VII SA/Wa 579/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz I. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] wydaną [...] grudnia 2008 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią handlowo – usługową i garażem podziemnym stanowiącego 1 etap zespołu budynków mieszkalnych z zadania II, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w przedmiotowej sprawie złożył inwestor I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Po dokonaniu analizy przedłożonej dokumentacji w zakresie spełniania wymagań art. 35 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2008r. nałożono na Inwestora obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia poprzez: "przedłożenie projektu budowlanego obejmującego zamierzenie inwestycyjne zgodne z decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r.,obejmujące rozbudowę i modernizację obiektów sportowych oraz budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej i usługowej wraz z zapleczem parkingowym i technicznym". Organ uznał, że przedstawiany wraz ze złożonym przez inwestora wnioskiem projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Niezgodność polega na tym, że przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. (którą organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany na mocy art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jest: "rozbudowa i modernizacja obiektów sportowych oraz budowa zespołu zabudowy mieszkaniowej i usługowej wraz z zapleczem parkingowym i technicznym; zadanie I obejmuje zachodnią część terenu – adaptację i modernizację istniejącego stadionu piłkarskiego i lekkoatletycznego, urządzenie trawiastego boiska treningowego oraz urządzenie ogólnodostępnych terenów rekreacji biernej, zadanie II – obejmuje wschodnią część terenu, realizację zespołu zabudowy wielorodzinnej i usługowej wraz z niezbędnym zapleczem parkingowym i technicznym na działkach nr ew. [...] i [...] oraz części dz. ew. nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. ", natomiast przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę jest budynek mieszkalny wielorodzinny z częścią handlowo-usługową i garażem podziemnym. Z uwagi na nieusunięcie stwierdzonych nieprawidłowości organ odmówił wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Odwołanie od tej decyzji złożyła Sp. z o.o. I. zarzucając organowi naruszenie art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego, oraz art. 10 § 1, art. 11, art. 35 § 3 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] lutego 2009r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż w jego ocenie decyzja kontrolowana jest prawidłowa. Organ podniósł, że ponieważ wniosek inwestora dotyczył części zamierzenia inwestycyjnego dla całości którego warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały ustalone w decyzji z [...] grudnia 2005r. inwestor zobowiązany był dołączyć do wniosku kompletny projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia w przedmiotowej sprawie natomiast inwestor przedłożył projekt obejmujący wyłącznie zadanie II –go-zespołu budynków mieszkalnych. Zdaniem organu projekt ten nie spełnia wymogów zawartych w § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego odnoszących się do sposobu sporządzenia projektu zagospodarowania terenu. W zw. z tym, zdaniem organu odwoławczego zasadnym było nałożenie na inwestora obowiązku przedstawienia projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją o warunkach zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka z o.o. I. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego i art. 7, 77, 81 i 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] lutego 2009r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2008r. odmawiającą-na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego- zatwierdzenia projektu budowlanego dla całego zamierzenia. Art. 28 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ustanawia zasadę, w myśl której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś z ust. 1 art. 33 w/w ustawy wynika, że pozwolenie to dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego. Dalsze regulacje wskazanego art. 33 przewidują jednakże, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego budowę więcej niż jednego obiektu, możliwe jest "etapowanie" procesu budowlanego. Wydanie pozwolenia na budowę na poszczególne obiekty możliwe jest jedynie wówczas, gdy mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem art. 33 i 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Żaden z przepisów w/w ustawy nie zakłada na inwestora obowiązku przedstawienia projektu budowlanego dla całego zamierzenia inwestycyjnego w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wybranych obiektów lub zespołu obiektów. Przepis art. 33 nie dawał organowi upoważnienia do zobowiązania inwestora do przedstawienia projektu budowlanego dla całego zamierzenia inwestycyjnego tj. także co do części inwestycji nie objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, a co za tym idzie wydane rozstrzygnięcie organu I instancji narusza przepis Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 138 kpa organ odwoławczy ma obowiązek skontrolować postępowanie prowadzone przez organ I instancji i wydane rozstrzygnięcie i rozstrzygnąć sprawę na nowo co do jej istoty. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie organu odwoławczego postępowanie pierwszoinstancyjne i wydane rozstrzygnięcie-a więc także zobowiązanie inwestora do złożenia projektu budowlanego dla całego zamierzenia inwestycyjnego było prawidłowe i zgodne z prawem. Taki tok analizy postępowania organu I instancji zdaniem składu orzekającego pozwala na stwierdzenie, że decyzja zaskarżona została wydana zgodnie z naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, a postępowanie prowadzone z naruszeniem art. 7, 77 kpa. Nadto należy podnieść, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na brak kompletności przedstawionej wraz z wnioskiem inwestora dokumentacji. Ogólność i lakoniczność tego zarzutu bez wskazania konkretnych braków nie pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości wniosków organu a co za tym idzie słuszności rozstrzygnięcia w tym zakresie. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku obowiązkiem organów będzie ustalenie i ocena czy zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 33 Prawa budowlanego, także dokonanie analizy złożonego projektu zagospodarowania terenu jego szczegółowych postanowień tak w części opisowej jak i rysunkowej pod kątem zgodności z dyspozycją art. 34 ust. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego i § 8 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego a następnie uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami art. 107 kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.