierdzenie przez organ bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, ale jednocześnie stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustalone zostać może na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym można - co do zasady - wyróżnić trzy stadia: stadium poprzedzające wszczęcie egzekucji, stadium stosowania egzekucji oraz stadium następujące po przeprowadzeniu egzekucji. W odniesieniu do stanu obecnej sprawy - czyli stadium stosowania egzekucji, stwierdzenie jej bezskuteczności będzie związane z oceną skuteczności zastosowanych środków egzekucyjnych. W każdym jednak przypadku wierzyciel ma obowiązek monitorowania wysokości należności egzekwowanej w zestawieniu ze skutecznymi lub bezskutecznymi środkami egzekucyjnymi. Już zatem wnikliwa analiza przebiegu postępowania egzekucyjnego przy zaawansowanym etapie stosowania egzekucji umożliwia zdaniem NSA stwierdzenie czy egzekucja została wszczęta co do całego majątku, czy była skuteczna i w jakiej części. Jak zauważają autorzy uchwały: "W tym drugim stadium postępowania egzekucyjnego takim środkiem dowodowym mogącym dowodzić bezskuteczności egzekucji może być sporządzony przez poborcę skarbowego (komornika) protokół bezskutecznego zajęcia ruchomości czy praw majątkowych albo stwierdzający, że zobowiązany posiada tylko szczegółowo wskazane ruchomości (prawa majątkowe) wolne od egzekucji." W tym zakresie nie sposób więc podzielić stanowiska pełnomocnika Skarżącego zawartego piśmie z dnia 19 czerwca 2009r o konieczności wydania postanowienia o bezskuteczności egzekucji. Stan postępowania egzekucyjnego, na dzień wydania decyzji organu drugiej instancji jest jednoznaczny. Prowadzono bezskuteczną egzekucję z rachunków bankowych spółki oraz wierzytelności spółki, a mimo wysiłków poborcy podatkowego i zapytań kierowanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Urzędu Miasta i Gminy w [...], Urzędu Skarbowego w [...], Krajowego Rejestru Sądowego, Krajowej Ewidencji Podatników nie ujawniono żadnego majątku spółki. Spółka zaprzestała prowadzenia działalności. W wyniku przeprowadzonego postępowania o wyjawienie majątku spółki nie ustalono żadnych składników majątkowych, co do których możliwe byłoby skierowanie egzekucji. Nie można mieć zatem w niniejszej sprawie żadnych wątpliwości co do bezskuteczności egzekucji. Po wykazaniu powyższej bezskuteczności egzekucji oraz faktu powstania zaległego zobowiązania podatkowego w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki, ciężar udowodnienia zaistnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność osoby trzeciej spoczął na skarżącym. Przepis sformułowany jest bowiem jednoznacznie: "a członek zarządu nie wykazał, że..."; aktualne orzecznictwo stanowisko to potwierdza. Okoliczności, z których dowiedzenie którejkolwiek umożliwia skarżącemu uniknięcie przeniesienia odpowiedzialności, są następujące: a) zgłoszenie we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcie postępowania układowego, albo b) brak winy skarżącego w niezgłoszeniu jednego z wniosków, o których mowa w punkcie poprzednim, albo c) istnienie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Spełnienie którejkolwiek z powyższych okoliczności umożliwia uniknięcie odpowiedzialności na zasadach art. 116. W przedmiotowej sprawie skarżący na żadnym etapie postępowania nie wskazywał mienia spółki, z którego egzekucja mogła doprowadzić do zaspokojenia zaległości podatkowej; jednocześnie skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Jedyną okolicznością, której dowodził Skarżący, była zatem okoliczność braku swojej winy w niezgłoszeniu wniosków o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. W uzasadnieniu skargi strona podnosiła, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy. W okresie bowiem, kiedy stosowny wniosek winien być złożony podatnik poważnie chorował. Przyczyny choroby są związane z całą sytuacją, w jaką skarżący został wplątany przez przestępcze działania innych osób i firm, o czym strona już wcześniej informowała w swoich pismach Izbę Celną. Prawdą jest, że strona w toku postępowania podnosiła, iż przyczyna niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości były toczące się postępowania karne. Można również, z całą stanowczością przyjąć, iż powyższa okoliczność wg strony miała wyłączać jej winę w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub nie wszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (art. 116 §1 pkt 1 b Ordynacji podatkowej). Niemniej Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12.02.2002 r., sygn. akt III SA 2544/00 wskazał, że jako kryterium przy ocenie winy podatnika przyjmuje się obiektywny miernik staranności oraz fakt, iż uchybienie określonemu