IV SA/Wa 596/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r. sprawy ze skargi U. P. i R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę - Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy O. o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy stacji paliw płynnych wraz z bezdotykową myjnią samochodową na działkach ew. nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w O., postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Starosta W. uzgodnił przedmiotowe przedsięwzięcie i określił wymagania dotyczące jego realizacji. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli U. P., R. J., A. L., T. L., L. P., J. P. i T. P. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż: * żalący się nie zostali poinformowani o piśmie inwestora z dnia 6 listopada 2008 r, natomiast o złożeniu "Analizy zamiennej oddziaływania wybranego do realizacji planowanego przedsięwzięcia" i o opinii akustycznej dotyczącej inwestycji z listopada 2008 r. otrzymali informację odpowiednio 4 listopada 2008 r. i 10 listopada 2008 r., przy czym - zgodnie z art. 32 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej "Prawem ochrony środowiska", mają 21 dni od chwili otrzymania informacji o dokumentach, na ewentualne złożenie do nich uwag i wniosków; starosta pominął żalących się w powyższym zakresie, czym naruszył przepisy Prawa ochrony środowiska; * starosta wydał postanowienie uzgadniające mimo nie przedstawienia przez inwestora ostatecznego i jednolitego tekstu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ostatecznej koncepcji planu zagospodarowania terenu oraz wykonania obliczeń akustycznych zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", stwierdziło niedopuszczalność odwołań i pozostawiło je bez rozpoznania. W uzasadnieniu organ podniósł, że stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. organ, o którym mowa w ust. 1 uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska (starostą). W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji". Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji do spraw wszczętych, na podstawie przepisów Prawa ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Na wydane przez starostów postanowienia w sprawach, o których mowa w art. 153 ust. 1, nie przysługuje zażalenie (art. 153 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji), stąd organ stwierdził ich niedopuszczalność na podstawie art. 134 k. p. a. W skardze na postanowienie organu drugiej instancji z dnia [...] lutego 2009 r. U. P. i R. J. stwierdzili, że zażalenie nie przysługuje jedynie na te postanowienia starosty, które zostały wydane po wejściu w życie ustawy o udostępnianiu informacji. Nie można bowiem w trakcie toczącego się postępowania zmieniać zasad, według których dane postępowanie się toczy. Wynika to również z brzmienia art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, w którym nie zastrzeżono wyłączenia możliwości żalenia się na postanowienia starosty. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie spór dotyczy wykładni a w konsekwencji zastosowania przepisu art. 153 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis powyższy w ust. 1 stanowi, że do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144 (a więc do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska - u.P.o.ś), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym, że dotychczasowe kompetencje określonych organów przejmują inne wymienione w przepisie organy administracyjne. Należy podkreślić, że przepis powyższy odnosi się do postępowań głównych. W niniejszej sprawie tym postępowaniem jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych wraz z myjnią samochodową. To postępowanie, jak wynika z akt sprawy nie zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej przed dnie 15 listopada 2008r. tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że zgodnie z ust. 1 art. 153 ustawy będzie ono dalej prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Przepis art. 153 ust. 1 ustawy nie reguluje natomiast kwestii związanych z postępowaniami prowadzonym przez organ współdziałający w wydaniu decyzji, a więc w trybie uzgodnieniowym na podstawie art. 106 k.p.a. W przypadku tych postępowań, zgodnie z art. 153 ust. 2 ustawy, na postanowienia np. starosty, a więc wydane w trybie art. 106 k.p.a., nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że zażalenie od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Starosty Powiatu W. po dniu 15 listopada 2008r. nie mogło być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez organ wyższego stopnia. Podkreślenia wymaga to, że niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych, czy też postanowień jest podstawą do stwierdzenia przez organ drugiej instancji, na podstawie art. 134 k.p.a., niedopuszczalności środka zaskarżenia, a więc odwołania czy zażalenia. W niniejszej sprawie jednak zażalenie złożone zostało przez zainteresowanych w dniu 12 listopada 2008r. to jest w dacie, gdy nie weszła jeszcze w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji należy uznać, że postępowanie zażaleniowe przed kolegium odwoławczym zostało wszczęte i organ ten winien był (po dniu 15 listopada 2008r.) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., umorzyć postępowanie zażaleniowe, z uwagi na jego bezprzedmiotowość nie zaś stwierdzać niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 k.p.a. Sąd nie uchylił jednak z tego powodu zaskarżonego postanowienia, albowiem w przedmiotowej sprawie stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia wywołuje ten sam skutek prawny, co umorzenie postępowania zażaleniowego - przesądza bowiem o dalszym nieprowadzeniu postępowania zażaleniowego, do czego po dniu 15 listopada 2008r. nie było podstaw prawnych. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należało wziąć pod rozwagę, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).