II OZ 1004/09

Dnia 30 listopada 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 954/09 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 12 października 2009 roku, sygn. akt IV SA/Wa 954/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy Stowarzyszeniu [...]. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd I instancji podniósł, że Stowarzyszenie powinno w ramach planowania swojej działalności oraz wydatków przeznaczanych na nią przewidzieć realizację swoich praw przed sądem, a w konsekwencji również obowiązek ponoszenia kosztów sadowych. Stwierdził, że brak jest podstaw do udzielenia prawa pomocy, skoro skarżący nie wykorzystał przewidzianych w prawie możliwości zgromadzenia środków finansowych. Sąd podkreślił również, że na ocenę czy wnioskodawcy należy przyznać prawo pomocy, czy też nie, nie mają wpływu postanowienia sądowe wydane w innych postępowaniach, gdyż Sąd nie jest nimi związany. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...] domagając się jego uchylenia i przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych. W zażaleniu podniesiono, że działalność stowarzyszenia polega na reprezentowaniu interesu społecznego w sprawach z zakresu architektury i urbanistyki, nie wymaga żadnych środków, gdyż jest realizowana społecznie przez członków stowarzyszenia. Stwierdzono, że Stowarzyszenie wykazało, że nie ma żadnych środków na poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, stosownie do art. 246 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Podkreślono również, że w szeregu innych spraw udzielono Stowarzyszeniu prawa pomocy w żądanym przez nie zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 2 pkt 1 powołanej ustawy Sąd może przyznać prawo pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce nieposiadającej osobowości prawnej, w zakresie całkowitym, jeżeli podmiot ten wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Ponadto osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich mimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania by zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 504). W przedmiotowej sprawie skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, że podjęło jakiekolwiek czynności zmierzające do zabezpieczenia środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Nie jest wystarczającym twierdzenie iż działalność Stowarzyszenia nie wymaga żadnych środków. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Jeżeli działalność Stowarzyszenia związana jest z realizacją praw Stowarzyszenia przed sądem, to wiąże się ona także z obowiązkiem uiszczenia kosztów postępowania sądowego. Stowarzyszenie powinno więc wziąć pod uwagę swój udział w postępowaniach sądowych i zgromadzić na ten cel odpowiednie środki czy to w formie składek członkowski, czy też podjęcia działalności zarobkowej. Ponieważ skarżące Stowarzyszenie nie korzysta z żadnej możliwości zdobycia środków finansowych, nie może skutecznie żądać pokrycia kosztów postępowania przez Skarb Państwa. Przyznanie skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy stanowiłoby de facto przeniesienie ciężaru prowadzenia działalności statutowej Stowarzyszenia na Skarb Państwa, podczas gdy Stowarzyszenie powinno było co do zasady zabezpieczyć środki na swoją działalność, w tym na występowanie do sądów administracyjnych z pismami, które podlegają opłacie sądowej. Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.