VIII SA/Wa 183/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2009 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia należności celnych oddala skargę. VIII SA/Wa 183/09 UZASADNIENIE 1. Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest wniesiona w dniu [...] lutego 2009 r. przez T. K. (dalej; skarżący) skarga na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...]z dnia [...] grudnia 2008 r., którą to decyzją Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z [...] września 2007 r. 2. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w następujących okolicznościach: W dniu [...] listopada 2004 r. skarżący działając przez pełnomocnika - Agencję Celną "[...]" zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty, na podstawie zgłoszenia celnego SAD Nr [...], sprowadzony ze Szwajcarii używany samochód osobowy marki [...] wyprodukowany w roku 2000, o pojemności silnika [...] cm3. Do zgłoszenia celnego dołączył między innymi kopię umowy sprzedaży z dnia [...] listopada 2004 r. opiewający na kwotę [...] CHF z deklaracją potwierdzającą preferencyjne pochodzenie towaru, wystawioną przez szwajcarską firmę [...]. Zgłoszenie to stało się przedmiotem weryfikującego postępowania celnego, wszczętego przez Naczelnika Urzędu Celnego w R. Przyczyną wszczęcia tego postępowania było uzyskanie - za pośrednictwem Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowej Ministerstwa Finansów - raportu szwajcarskiej administracji celnej z dnia [...] stycznia 2006 r. Raport ten informował o wynikach śledztwa przeprowadzonego przez szwajcarską administrację celną, w rezultacie którego ustalono, że strona umowy sprzedaży z dnia [...] listopada 2004 r. (firma [...]) nie istnieje. W tej sytuacji organ pierwszej instancji Naczelnik Urzędu Celnego w R. wydał w dniu [...] września 2007 r. decyzję Nr [...], w której w związku z wyliczeniem nowej wartości celnej orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego w kwocie [...] zł. Dyrektor Izby Celnej w W., rozpoznając odwołanie złożone przez skarżącego, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał przede wszystkim art. 181a rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r.), ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/ 92 - Dz. Urz. WE L 253), na podstawie którego organy celne uzyskały uprawnienie do odstąpienia od ustalenia wartości celnej z zastosowaniem wartości transakcyjnej, w wypadku istnienia uzasadnionych wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana przez zainteresowanego wartość celna stanowi całkowitą sumę zapłaconą lub należną, określoną w artykule 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej: WKC). W ocenie Dyrektora Izby Celnej, wątpliwości, o których mowa w tym przepisie, były w niniejszej sprawie jak najbardziej uzasadnione, gdyż z treści raportu szwajcarskiej administracji celnej wynika, że nieistniejąca firma nie mogła wystawić dokumentu handlowego (wraz z deklaracją o pochodzeniu towaru) potwierdzającego sprzedaż pojazdu. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że przed wydaniem zakwestionowanej decyzji organ I instancji spełnił wszystkie wymagania określone w art. 181a rozporządzenia wykonawczego do WKC. Wątpliwości nie zostały jednak usunięte w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, wymaganego tym przepisem. Skoro - jak zaznaczył - konieczne stało się prawidłowe ustalenie wartości celnej, to należało wybrać w tym celu metodę adekwatną do przedmiotu wyceny, spośród wszystkich sposobów wyliczania wartości celnej, ujętych sekwencyjnie w przepisach Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Dyrektor Izby Celnej wywiódł, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie ostatnią z tych metod, tzw. metodę "ostatniej szansy", szczegółowo przy tym uzasadniając, dlaczego wszystkie poprzedzające sposoby (metody) ustalania wartości celnej (ujęte zwłaszcza w art. 30 ust. 2 lit. a, b, c i d Wspólnotowego Kodeksu Celnego, skoro weryfikacji podlegała właśnie cena transakcyjna) muszą być wyeliminowane, jako nienadające się do ustalania wartości celnej tak specyficznego towaru, jakim jest używany pojazd samochodowy. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego podnosząc, że znajdowało ono pełne oparcie w opracowaniu - w formie Studium 1.1. - dokonanym przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WTO. W konsekwencji wartość celna importowanego pojazdu została ustalona na podstawie art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tzn. na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami, tj. Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., przepisów Działu II Rozdziału III WKC. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że za podstawę wyliczenia wartości celnej przyjęto wartość wskazaną w informatorze rynkowym "EurotaxGlass-s - samochody osobowe 11/2004", tj. wartość rynkową tego typu samochodu co importowany, na dzień [...] listopada 2004 r. (tj. na dzień zgłoszenia celnego) opiewającą na kwotę [...] zł brutto, dokonując korekt tej wartości z uwzględnieniem procentowych współczynników korygujących: marży - 10%, kwoty cła - 10 %, podatku akcyzowego - 63,1 %, podatku VAT - 22 %. W ten sposób ustalił ostateczną wartość towaru będąca podstawą do wymiaru długu celnego na kwotę [...] złotych i na tej podstawie określił dług celny według stawki 10 % na kwotę [...] złotych [...] groszy. Organ odwoławczy uznał te ustalenia za prawidłowe - w świetle wskazań zawartych w Studium 1.1. W konsekwencji, sam mechanizm ustalania wartości celnej metodą "ostatniej szansy" organ drugiej instancji uznał za prawidłowy, podnosząc dodatkowo, że metodzie tej przypisać należy charakter swoistego szacowania, a wyliczenia wartości celnej powinno zbliżać się możliwie najbardziej do rzeczywistości, co też uczyniono w przedmiotowej sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ pierwszej instancji określił także prawidłowo kwotę długu celnego. Organ odwoławczy uznał zarzut niezastosowania preferencyjnej stawki celnej 0% wobec sprowadzonego pojazdu, jako zarzut niezasadny. Wskazał, że przyjęta procedura postępowania w odniesieniu do towarów, dla których Umowa UE - Szwajcaria przewiduje obustronne preferencje, przywożonych towarów do Wspólnoty Europejskiej ze Szwajcarii, zezwala wprawdzie na zastosowanie wobec tych towarów preferencji (w postaci stawki celnej obniżonej), lecz dopiero po przedłożeniu prawidłowego pod względem formalnym i materialnym dowodu potwierdzającego preferencyjne pochodzenie tych towarów. Zgodnie, bowiem z art. 16 Protokołu nr 3 do Umowy między Europejską Wspólnota Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską podpisaną w Brukseli 22.07.1972 r. (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 300 z 31.12.1972 r. z późn. zmianami - dalej: "Protokół nr 3") z postanowień Umowy korzystają produkty pochodzące ze Szwajcarii w imporcie do Państwa Wspólnoty Europejskiej pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1 lub deklaracji na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie przedłożył takiego dokumentu świadczącego o pochodzeniu towaru, wymaganego na podstawie postanowień ww. umowy, a tym samym uniemożliwił zastosowanie stawki preferencyjnej. Skarżący - jak zaznaczono w uzasadnieniu decyzji - wprawdzie zdeklarował w stosunku do towaru będącego przedmiotem importu stawkę celną obniżoną, aczkolwiek jedynie na podstawie deklaracji eksportera, zamieszczonej na kopii umowy sprzedaży załączonej do zgłoszenia celnego, jednak z uwagi na ustalenia poczynione za pośrednictwem departamentu Kontroli Celno - Akcyzowej Ministerstwa Finansów (nieistnienie firmy [...]- sprzedawcy) należało uznać, że przedłożona przez skarżącego kopia umowy z dnia [...] listopada 2004 r. była niewiarygodna również w części dotyczącej deklaracji potwierdzającej pochodzenie towaru. Organ odwoławczy wskazał nadto, że w piśmie z [...] stycznia 2006 r. zawierającym wyniki weryfikacji deklaracji pochodzenia zamieszczonej m.in. na przedmiotowej umowie szwajcarskie władze celne, poinformowały, że eksporterzy nie istnieją, bądź nie można ich odnaleźć. Powyższe, zatem w konsekwencji również przemawiało za przyjęciem, że importowany pojazd winien zostać uznany za pojazd o nieustalonym pochodzeniu, a świadectwo pochodzenia, jako nieważne. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przedsiębiorstwa sprzedawcy za podmiot nieistniejący, 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwie określonej wartości zakupionego pojazdu, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 29 Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z 12 października 1992r. ustalającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez kwestionowanie wartości transakcyjnej, 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 Decyzji nr 3/2005 wspólnotowego Komitetu UE - Szwajcaria, poprzez nieuwzględnienie autentyczności sporządzonej przez eksportera deklaracji na fakturze, 5) naruszenie art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U nr 131, poz. 926 ze zmianami - zwana dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez nieuwzględnienie, iż Unię Europejską i Konfederację Szwajcarska łączy umowa z 22 lipca 1972r. o wolnym handlu, 6) naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, 7) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 90 Traktatu Wspólnoty Europejskiej poprzez niezastosowanie dyspozycji tego przepisu w zakresie nakładania akcyzy także do nabycia towarów z terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, 8) naruszenie art. 31 ust. 2 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez ustalenie wartości celnej na podstawie cennika wspólnotowego dla towaru wytworzonego we Wspólnocie Europejskiej. W uzasadnieniu skarżący podważył wiarygodność pisma szwajcarskiej administracji celnej podnosząc, że nie każdy przedsiębiorca musi być wpisany do rejestru. Zarzucił organom administracji nieuwzględnienie dowodu z zeznań świadka obecnego przy zawieraniu transakcji. Zdaniem skarżącego organy nie były uprawnione do badania autentyczności deklaracji o preferencyjnym pochodzeniu towaru. Skarżący zakwestionował również zastosowanie stawki celnej 10 %, podczas gdy istniały przesłanki do zastosowania stawki 0 %, powołał się przy tym na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 oraz na umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską z 1972 r. 4. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Istotę sporu stanowiło w rozpoznawanej sprawie prawidłowe ustalenie wartości celnej samochodu sprowadzonego przez skarżącego ze Szwajcarii. Generalnie, stosownie do art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Jednakże art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 r.), przywoływanego dalej - skrótowo - jako rozporządzenie, przewiduje odstępstwo od tej zasady. Stosownie do art. 181a ust. 1 rozporządzenia, jeżeli organy celne - zgodnie z procedurą opisaną w ust. 2 - mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Według zaś ust. 2, w wypadku wątpliwości, o których mowa w ust. 1, organy celne mogą żądać - zgodnie z art. 178 ust. 4 przedstawienia uzupełniających informacji. Jeśli mimo to wątpliwości nie zostaną usunięte, organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić je na piśmie osobie zainteresowanej - na jej żądanie - umożliwiając jej przedstawienie własnego stanowiska, przed podjęciem decyzji w sprawie. W ocenie Sądu, organy celne zachowały wszystkie przesłanki umożliwiające odstąpienie od określenia wartości celnej spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej, określone w art. 181a rozporządzenia. 5.2. Za uzasadnione należy uznać powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji, która miała potwierdzać fakt nabycia w Szwajcarii - za określoną kwotę - samochodu, którego wartość celna stanowi przedmiot sporu w niniejszej sprawie. Wątpliwości te dotyczyły bowiem większej liczby przypadków (a nie tylko rozpoznawanej sprawy) i różnych firm występujących w roli zbywców samochodów i potwierdzających wspomniane dane (także - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - pochodzenie towaru). Zakres wątpliwości (przynajmniej tych podmiotowych) obrazuje znajdująca się w dokumentacji sprawy korespondencja między organami polskimi (w tym celnymi), a uprawnionymi organami szwajcarskiej administracji celnej. 5.3. Następnym - prawidłowym, jeśli zważyć dyspozycje zawarte art. 181a rozporządzenia - krokiem było dokonanie weryfikacji dokumentacji nasuwającej wątpliwości. W raporcie administracji celnej, w odniesieniu do firmy [...], kontrahenta strony skarżącej (według dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego), organy szwajcarskie wyjaśniły, że firma ta nie widnieje w rejestrze handlowym ani w innych dostępnych zestawieniach. Ponadto wyjaśniono, że w przypadku, gdy przekazywana jest informacja, że jakaś firma jest nie do odnalezienia, oznacza to, że nie stwierdzono, aby taka firma kiedykolwiek istniała, zarówno w bazach danych, a także pod wskazanym adresem. Ponadto ustalono na podstawie analizy danych z rynku sprzedaży samochodów używanych w Szwajcarii, że ceny za podobne jak przedmiotowy samochód są wielokrotnie wyższe od widniejącej w przedłożonej przez Skarżącego umowie kupna. W świetle takiej informacji, uzyskanej ze źródeł możliwie najbardziej kompetentnych, polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 181a rozporządzenia wykonawczego nadal istnieją. Skoro bowiem szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został sporny pojazd, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, należy uznać za chybiony. 