I SA/Ol 345/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.), Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r., sprawy ze skargi I. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2"[...]"nr "[...]" w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r., po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących I. i W.M. 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z "[...]" , nr SKO-"[...]", rozstrzygnęło : – uchylić decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze znak: "[...]" z "[...]" oraz orzec co do istoty: – uchylić decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze znak: SKO-"[...]" z "[...]"; – uchylić decyzję znak: "[...]" Zastępcy Wójta Gminy S. działającego z upoważnienia Wójta Gminy ustalającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007r.; – ustalić I. i W. M. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 192 zł. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i powody wydawania kolejnych decyzji, które zostały uchylone decyzją z "[...]" Ustalenie I. i W. M. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 192 zł oparto na poniżej zreferowanych ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych. Przeprowadzone, z inicjatywy organu odwoławczego, w dniu "[...]" ponowne oględziny altany podatników w zakresie powierzchni zabudowy doprowadziły do ustalenia, iż na powierzchnię zabudowy altany obejmującą 48,45 m2 składa się powierzchnia zabudowy budynku (4,75 x 7,25 m2) oraz powierzchnia tarasu (8,50 x 1,65 m2). Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego będący przedmiotem opodatkowania budynek, odpowiada definicji "budynku" w znaczeniu nadanym przez ustawę o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności wobec faktu, że posiada fundamenty i jest trwale związany z gruntem. Powierzchnia zabudowy przekracza normy powierzchniowe ustalone w przepisach prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, a zatem budynek stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. W przepisie art. 1a ust. 1 pkt 1 tejże ustawy zdefiniowano pojęcie budynku, którym jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budynki położone na terenie pracowniczych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach ustawy Prawo budowlane dla altan i obiektów gospodarczych z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą – z mocy art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnione zostały od podatku od nieruchomości. Normy powierzchni wynikające z ustawy Prawo budowlane (art. 29 ust. 1 pkt 4), to 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast. Nadto organ powołał się na § 63 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001r. Nr 38, poz. 454). Powierzchnia zabudowy przekracza więc 35 m2. Do opodatkowania przejęto zaś powierzchnię bez tarasu. I. i W.M.na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wywiedli, że organy niezasadnie przyjęły powierzchnię zabudowy (altanki) jako 48,45 m2 – w tym 14,02 powierzchnię tarasu. Zdaniem skarżących powierzchnia zabudowy to 34,43 m2, a zatem altana nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało wywody zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Sądy administracyjne – zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję (akt lub czynność) pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, według stanu faktycznego ustalonego na podstawie zebranego materiału. Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezbędnym było rozważenia, czy cała powierzchnia znajdująca się pod dachem altany (48,45 m2) może być uważana za budynek. Otóż w myśl przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12.01.1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) pojęcie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Skoro powołany przepis odsyła do ustawy Prawo budowlane, to należało sprawdzić definicję budynku zawartą w ustawie prawo budowlane. W myśl przepisu art. 3 pkt 2 ustawy z 07.07.1994r. Prawo budowlane (t. jed. z 2006r., poz. 118) ilekroć w ustawie jest mowa o budynku, należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zestawiwszy ze sobą przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepis art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie można mieć wątpliwości, że aby obiekt budowlany uznać za budynek, to obiekt ten musi być wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Z materiału zebranego w sprawie (także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji) nie wynika, by powierzchnia altany skarżących, wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, przekraczała 35 m2. Z kwoty ustalonego skarżącemu podatku od nieruchomości wynika, że do opodatkowania przyjęto powierzchnię 30,82 m2 (192,00 zł przy stawce 6,23 zł od 1 m2; uchwała Rady Gminy S.). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że powierzchnia altanki wynosi 34,43 m2 (4,75 m x 7,25 m). W myśl przepisu art. 29 powołanej ustawy Prawo budowlane przy budowie altan i obiektów gospodarczych, na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych, do 25 m2 w miastach o do 35 m2 poza granicami miast nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że budynki położone na terenie pracowniczych ogrodów działkowych nie przekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, zwolnione są od podatku od nieruchomości. Mając na względzie wyżej przytoczone przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa materialnego, gdyż w ustalonym przez organy administracyjne stanie faktycznym, brak jest podstaw do przyjęcia, iż powierzchnia altany - wydzielona z przestrzeni przegrodami budowlanymi – przekracza powierzchnię 35 m2. Wątpliwości nie może budzić to, że za budynek rozumie się obiekt budowlany wydzielony z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych, trwale związany z gruntem, posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Należy także podnieść, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób jednoznaczny jaką powierzchnię całkowitą ma budynek (w rozumieniu ustaw : o podatkach i opłatach lokalnych i Prawo budowlane) i jaką powierzchnię przyjęto do opodatkowania. Tymczasem przepis art. 210 ustawy z 29.07.1997r. Ordynacja podatkowa stanowi, że uzasadnienie decyzji winno zawierać wyjaśnienie podstawy faktycznej i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja w przedstawionym przez organy administracyjne stanie faktycznym przy obowiązującym stanie prawnym wydana została z naruszeniem przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane a nadto art. 210 ustawy z 29.07.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Uchybienia te mogły mieć i miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dlatego, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzję. O niewykonywaniu decyzji Sąd orzekł po myśli art. 152 powołanej wyżej ustawy p.p.s.a., a o kosztach postępowania po myśli art. 200 tejże ustawy.