II SA/Wa 1611/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego opisane wyżej rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zwolnił R. G. z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował na stanowisko eksperta [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania R. G. od powyższego rozkazu, decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. W uzasadnieniu organ wskazał, że na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia (...), wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., usunięte zostały stanowiska Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Minister uznał, że do dnia wejścia w życie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., tj. do dnia 14 lutego 2008 r., kiedy to wszedł w życie również znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, dotychczasowe stanowiska istniały i nie było konieczne zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska już z dniem [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie, ustalił z dniem [...] stycznia 2008 r. dla R. G. uposażenie zasadnicze w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, wynoszącej [...] zł, w wysokości [...] zł, z dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił go z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko eksperta [...] z wyżej wskazanym wynagrodzeniem. Od powyższej decyzji R. G. odwołał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach decyzji organ podał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, co wiązało się ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. W związku z tym, dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, poza stanowiskiem dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Minister wyjaśnił, że zgodnie z powyższą regulacją, stanowisko eksperta Biura Spraw Wewnętrznych – zaszeregowane w 12 grupie uposażenia zasadniczego – zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe eksperta w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Zdaniem organu, nie oznacza to, że funkcjonariusz został mianowany na niższe stanowisko służbowe w stosunku do zajmowanego dotychczas, lecz na nowe stanowisko, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów, według załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję R. G. zarzucił rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 38 i art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, wskazując, że został mianowany na niższe stanowisko służbowe bez zachowania obowiązujących wymogów. Podniósł, że organ naruszył również przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 § 3 i art. 108 § 1 i 2 kpa. W uzasadnieniu skargi podał, że stanowisko, na które został mianowany rozkazem z dnia [...] sierpnia 2008 r., jest niższe od poprzednio zajmowanego, bowiem było ono zaszeregowane do grupy 12, obecne zaś do grupy 9, zamiast do 10. Obniżono mu też stopień etatowy z [...] na [...]. Skarżący stwierdził, że zgodnie z treścią art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji organ nie ma podstaw do określenia warunków, umożliwiających przenoszenie funkcjonariuszy na niższe stanowiska służbowe. Zdaniem skarżącego, jest to możliwe jedynie w odniesieniu do stanowiska wyższego. Podniósł także, że zajmowane przez niego stanowisko nie uległo likwidacji, a jedynie została zmieniona jego nazwa. Wskazał, że w Biurze Spraw Wewnętrznych nie było też reorganizacji, nie proponowano mu objęcia innego równorzędnego stanowiska, a obowiązujące przepisy nie dają podstaw do mianowania funkcjonariusza na "nowe" stanowisko służbowe – policjanta mianuje się bowiem na wyższe lub równorzędne stanowisko. W ocenie skarżącego, w stosunku do niego nie zachodzą przesłanki z art. 38 ustawy o Policji, który normuje warunki przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. R. G. stwierdził nadto, że poza wymierną stratą finansową w wynagrodzeniu, odebrano mu możliwość awansu w stopniu. Wskazał, że poprzednio zajmowane stanowisko, w grupie 12 zaszeregowania, dawało mu możliwość awansu do stopnia [...]. Obecne stanowisko – w 9 grupie – nie daje takiej możliwości awansu. Zaznaczył przy tym, że rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a odwołanie zostało wniesione w terminie, zatem rozkaz ten wszedł do obrotu prawnego niezgodnie z obowiązującym prawem. Wskazując na rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z uwagi na fakt likwidacji stanowisk w Biurze Spraw Wewnętrznych z dniem 14 lutego 2008 r., funkcjonariuszowi przyznano stawkę uposażenia zasadniczego, określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 107 ust. 3 i art. 108 kpa, Minister uznał je za nietrafne. Podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest kompletne, wyczerpujące i prawidłowo sporządzone, a przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. mają bezwzględnie obowiązujący charakter w zakresie sposobu i terminów wprowadzenia zmian w znowelizowanych przepisach, a zatem organ nie miał możliwości zastosowania uznaniowości w sprawie określenia statusu służbowego skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji zostały wydane w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniający powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Zarówno rozporządzenie z 2001 r., jak i zmieniające je rozporządzenie z 2008 r., mają swoją podstawę prawną w treści art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji. Przepisy te stanowią delegację ustawową dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia: - szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2); - szczegółowych zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach (art. 102); - szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia (to jest: dodatku za stopień, dodatku funkcyjnego, dodatku służbowego, dodatku do uposażenia, uzasadnionego szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby), uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki ich przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania dodatku oraz stanowiska, uprawniające do dodatku funkcyjnego (art. 104 ust. 6). Oznacza to, że ustawodawca przyznał Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji prawo kształtowania zasad uposażenia policjantów i zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup, uwzględniając odpowiadające im policyjne stopnie etatowe. W oparciu o tę delegację Minister wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. i dokonał zmiany jego przepisów mocą rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., wprowadzając odpowiednie załączniki. Wyposażenie Ministra w takie kompetencje jest legislacyjnie prawidłowe. Choć skarżący nie formułuje bezpośredniego zarzutu w tym zakresie, Sąd nie stwierdził przekroczenia delegacji ustawowej przez Ministra przy wydawaniu wspomnianych rozporządzeń. Przepisy rozporządzenia zmieniającego dokonały zmiany przeszeregowań poszczególnych policjantów w zależności od ich stopni etatowych, w zakresie grup policjantów, stawek uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia. Na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., usunięte zostały stanowiska, zawierające w nazwie dodatkowe określenie "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z treścią § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., policjantowi pełniącemu – w dniu wejścia w życie rozporządzenia – służbę na stanowisku, zawierającym w nazwie określenie "Biuro Spraw Wewnętrznych", przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego, określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Stosownie zaś do treści § 6 tego rozporządzenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra z dnia 6 grudnia 2001 r., stosuje się przy ustalaniu uposażeń, przysługujących policjantom od dnia 1 stycznia 2008 r. Oznacza to, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali, w porównaniu z policjantami o tych samych stopniach służbowych, lecz pełniących służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP. W związku z tym, aby zmiany – wprowadzone rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. – mogły być zastosowane w praktyce, koniecznym było wydanie przez przełożonego każdego policjanta, zajmującego stanowisko, zawierające w nazwie określenie "Biuro Spraw Wewnętrznych", stosownego rozkazu personalnego. Zatem Komendant Główny Policji, wydając rozkaz personalny w sprawie skarżącego, był zobligowany do jego wydania i zastosowania nowych przepisów. Podkreślić należy, iż w niniejszej sytuacji, na skutek zmiany przepisów prawa, nastąpiła konieczność wydania takiego rozkazu. Rozkaz ten jest więc konsekwencją zmiany prawa, a nie zmiany przez przełożonego warunków służby danego policjanta, wynikających jedynie ze stanu faktycznego. To rozróżnienie jest szczególnie istotne dla oceny zastosowania w sprawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i świadomego pominięcia przez organ art. 38 tej ustawy. Komendant Główny Policji musiał zastosować art. 32 ust. 1 ustawy, gdyż konieczne było zwolnienie funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska po to, by móc go mianować na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozporządzeniu. Organ ten nie był zatem kreatorem zmiany warunków służby, bowiem zmiana ta dokonała się poza nim – poprzez zmianę przepisów prawa. W związku z tym, Komendant Główny Policji był w niniejszej sprawie jedynie wykonawcą znowelizowanych przepisów rozporządzenia, dokonującym stosownych zmian w zakresie stosunku służbowego. Taka sytuacja - zmiana prawa, jest całkowicie odmienna od jakichkolwiek przesłanek, zawartych w treści art. 38, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko. Dlatego też, przepis ten nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten można stosować jedynie wtedy, gdy policjanta przenosi się na niższe stanowisko ze ściśle określonych w tym przepisie powodów. Podkreślenia jednak wymaga, że rozumienie "niższego stanowiska" odnosi się do danej tabeli zaszeregowania, stanowiącej punkt odniesienia dla potrzeby porównania stanowiska sprzed i po przeniesieniu. W niniejszej sprawie skarżący dokonuje