I OZ 788/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 255/09 oddalające wniosek D. Ł. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na Sąd Okręgowy w Legnicy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminów rozpraw postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 255/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek D. Ł. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na Sąd Okręgowy w Legnicy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminów rozpraw. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem wniesionym z dnia 8 czerwca 2009 r. D. Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Sąd Okręgowy w Legnicy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminów rozpraw. Jednocześnie w skardze D. Ł. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Rozważana sprawa ma bowiem związek z działalnością sądu powszechnego, nie podlegającą właściwości sądu administracyjnego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. Ł., wnosząc o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie określonym wnioskiem z dnia 8 czerwca 2009 r. oraz przedstawiając swoją trudną sytuację materialną. Stwierdziła, iż Sąd Okręgowy w Legnicy wprowadził ją w błąd informując, że "trzeba za pośrednictwem Sądu w Legnicy zrobić odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu". W motywach zażalenia zwróciła się o pozytywne rozpatrzenie jej wniosku o przyznanie renty dla swej małoletniej córki po jej zmarłym ojcu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawą oddalenia wniosku D. Ł. o przyznanie prawa pomocy była oczywista bezzasadność jej skargi, gdyż rozważana sprawa ma związek z działalnością sądu powszechnego i nie zalicza się do właściwości spraw podlegających rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, określonych w art. 3 §2 P.p.s.a. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Podniesione w skardze z dnia 8 czerwca 2009 r. zażalenie na działalność Sądu Okręgowego w Legnicy niewątpliwie wykracza poza właściwość sądów administracyjnych. Sądy administracyjne powołane są bowiem do kontroli określonych aktów prawnych podejmowanych przez organy administracji publicznej, wyliczonych enumeratywnie w art. 3 § 2 P.p.s.a. Orzeczenia sądów powszechnych podlegają natomiast kontroli instancyjnej w ramach pionu sądownictwa powszechnego. Skarżąca ma zatem możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem powszechnym, nie może natomiast domagać się rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny. Zważywszy zatem, że kognicja sądu powszechnego w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, zasadnym jest zastosowanie przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy art. 247 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, która nie może być rozpoznawana przez sąd administracyjny. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.