obowiązkowi było od niego niezależne. W niniejszej sprawie strona nie udowodniła, że zachowała należytą staranność. Toczące się postępowanie karne, bez względu na to w jakim charakterze występuje w nich firma "A", nie mogą stanowić okoliczności wyłączającej winę strony w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Postępowanie podatkowe jest bowiem postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania karnego, w którym ustala się winę sprawcy przestępstwa i wymierza karę za popełniony czyn. Wynik postępowania karnego nie przesądza bowiem o braku odpowiedzialności za umorzone podatki lub nienależnie otrzymane zwroty. (wyr. WSA w W-wie z dnia 30.06.2004 r. sygn. akt III SA 1078/03). Tym bardziej więc, gdy postępowanie karne dotyczy osób nie ponoszących odpowiedzialności podatkowej wprost lub w trybie przeniesienia odpowiedzialności, nie może usprawiedliwiać zaniechania członków zarządu w złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Bowiem krąg podmiotów, na których ciąży w tej sytuacji wykonanie zobowiązania podatkowego nie zmieni się. Jednocześnie dla skuteczności złożenia wspomnianego wniosku, bez znaczenia pozostaje fakt toczących się postępowań karnych, na które powołuje się strona. Strona w skardze podniosła, że w czasie kiedy winna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości poważnie chorowała, o czym informowała Izbę Celną we wcześniejszych pismach. Okoliczność ta, jej zdaniem, wyłącza jej winę w niezłożeniu wniosku ogłoszenie upadłości. Z powyższym twierdzeniem strony nie można się zgodzić. W skierowanych do Izby Celnej pismach, tj. odwołaniu z dnia 1.10.2007 r. oraz piśmie z dnia 17.10.2008r. strona powoływała się na swoją chorobę, ale tylko i wyłącznie jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Organ II instancji po przeanalizowaniu dokumentacji medycznej, z której wynikało, że choroba ta trwała od 7.09.2007 r. do 9.11.2007 r., uznał, że strona uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nastąpiło bez winy strony i postanowieniem z dnia 7.11.2008 r. przywrócił stronie termin do wniesienia odwołania. Także w zaskarżonej decyzji organ odniósł się do okoliczności zawinienia podnosząc, iż strona nie udowodniła, iż zachowała należyta staranność. Wprawdzie w uzasadnieniu odniósł się jedynie do kwestii związanych z toczącym się postępowaniem karnym, aczkolwiek zebrany materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, iż skarżący nie udowodnił, ani nawet nie uprawdopodobnił swoich twierdzeń, iż czas choroby pokrywał się z terminem, w którym powinien był on złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości i że choroba uniemożliwiła mu złożenie takiego wniosku, co stanowiłoby dla niego przesłankę braku jego winy. W tym zakresie brak jednoznacznego odniesienia się organu do tej okoliczności nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Podkreślić też należy, iż Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu z dnia 17.10.2008 roku zły stan zdrowia wskazywał wyłącznie jako przyczynę nie złożenia odwołania terminie. A w odwołaniu z dnia 1.10.2007r stwierdził jednoznacznie " w związku z nie zakończeniem spraw karnych w których występuje "A" nie występowałem z wnioskiem o upadłość". Zły stan zdrowia jako przyczynę nie złożenia wniosku o upadłość P. J. podniósł dopiero w skardze. Nie sposób zgodzić się także z twierdzeniem pełnomocnika Skarżącego, iż w toku postępowania administracyjnego P. J. wskazywał mienie spółki, z którego można zaspokoić roszczenia wierzyciela. Takich wniosków nawet pośrednio nie sposób wyinterpretować z jakichkolwiek pism składanych w toku postępowania administracyjnego. W tym zakresie jedynie marginalnie przytoczyć należy stanowisko doktryny i praktyki, iż "możliwość uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o. o poprzez wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych, wymaga wskazania takiego mienia, z którego egzekucja faktycznie jest możliwa"-(wyrok WSA w Warszawie dnia 20.09.2006r, IISA/ Wa 3277/05, M. Podatkowy 2007/2/45). W tym stanie rzeczy, na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, niepodobna przyjąć, że po stronie skarżącego wystąpiła przesłanka negatywna odpowiedzialności - tj. brak winy w niezgłoszeniu jednego z wniosków. Podkreślić należy, iż konieczność wykazania okoliczności egzoneracyjnych spoczywa na podatniku, przy czym obowiązek ten nie może być przerzucany na organy podatkowe poprzez składanie wniosków o dokonanie czynności dowodowych mających zastępować konieczną aktywność podatnika. W tych okolicznościach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. /-/ M. Ławniczak W. Długaszewska /-/ B. Sokołowska za nieobecnego sędziego /-/ M. Ławniczak D.W.d