I FSK 1742/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 273/09 odrzucającego skargę R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 19 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 273/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 19 stycznia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2004 r. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału I z dnia 6 kwietnia 2009 r., wezwano pełnomocnika skarżącego – dor. pod. B. P. - do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 537 zł. W zarządzeniach zawarto pouczenie, że nieusunięcie wskazanych braków w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wynikało, że przesyłka zawierająca sądowe wezwania została doręczona w dniu 8 kwietnia 2009 r., tak więc 7-dniowy termin do uzupełnienia wskazanych braków formalnych skargi upływał w dniu 15 kwietnia 2009 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego nadesłała w dniu 15 kwietnia 2009 r. (data stempla) pełnomocnictwo procesowe. Nie uiszczono natomiast wpisu sądowego. Sąd I instancji uznał, że zaszły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, w której zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 220 § 3 p.p.s.a. z uwagi na brak wezwania strony do uiszczenia należnej opłaty sądowej. W oparciu o ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że w kopercie zawierającej sądowe wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa brak było wezwania do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się faktycznie do podważenia okoliczności doręczenia stronie skarżącej sądowego wezwania do uiszczenia wpisu. Na wstępie należy zatem stwierdzić, że jedynym dokumentem potwierdzającym okoliczność otrzymania przez stronę wezwania sądowego do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi było zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 35 akt sądowych). Z analizy tego pisma wynika, że przesyłka zawierająca sądowe wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa jak również wezwanie do uiszczenia wpisu została doręczona stronie skarżącej w dniu 8 kwietnia 2009 r. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, że przeprowadzona w kancelarii analiza korespondencji wykazała, że w otrzymanej przesyłce w dniu 8 kwietnia 2009 r. znajdowało się jedynie wezwanie do złożenia pełnomocnictwa procesowego. Należy więc stwierdzić, że próba podważenia wiarygodności zwrotnego potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą okazała się bezskuteczna. A zatem zarzut strony dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 220 § 3 p.p.s.a. z uwagi na brak wezwania strony do uiszczenia należnej opłaty sądowej uznać należy za niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznawszy, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.