porównania parametrów kwotowych (uposażenie, dodatki) i możliwości awansu swojego stanowiska służbowego przed i po zmianie. Porównanie takie jest jedynie sztucznym zabiegiem, gdyż odnosi się do parametrów stanowiska służbowego skarżącego przed i po zmianie przepisów prawa w związku z nowelizacją rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wprowadzoną rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. Zatem punkt odniesienia stanowią przepisy prawa, określające inne zaszeregowania policjantów. Porównania takie są oczywiście dopuszczalne, w ocenie względniejszego prawa dla funkcjonariusza, ale całkowicie chybione z punktu widzenia oceny legalności wydanych decyzji. Art. 38 ustawy pragmatycznej przez "niższe" stanowisko rozumie stanowisko niższe w ramach jednej, aktualnie obowiązującej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch różnych struktur, obowiązujących w różnych przedziałach czasowych. Za takim rozumieniem przepisu art. 38 przemawia to, że reguluje on jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, w ramach jednej konkretnej regulacji, określającej zaszeregowanie i uposażenie. Wyżej przedstawiony pogląd znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie o sygn. akt II SA 4054/01 (publ. LEX: 142335), rozważając przepis art. 149 ust. 1 ustawy o Policji, w kontekście rozwiązania Milicji Obywatelskiej, Sąd ten uznał, że przenoszenie funkcjonariuszy MO na niższe stanowiska służbowe w Policji mogło odbywać się bez konieczności zachowania wymogów art. 38 ust. 1 i 2 pkt. 1-4 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przepis art. 38 ust. 4 ustawy nie miał zastosowania do zaistniałej wówczas sytuacji. W przedmiotowej sprawie nie mamy wprawdzie do czynienia ze zmianą przepisów ustawy, czy wprost – wprowadzeniem nowej, innej ustawy pragmatycznej, jednakże rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawa także dotyczy zmiany prawa – nowelizacji przepisów wykonawczych, wydanych w oparciu o delegację ustawową, stąd też wskazany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest szczególnie istotny. Odnosząc powyższe ustalenia prawne do zarzutów skargi, stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przez organ art. 38 oraz art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji jest niezasadny. Pierwszy z tych przepisów nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, drugi natomiast łączy się wprost z zastosowanym przez organ art. 32 ust. 1 ustawy pragmatycznej, którego Komendant Główny Policji, mianując funkcjonariusza na określone stanowisko rozkazem personalnym – jak to sugeruje skarżący – w żaden sposób nie naruszył, przecząc zasadzie mianowania zgodnie z wykształceniem, kwalifikacjami zawodowymi czy stażem służby policjanta. Za chybiony należy również uznać podnoszony przez skarżącego zarzut, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy niekorzystny dla funkcjonariusza rozkaz personalny, obniżający jego uposażenie, czym narusza art. 101 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Przepis ten, ustalając delegację dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania przedmiotowego rozporządzenia, wskazuje, że rozporządzenie ma – między innymi – określać "warunki podwyższania tego uposażania". Dotyczy to jednak zasad podwyższania uposażenia w ramach konkretnego rozporządzenia – jednej regulacji, i nie może odnosić się do porównywania zapisów, dotyczących uposażenia, zawartych w różnych rozporządzeniach. Podnieść tu nadto należy, że właśnie poprzednie zapisy przedmiotowego rozporządzenia (sprzed nowelizacji z dnia 8 lutego 2008 r.) w sposób nierówny traktowały policjantów, pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych KGP, w porównaniu z innymi policjantami, posiadającymi taki sam stopień służbowy, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP. Obecnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zlikwidował te różnice. Również zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 107 § 3 i art. 108 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest niezasadny. Samo sformułowanie osnowy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz moment wejścia w życie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, na co przedmiotowy rozkaz powoływał się, dopuszczało, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pominięcie nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Zważyć tu należy, że przedmiotowy rozkaz personalny jest skutkiem zmiany prawa, a nie zmiany stanu faktycznego. Zresztą skarżący sam przyznaje, że zmiany w zakresie jego stosunku służbowego nie są wynikiem likwidacji stanowiska służbowego czy przeprowadzonej reorganizacji. Z kolei uzasadnienia obu wydanych decyzji wyjaśniają motywy działania organów w przedmiotowej sprawie, nie można zatem zgodzić się, że naruszony został art. 107 § 3 kpa. Reasumując, zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa. Organy prawidłowo przywołały i zastosowały przepisy leżące u podstaw podjętych rozstrzygnięć. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.