VII SA/Wa 892/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2009 r. sprawy ze skargi "G." Sp. j. G. R., J. P., J. O. w Ż. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz "G." Sp. j. G. R., J. P., J. O. w Ż. kwotę 1500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. postanowieniem z dnia [...] (PINB-[...]), działając na podstawie art. 57 ust. 7, art. 59 g i art. 59 f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej zw. Prawem budowlanym, oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), zw. dalej kpa, nałożył na "G." Sp. j. G. R., J. P., J. O. w Ż. karę w wysokości 75.000 zł, z tytułu przystąpienia do użytkowania, z naruszeniem art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, rozlewni gazu "G." obejmującej urządzenia do przepompowni gazu propan-butan wraz z instalacją do napełnienia butli oraz instalacją wodną w Ż. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że po zawiadomieniu Prokuratury Rejonowej w Ż. przeprowadził w rozlewni gazu "G." kontrolę, w wyniku której ustalił, że budynek rozlewni jest użytkowany. Na budowę ww. urządzeń wydano decyzję Prezydenta Miasta Ż. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] [[...]], w której zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W trakcie kontroli inwestor nie okazał takiej decyzji. Wobec powyższego, pismem z dnia [...] organ zwrócił się do Prezydenta Miasta Ż. o przekazanie informacji, czy w okresie od 1997r. do 11 lipca 2003r. wydano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie ww. obiektu. W odpowiedzi Prezydent poinformował, że w rejestrach urzędu ww. okresie nie dokonano takiego wpisu. Ponieważ przedmiotowy obiekt zaliczony jest do kategorii XX, zgodnie z art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania inwestor powinien uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Wobec braku takiej decyzji organ nałożył karę 75.000 zł obliczając jej wysokość na podstawie art. 57 ust 7 w zw. z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego - utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził, że wobec niewątpliwych ustaleń, co do faktu użytkowania ww. obiektu nałożona kara znajduje uzasadnienie i została prawidłowo wyliczona, bowiem w Załączniku do Prawa budowlanego nie rozróżniono kategorii stacji paliw od rozlewni gazu płynnego. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ stwierdził, iż w decyzji Prezydenta Miasta Ż. z [...] zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Spółka była zatem zobowiązana wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Organ podniósł także, że przepisy wprowadzające art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w obecnym brzmieniu nie uzależniają jego stosowania od daty, w której udzielone zostało pozwolenie na budowę oraz od tego, czy w tym czasie obowiązywał załącznik do ustawy Prawo budowlane, określający kategorie obiektów budowlanych. Skargę na to postanowienie wniosła "G." Sp. j. w Ż., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Skarżąca wskazała, że organy obu instancji bezpodstawnie zakwalifikowały przedmiotowe urządzenie jako obiekt stacji paliw, powołując się na załącznik do Prawa budowlanego z 1994r., gdyż w pozwoleniu na budowę brak jest wskazania kategorii obiektu planowanego urządzenia. Zdaniem skarżącej, żaden z organów nie wyjaśnił jakie przepisy prawne wskazują, że instalację (urządzenie) należy zakwalifikować jako stację paliw. Skarżąca podniosła, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 2 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243, poz. 2063) rozróżnia stacje paliw i rozlewnie gazu płynnego. W ocenie skarżącej, przedmiotowe urządzenie jest wyłącznie urządzeniem technologicznym rozlewni gazu płynnego tj. wydzielonego technologicznie obiektu budowlanego przeznaczonego do napełniania butli gazem płynnym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcia organów obu instancji wydano z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w związku z art. 59 f ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] nakładające na skarżącą karę z tytułu przystąpienia do użytkowania z naruszeniem art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, rozlewni gazu obejmującej ww. urządzenia. Należało podzielić stanowisko skarżącej, że przy obliczaniu wysokości ww. kary organy nie wykazały, że przedmiotowe urządzenie należy zakwalifikować do XX kategorii obiektu budowlanego tj. do stacji paliw. Wyjaśnienie tej kwestii miało niewątpliwie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ponieważ współczynnik kategorii obiektu wpływa na wysokość kary nakładanej w trybie art. 59f ust. 1 i 3 w związku z treścią art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że skarżąca spółka podnosiła tak w zażaleniu, jak i w skardze, że przedmiotowe urządzenie jest urządzeniem technologicznym rozlewni gazu płynnego tj. wydzielonego technologicznie obiektu budowlanego przeznaczonego do napełniania butli gazem płynnym. Ponadto, skarżąca nie prowadzi na miejscu sprzedaży butli już napełnionych, jak również innych paliw płynnych. Organy winny mieć na uwadze, co słusznie podniesiono w skardze, że w § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 243 poz. 2063 ze zm.), definiuje się stację paliw, jako obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze; Natomiast w § 1 pkt 9 ww. rozporządzenia wskazuje się, że rozlewnia gazu płynnego, jest wydzielonym technologicznie, niepodpiwniczonym obiektem budowlanym, przeznaczonym do napełniania butli gazem płynnym. Z przytoczonych definicji wynika zatem, że stacje paliw i rozlewnie gazu płynnego są zupełnie innymi obiektami budowlanymi. Wskazać trzeba, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia było nałożenie i ustalenie wysokości kary za nielegalne użytkowanie stosownie do art. 57 ust. 7 i 59f Prawa budowlanego. Zgodnie zatem z art. 107 kpa organ zobligowany był do wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia, a w szczególności sposobu wyliczenia kary. Za niewystarczające należało uznać jedynie przytoczenie przepisów prawa, które organ stosował przy obliczaniu kary, zwłaszcza jeśli w zażaleniu skarżąca podnosiła zarzut nie wskazania przepisów będących podstawą zaliczenia ww. obiektu do kategorii stacji paliw. Od ustalenia właściwej kategorii obiektu nie zwalniał organów równie fakt, że w załączniku do Prawa budowlanego nie rozróżniono kategorii stacji paliw od rozlewni gazu płynnego. Organy winny mieć na uwadze, że w każdym przypadku braku konkretnej kategorii obiektu zastosowanie znajduje kategoria VIII - inne budowle. W związku z powyższym rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie rzetelne wyjaśnienie powyższych kwestii. W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w pkt. I i II sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.