VII SA/Wa 690/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2009 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. (znak: [...]) utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...]Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] października 2008 r. w przedmiocie odmowy nadania J. Z uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności drogowej – bez przeprowadzania egzaminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego (w nowym brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z 28 lipca 2005 r.) zawierający wymóg określonego wykształcenia, wskazał na przepisy przejściowe dotyczące "spraw w toku" w tym art. 5 ustawy obejmujący przypadek uzyskania przed 1 stycznia 2006 r. wymaganego wykształcenia i rozpoczęcia przed tą datą praktyki zawodowej. W przedmiotowej sprawie zainteresowany spełnił oba te warunki, a zatem do jego wniosku zastosowano przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2006 r., w tym również art. 16 ust. 1 Prawa budowlanego i wydane na jego podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Badając książki praktyki zawodowej organ stwierdził, że znaczną ich część nadzorował D. K., który nie posiadał uprawnień bez ograniczeń, a jedynie do powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych, a to oznacza, że nie obejmowały one całego zakresu specjalności drogowej. W takiej sytuacji nie mógł on w świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia z 18 maja 2005 r. kierować praktyką zawodową zainteresowanego, a zatem praktyka nadzorowana przez D. K. w okresie od 17 kwietnia 2006 r. do 22 grudnia 2007 r. nie mogła być zainteresowanemu zaliczona, a tym samym organ nie mógł uznać odbycia przez zainteresowanego dwuletniej praktyki odpowiadającej warunkom ustawy Prawo budowlane. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł J. Z. domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Skarżący zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych, naruszenie art. 14 ust. 3 ustawy zasadniczej i § 4 i 5 rozporządzenia wykonawczego z 18 maja 2005 r. oraz art. 104 Prawa budowlanego i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Obszerna skarga sprowadza się do zakwestionowania stanowiska organu, iż określenie zakresu uprawnień D. K. do "powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych" nie odnosi się do całości jego uprawnień, lecz jedynie do "typowych przepustów i mostów", a skarżący na poparcie swojej tezy przytacza nazwiska innych osób, które po odbyciu praktyki pod kierunkiem D. K. uzyskały uprawnienia do kierowania robotami drogowymi bez ograniczeń, a to świadczy o tym, iż w tamtych przypadkach organ I instancji przyjął, iż kierujący praktykami legitymuje się wymaganymi do tego uprawnieniami budowlanymi bez ograniczeń. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie narusza przepisów prawa. Warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w ustawie, tj. w art. 14 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Do dnia 1 stycznia 2006 r. warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń było posiadanie m.in. odpowiedniego wykształcenia wyższego, a więc zarówno wyższego zawodowego, jak i magisterskiego. W dniu 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Powyższa ustawa nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, podwyższając wymogi uzyskania uprawnień budowlanych. Zmiana art. 14 ust. 3 polegała głównie na tym, iż osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń powinny posiadać wykształcenie wyższe magisterskie, a osoby ubiegające się o uprawnienia w ograniczonym zakresie - wykształcenie wyższe zawodowe. Zgodnie z art. 5 tej ustawy, stanowiącym że "w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe", warunkiem skorzystania z tego zapisu jest uzyskanie przed 1 stycznia 2006 r. wykształcenia wymaganego na podstawie przepisów dotychczasowych, a więc na podstawie art. 14 ust. 3 w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 28 lipca 2005 r., oraz rozpoczęcie przed tą datą praktyki zawodowej. Wyżej wymienione warunki muszą zostać spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie skarżący rozpoczął praktykę i uzyskał wyższe wykształcenie zawodowe przed 1 stycznia 2006 r., a zatem spełnił wyżej wymienione warunki. Zgodzić się wiec należy z organem, że do jego wniosku będą miały zastosowanie przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2006 r., w tym również art. 16 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i wydane na jego podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r., Nr 96, poz. 817). W świetle § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. praktyka zawodowa, o której mowa w art. 14 ust. 4 ustawy, powinna być odbyta po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni lub świadectwa ukończenia technikum lub szkoły policealnej, z zastrzeżeniem ust. 2, pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności. Jak z powyższego wynika, przepisy wyżej wymienionego rozporządzenia również wymagają od osoby kierującej praktyką uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Aby ustalić czy praktyki skarżącego odbyły się pod takim kierownictwem organ badał czy kierujący większością praktyk skarżącego D. K. spełniał te wymogi. Jak ustalono, D. K. uzyskał uprawnienia budowlane na podstawie § 5 ust. 2, § 7, § 13 ust. 3 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46). Z przedłożonej decyzji wynika, że wyżej wymieniony jest uprawniony do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie budowli dróg i nawierzchni lotniskowych oraz typowych przepustów i mostów – o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Faktem jest, że rozporządzenie z 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie posługuje się pojęciem uprawnień budowlanych bez ograniczeń, a pojęcie to nie występowało w ustawie Prawo budowlane z 1974 r. oraz rozporządzeniu wykonawczym z 20 lutego 1975 r. w sprawie funkcji technicznych. Podzielić tu jednak należy stanowisko organu, że osoby które uzyskały uprawnienia budowlane na podstawie wyżej wymienionej ustawy i rozporządzenia są uprawnione do kierowania praktyką zawodową, o ile zakres rzeczowy ich uprawnień nie doznaje żadnych ograniczeń. Zgodzić się też należy z wywodem przeprowadzonym przez organ, że istotą uprawnień budowlanych jest prawo wykonywania na ich podstawie określonych samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w określonym zakresie i że cechą przesądzającą o konieczności równego traktowania obywateli w procesie stosowania § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, będzie zakres posiadanych przez nich uprawnień budowlanych. O istnieniu tej cechy przesądza zatem aspekt materialny, a więc decydująca jest tu treść uprawnień budowlanych, a nie ich nazwa. Stosownie do tego, zróżnicowanie sytuacji prawnej osób posiadających uprawnienia budowlane w procesie stosowania § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r. Nr 96, poz. 817) nie może być podyktowane odmiennością nazwy uprawnień uzyskanych w latach 1975-1995. Tak więc jeżeli osoba posiadająca uprawnienia budowlane w danej specjalności, uzyskane pod rządami poprzedniej ustawy – Prawo budowlane, może je wykonywać w takim samym zakresie, jak osoby posiadające uprawnienia budowlane bez ograniczeń, to jest również upoważniona do nadzorowania praktyki zawodowej. Jeśli zaś osoba ta na mocy decyzji wydanych w latach 1975-1995 może wykonywać te uprawnienia, ale nie w pełnym zakresie danej specjalności, to tym samym nie może kierować praktyką zawodową w rozumieniu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Tak więc jeżeli uprawnienia budowlane D. K. ograniczone są jedynie do powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych, to nie obejmują całego zakresu specjalności drogowej, a to powoduje, że zgodnie z powołanymi wyżej przepisami organ nie mógł zaliczyć skarżącemu praktyki odbytej pod tym kierownictwem. W świetle przedstawionej wyżej argumentacji zarzuty skargi należy uznać za chybione. Reasumując skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).