I OZ 889/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 sierpnia 2009 r. sygn. akt IV SO/Po 8/09 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi K.T. na Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek K.T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego wniosku o wymierzenie Prezesowi Sądu Apelacyjnego w Poznaniu grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż mimo wezwania skarżący nie nadesłał swojego wniosku sporządzonego na przesłanym mu urzędowym formularzu, co powodowało konieczność pozostawienia go bez rozpoznania na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł K.T., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i podnosząc, iż wszystkie jego wnioski o przyznanie prawa pomocy zostały już rozpoznane we wcześniejszych postępowaniach i nie ma potrzeby, aby występował on z ponownym żądaniem zwolnienia go od kosztów w przedmiotowym postępowaniu, które ma charakter wpadkowy względem sprawy głównej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadne uznać trzeba stanowisko skarżącego o "incydentalności" postępowania wszczętego wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanej w sprawie II FPS 1/08, zgodnie z którą wniosek o jakim mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie, od którego pobiera się wpis sądowy, zaś od postanowienia wydanego na skutek tego wniosku służy stronie zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Stwierdzić zatem należy, iż wbrew twierdzeniom strony postępowanie wszczęte przedmiotowym wnioskiem jest postępowaniem odrębnym i nie mają zastosowania w nim ewentualne rozstrzygnięcia zapadłe w kwestii zwolnienia strony od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, zapadłe w innych sprawach z wniosków i skarg strony. Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. K.T. wystąpił z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny, wobec czego wezwany został do uiszczenia wposu od tego wniosku. Pismem z dnia 22 maja 2009 r. skarżący stwierdził, że został on już zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania. Sąd potraktował to pismo jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie i przesłał skarżącemu urzędowy formularz celem wypełnienia go i nadesłania do Sądu. Pismo Sądu informujące skarżącego o tym, iż w niniejszej sprawie nie korzysta on z prawa pomocy, do którego załączony był formularz, doręczono stronie w dniu 1 czerwca 2009 r., jednakże w zakreślonym terminie strona nie nadesłała wypełnionego formularza. Nie został on także załączony do żadnego z kolejnych pism, które skarżący kierował do Sądu po upływie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zobligowany był pozostawić wniosek skarżącego bez rozpoznania. Pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, umożliwia art. 257 P.p.s.a. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.