II SAB/Wa 38/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Joanna Kube, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nierozpoznania odwołania postanawia 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zasądzić od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi złożonej przez R. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie rozpoznania odwołania strony z dnia [...] grudnia 2007 r. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie z powodu niewyczerpania przez stronę środków zaskarżenia. Stwierdził, iż skarżący wezwał jedynie organ do usunięcia naruszenia prawa, natomiast nie wniósł przysługującego mu na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Następnie, przy piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., Komendant Główny Policji przekazał Sądowi poświadczoną za zgodność z oryginałem decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., którą Komendant Główny Policji uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim, wobec wniosku organu o odrzucenie skargi, rozważenia wymaga kwestia jej dopuszczalności. Należy zauważyć, iż zarzut bezczynności w niniejszej sprawie dotyczy nierozpatrzenia przez organ odwołania od decyzji, zatem Komendant Główny Policji, jako organ centralny, działa tu jako organ II instancji i w tej sytuacji strona nie miała obowiązku wyczerpania trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa, ani także wzywania do usunięcia naruszenia prawa. Gdy w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną pozostaje centralny organ administracji rządowej, to stronie przysługuje skarga na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego. W postępowaniu bowiem przed tym organem nie przysługują stronie żadne środki zaskarżenia służące do zwalczania bezczynności na drodze administracyjnej. Stwierdzić zatem należy, iż skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W przedmiotowej sprawie Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia [...] grudnia 2007 r., decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Z uwagi na to, iż w momencie rozpoznania skargi przez Sąd organ nie pozostawał już w bezczynności, brak jest podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 powołanej ustawy, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi, zobowiązania organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Należy podkreślić, iż wprawdzie w dacie wnoszenia skargi organ niewątpliwie pozostawał w bezczynności, a więc skarga nie była wtedy bezzasadna, jednak wobec braku przedmiotu zaskarżenia w momencie orzekania przez Sąd, postępowanie w niniejszej sprawie podlega, jako bezprzedmiotowe, umorzeniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu. O kosztach Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 201 § 1 oraz art. 209 powołanej ustawy.