5.4. Reasumując tę część wywodów: organy celne, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, miały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Nie mogło budzić wątpliwości, że metody przewidziane w obu przepisach ułożone zostały w kolejności. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją stosując zasadniczo kolejność przewidzianą w ust. 2 lit. "a", "b", "c" i "d". Jeśli natomiast i w ten sposób nie można ustalić wartości celnej, w rachubę wchodzi tzw. metoda "ostatniej szansy", regulowana przepisem art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Według art. 30 ust. 2, wartością celną ustalaną na podstawie tego przepisu jest: wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; wartość kalkulowana (która jest sumą trzech elementów wymienionych w dalszej części tego przepisu). W myśl ust. 3 w art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dodatkowe warunki i reguły stosowania ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu (chodzi o Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO). Zdaniem Sądu, uwzględniając postanowienia art. 30, a ponadto wyjaśnienia Komitetu ujęte w ramach Studium 1.1. ("Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych"), organy celne trafnie przyjęły, że żadna z metod wskazanych w ust. 2 nie może znaleźć zastosowania w rozpoznawanym przypadku. W szczególności, organy słusznie uznały za nieuzasadnione zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "a" i "b" Wspólnotowego Kodeksu Celnego), sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym czasie lub zbliżonym czasie, co towaru dla których ustalana jest wartość celna. Niemożliwe jest bowiem - jak podkreślono w uzasadnieniu obecnie skarżonej decyzji - znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia. Nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Prawidłowo też organy przyjęły, że kolejna metoda - ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. "c" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) - może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych ilościach i stanie w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Słusznie wreszcie podkreśliły, że Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej WCO wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej. Metoda ta (art. 30 ust. 2 lit. "d" Wspólnotowego Kodeksu Celnego) może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane. W konsekwencji należało podzielić zapatrywanie organów obu instancji o potrzebie wykorzystania w sprawie tzw. metody "ostatniej szansy", której ramy zostały zakreślone w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wartość celna jest wówczas ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz przepisów niniejszego rozdziału (art. 31 ust. 1). W ust. 2 tegoż artykułu wskazano przy tym kryteria niedozwolone przy posługiwaniu się metodą "ostatniej szansy". Mając na uwadze to ostatnie wyłączenie należało podzielić stanowisko organów celnych, które zgodnie z art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. mogły dokonać wyceny w oparciu o specjalistyczne katalogi lub czasopisma, w którym wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych na podstawie ogólnopolskich badań rzeczoznawczych prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji, do jakich można zaliczyć informator rynkowy "EurotaxGlass-s - samochody osobowe 11/2004". Taki sposób wyceny nie stanowił zdaniem sądu naruszenia przepisu art. 31 ust. 2 lit. a WKC. W tej sytuacji należało także uznać za prawidłowy ostateczny sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego. W trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał bowiem - mimo, że miał po temu sposobność - żadnych okoliczności, które mogły mieć wpływ na wielkość dokonanej w ten sposób wyceny. 6. Wobec powyższego, podniesione również przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, Ordynacji podatkowej w odniesieniu do dokonanej przez organy wyceny, należało uznać za nietrafny. Postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie przeprowadziły szwajcarskie władze celne i wynik tego postępowania, tj. opracowane raporty, były w sprawie dowodem, który został poddany należytej ocenie. Ocena ta nie miała cech oceny dowolnej, nie wykraczała poza ramy oceny swobodnej i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę to, że badanie rzetelności dowodu pochodzenia towaru mogło być przeprowadzone przez upoważnione do tego organy celne kraju eksportu. Skarżącemu doręczono postanowienie o wszczęciu postępowania, umożliwiono zapoznanie się z materiałem dowodowym, na podstawie którego organy zakwestionowały zgłoszenie celne i podaną przez Skarżącego cenę. Reasumując: zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym korespondencja wymieniona pomiędzy polskimi organami celnymi, a uprawnionymi organami szwajcarskiej administracji celnej dawały w pełni podstawę do odstąpienia w niniejszej sprawie do określenia wartości spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej, a także ustalenia jej na podstawie art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W tej sytuacji również nie wzięcie pod uwagę zgłoszonego przez Skarżącego (dopiero w postępowaniu odwoławczym) dowodu w postaci oświadczenia R. M. nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, które mogło by istotnie wpływać na wynik sprawy, w szczególności art. 188 i 191 Ordynacji podatkowej. 7. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 22 Decyzji nr 3/2005 wspólnotowego Komitetu UE - Szwajcaria. Z treści tego zarzutu i jego uzasadnienia można się domyślać, że Skarżącemu chodzi o art. 22 Protokołu nr 3 do Umowy między Europejską Wspólnota Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską podpisaną w Brukseli 22.07.1972 r. w brzmieniu określonym Decyzją Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria nr 801/2004 z 28 kwietnia 2004 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 352 z 27 listopada 2004 r., gdyż przepisy w tym brzmieniu mają zastosowanie do przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 16 Protokołu nr 3 dowodami pochodzenia towarów były jedynie przedstawione w zamkniętym katalogu art. 16 ust. 1 Protokołu nr 3: świadectwo przewozowe EUR 1 oraz deklaracja na fakturze lub deklaracja [...] sporządzona przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dane produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Deklaracja taka była wprawdzie zamieszczona i była zgodna z wymogami co do formalnej treści takiej deklaracji określonymi w art. 22 Protokołu nr 3, jednak organy celne miały prawo uznać taką deklarację za nie wywołującą skutków prawnomaterialnych w postaci zastosowania preferencyjnej stawki celnej, skoro prawidłowo zakwestionowały prawdziwość samej faktury (umowy), na której deklaracja została poczyniona, tym bardziej że zasadnie zakwestionowano istnienie firmy widniejącej na fakturze (umowie). Podstawą zastosowania preferencyjnej stawki celnej nie może być sam formalnie prawidłowy zapis co do deklaracji pochodzenia, ale musi on być autentyczny, zgodny z rzeczywistością zarówno co do samej wyrażonej w nim materialnej treści jak i co do tego, że został sporządzony przez rzeczywistego eksportera. Należy tu mieć na uwadze, że zgodnie z art. 22 Protokołu nr 3 deklaracja taka podlega w każdym czasie weryfikacji z wszelkimi dokumentami potwierdzającymi status pochodzenia produktu, a przecież trudno sobie wyobrazić dokonanie takiej weryfikacji, skoro eksporter nie istnieje. 8. Również nietrafne są zarzuty Skarżącego, dotyczące naruszenia art. 90 Traktatu Wspólnoty Europejskiej i bezprzedmiotowe jest powoływanie się na Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05, bowiem przedmiotem decyzji w tej sprawie nie jest podatek akcyzowy, a wysokość tego podatku nie wpływa niekorzystnie dla skarżącego na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. 9. Zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie, że Wspólnotę Europejską i Konfederację Szwajcarską łączy umowa o wolnym handlu jest bezprzedmiotowy. Organy celne działały przy uwzględnieniu istnienia tej umowy o wolnym handlu, o czym świadczy oparcie decyzji na przepisach prawa wspólnotowego i protokołu nr 3. 10. Ponieważ Sąd nie będąc związany granicami skargi, badając sprawę z urzędu, nie dopatrzył się też innych wymienionych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami - dalej: "u.p.p.s.a.") przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a należało skargę oddalić.