II GSK 1062/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 768/09 w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. oddala skargę kasacyjną: 2. zasądza od H. L. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 768/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] maja 2008 r. w Z., na drodze wojewódzkiej nr [...], gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t. - dla pojedynczej osi napędowej, natomiast dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t., poddano kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez K. T. Po dokonaniu ważenia, za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych, stwierdzono, że zespół pojazdów był nienormatywny, a przewoźnik nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd takim zespołem pojazdów po drodze. Stwierdzono: nacisk 10,14 t. na pojedynczej osi napędowej co oznaczało, że dopuszczalny nacisk został przekroczony o 2,1 t.; nacisk 27,5 t. na potrójnej osi spowodował przekroczenie dopuszczalnej normy o 5,7 t., a łączna masa zespołu pojazdów (DMC) wynosząca 45,02 t. stanowi przekroczenie o 5,02 t. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nałożył na H. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w kwocie 19.600 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym. Na karę złożyło się: 3.000 zł za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej, 16.000 zł za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi i 600 zł za przekroczenie DMC. Decyzją z [...] lutego 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów odbyło się przy pomocy wag posiadających aktualne świadectwa legalizacyjne, w miejscu zatwierdzonym przez geodetę, po uprzednim dokonaniu stosownych pomiarów "pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów". Zdaniem organu, dokumenty potwierdzające te okoliczności znajdują się w aktach sprawy i zostały okazane kierowcy kontrolowanego zespołu pojazdów przed rozpoczęciem ważenia, co wynika z protokołu kontroli, podpisanego przez owego kierowcę bez zastrzeżeń. Stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony i w oparciu o niego wymierzono właściwą karę, zaś skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia zawarte w protokole kontroli, w tym nie załączył do odwołania dowodu z zeznania kierowcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. L. zarzucił: 1/ naruszenie art.92 ust.2 p.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm., dalej zwana u.t.d.) poprzez wymierzenie kary przekraczającej limit 15.000 zł przewidziany tym przepisem, 2/ naruszenie art.7, 75 § 1 i 79 § 1 k.p.a. w związku z art.93 ust.9 u.t.d. polegające na nieudowodnieniu, że skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia, 3/ niewyjaśnienie stanu sprawy na skutek nieprzesłuchania zawnioskowanego świadka. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do art. 13g ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r., Nr 19 , poz. 115 z późn. zm. dalej jako u.d.p.) i art.61ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., Nr 108. poz. 908 z późn. zm. dalej cytowana jako p.r.d.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną. Wysokość tej kary określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych (art. 13g ust. 2 u.d.p.). Zgodnie z art. 40c ust. 1 u.d.p., w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez wymaganego zezwolenia, Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji, mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z ww. art. 13g ust. 2 u.d.p. Z protokołu kontroli wynika, że stwierdzono, iż zespół pojazdów był nienormatywny, a skarżący nie posiadał wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. Kontrolowany kierowca bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli, zaznaczając nadto, że dane zawarte w protokole są zgodne ze stanem faktycznym. W aktach sprawy znajdują się protokoły z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia zespołu pojazdów oraz świadectwa legalizacji pionowej wag, których użyto podczas ważenia. Dokumenty te stanowią dowody w sprawie w rozumieniu k.p.a. i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Sąd uznał, że zbędne było przeprowadzenie dowodu z zeznań kontrolowanego kierowcy na okoliczności ważenia, skoro kierowca ten swym podpisem poświadczył okazanie mu w trakcie kontroli protokołu z pomiaru równości terenu oraz świadectwa legalizacji wag, a dokumenty te znajdują się w aktach sprawy. Świadectwa legalizacji wag stanowią dokumenty urzędowe, którym k.p.a. przyznaje zwiększoną moc w zakresie tego "co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Z art. 76 § 3 k.p.a. wynika, że dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu, a taki wniosek w rozpoznawanej sprawie nie został złożony. Wobec tego Sąd pierwszej instancji uznał, że organy obu instancji w sposób prawidłowy i pełny zgromadziły materiał dowodowy w sprawie, na podstawie którego wydały następnie swoje decyzje. Organy obu instancji musiały przyjąć stan faktyczny, który wynikał z dokumentów i na nim oprzeć swoje rozstrzygnięcia. Świadek, o którego przesłuchanie wnosił skarżący, został zgłoszony na okoliczność braku legalizacji wag i miejsca ważenia, które zostały ustalone dokumentami. Natomiast okoliczności wskazane w skardze nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem art. 93 ust. 9 ustawy u.t.d. nie ma w sprawie zastosowania. Sąd pierwszej instancji jako nieuzasadniony uznał również zarzut dotyczący niezastosowania w sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.), a w konsekwencji nieograniczenia kary pieniężnej do wysokości 15.000 złotych. Zdaniem Sądu w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o drogach publicznych (u.d.p.) i przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym (p.r.d.) i w oparciu o nie zostały wydane zaskarżone decyzje. Wymierzona kara pieniężna nie jest objęta ograniczeniem wynikającym z art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d., albowiem przepis ten odnosi się tylko do kar nałożonych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym lub innych przepisów enumeratywnie wymienionych w ust. 1 art. 92 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do u.t.d., który swym zakresem nie obejmuje naruszenia związanego z przekroczeniem dopuszczalnej wielkości parametrów pojazdu i nacisków jego poszczególnych osi. Natomiast za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametrów pojazdu i nacisków osi, kary nakładane są na podstawie art. 13g u.d.p., który stanowi, że w przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru, karę ustala się jako sumę wysokości kar, z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia (art. 13g ust. 1a u.d.p.). Wysokość kar pieniężnych określa stosowny załącznik do u.d.p. (art. 13g ust. 2 u.d.p.). Ustawodawca wprowadzając powyższe unormowania nie przewidział żadnej górnej granicy sumy tych kar, co oznacza, że uprawniony organ, w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub niezgodnie z zawartymi w nim warunkami, wymierza karę pieniężną w rzeczywistej wysokości, wynikającej z sumowania kar, określonych za każde przekroczenie. Sąd pierwszej instancji uznał jako nietrafny zarzut, że w sprawie nie wykazano, iż skarżący miał wpływ lub godził się na powstanie naruszeń, bowiem kwestia winy nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i wydania decyzji administracyjnej, zaś art.93 ust.9 u.t.d. nie ma w sprawie zastosowania. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że z uwagi na użyte podczas kontroli wagi nieautomatyczne, w sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. nr 26 z 2008 r., poz. 152). W sprawie nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. nr 188 z 2007 r. poz.1345), bowiem w trakcie kontroli użyte były wagi do pomiarów statycznych legalizowane na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z 31 stycznia 2008 r. Rozporządzenie to określające wymagania, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, nie przewiduje specjalnych wymagań, co do miejsca użycia tych wag, zatem nie można czynić zarzutu organowi, że pomiarów dokonywał w miejscu do tego nieprzystosowanym. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H. L. Powołując się na art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana p.p.s.a.) wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie powołując się na art.185 p.p.s.a. wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucił: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku. Zarzucił naruszenie: - art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. polegające na niezastosowaniu tego przepisu i wymierzeniu skarżącemu - w wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2008 r. - kary w wysokości 19.600,00 zł, w sytuacji, gdy przywołany przepis stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli w odniesieniu do kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 15.000 zł; - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 kpa i 79 § 1 k.p.a, w zw. z art. 93 ust 9 u.t.d. polegające na braku jednoznacznego dowodu na okoliczność, że skarżący miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; - art. 7 kpa i art. 75 § 1 kpa polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań zawnioskowanego świadka i przyjęciu, że zeznania świadka dotyczyły okoliczności już ustalonych w sprawie, zatem pozostają bez wpływu na stan sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że przy ustalaniu wysokości kar za przejazdy pojazdami ponadnormatywnymi winny mieć zastosowanie normy u.t.d. Z art. 55 ust.1 p.4 u.t.d. wynika bowiem, że Inspektor ma prawo kontroli masy i nacisków osi, zaś z art.56 u.t.d. wynika, że ma on prawo nakładania i pobierania kar pieniężnych 1) zgodnie z przepisami ustawy i 2) zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Zatem w sprawach dotyczących kar za przejazd pojazdem nienormatywnym powinien mieć zastosowanie także art. 92 ust.2 p.1 u.t.d., co powoduje, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie powinna przekroczyć kwoty 15.000 zł w odniesieniu do tej kontroli drogowej. W sprawie wydano decyzję nakładającą trzy kary pieniężne w wyniku jednej kontroli drogowej na sumę ponad 15.000 tysięcy złotych, co stanowi naruszenie normy art. 92 ust 2 pkt 1 u.t.d. Zdaniem kasatora, niedopuszczenie skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka - kierowcy kontrolowanego samochodu, stanowiło naruszenie art. 75 § 1 i 79 § 1 i § 2 k.p.a. Organ w żaden sposób nie wykazał, że skarżący miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków przedsiębiorcy w zakresie transportu drogowego, czym zaskarżona decyzja narusza art. 93 ust 9 ustawy o transporcie drogowym. Protokół kontroli może być uznany za wiarygodny tylko w razie podpisania go przez samego przedsiębiorcę. W ocenie kasatora, organ nie wykazał, że miejsce ważenia pojazdu spełnia wymogi rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. choć przyznał, że wagi nieautomatyczne muszą odpowiadać wymogom rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. W piśmie procesowym z dnia 31 grudnia 2009 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i kontroluje prawidłowość oceny decyzji administracyjnej dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają podstawy kasacyjne, w których należy przywołać konkretne przepisy prawa naruszone przez Sąd pierwszej instancji oraz określić na czym, zdaniem kasatora, naruszenie to polegało. Rozpoznawana skarga kasacyjna, co do zasady wymogów tych nie spełnia, bowiem nie został wskazany ani jeden przepis p.p.s.a., który naruszył Sąd pierwszej instancji przy rozpoznawaniu sprawy. W związku z treścią uchwały pełnego skladu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09 (ONSA i wsa nr 1/2010 poz.1) Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do wszystkich zarzutów kasacyjnych, bowiem z ich treści wynika, że kasator w istocie kwestionuje akceptację przez Sąd zarzucanych przez stronę uchybień procesowych organu polegających na naruszeniu wskazanych przez kasatora przepisów k.p.a. oraz błędną wykładnię i niezastosowanie prawa materialnego tj. u.t.d. Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwona. Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące wadliwego prowadzenia postępowania dowodowego i nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwagi na zaniechanie przesłuchania kierowcy kontrolowanego pojazdu w charakterze świadka. Wskazać należy, że jak to już parokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2008 r. II GSK 50/08, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08, wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r. II GSK 291/08, wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r. II GSK 810/08) dowód z dokumentu urzędowego jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali na drodze. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w czynności kontroli tj. przez inspektorów i kierowcę stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Protokół kontroli może być zatem podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim utrwalone są nieprawdziwe.W sprawie niniejszej skarżący w toku postępowania administracyjnego nie podniósł żadnych zarzutów w stosunku do protokołu kontroli, ani też nie twierdził, że stan rzeczy był odmienny, niż ustalony w protokole, zaś kierowca wskazany następnie jako świadek nie tylko podpisał protokół, ale także oddzielnie zazanczył, iż potwierdza jego treść. Nie było zatem potrzeby ponownego ustalania okoliczności stwierdzonych protokołem w szczególności w sytuacji, kiedy skarżący okliczności tych nie kwestionował, a jedynie wnosił oponowne przesłuchanie kierowcy. Zarzut procesowy naruszenia art.75 § 1 k.p.a. nie jest zatem usprawiedliwiony. Kasator zarzuca także naruszenie art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. polegające na niedopuszczeniu strony do udziału w postępowaniu. Naruszenie to upatruje w fakcie, że skarżący nie uczestniczył osobiście w kontroli na drodze, a kierowca podpisał protokół kontroli pod nieobecność strony. Zarzut jest nieuzasadniony. Jest oczywiste, że kontrola drogowa przeprowadzana jest w obecności kierowcy prowadzącego pojazd, który tylko niekiedy jest jednocześnie przedsiębiorcą wykonującym przejazd pojazdem nienormatywnym, z reguły natomiast jest tylko zatrudniony u przedsiębiorcy. Nie umniejsza to znaczenia dowodowego prawidłowo sporządzonego protokołu kontroli i nie powoduje niedopuszczenia strony do udziału w postępowaniu administracyjnym. Sama kontrola drogowa poprzedza postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary. Dopiero w wyniku ustalenia uchybień stwierdzonych protokołem kontroli wszczęte zostaje postępowanie o nałożenie kary, zaś w sytuacjach kiedy uchybień nie ma, żadne postępowanie administracyjne nie toczy się. Zatem w postępowaniu o nałożenie kary przedsiębiorca uczestniczy od początku i może podważać także ustalenia dokonane w protokole kontroli, jeżeli tylko ma dowody przeczące tym ustaleniom. W sprawie niniejszej skarżący żadnych takich dowodów nie wskazał. Mając na uwadze powyższe zarzuty naruszenia prawa procesowego uznać należy za nieusprawiedliwione. Rozważenie zasadności zarzutu naruszenia art.7, 75 § 1 i 79 § 1 k.p.a. w związku z art. 93 ust.9 u.t.d. poprzez nieustalenie, czy skarżący miał wpływ na naruszenie warunków przewozu, zostanie dokonane na końcu, po przeprowadzeniu oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem dopiero prawidłowe ustalenie, które przepisy prawa materialnego powinny znaleźć zastosowanie w sprawie można określić zakres koniecznych ustaleń i zakres postępowania dowodowego. Zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art.92 ust.2 p.1 u.t.d. jest nieuzasadniony, a wywody Sądu pierwszej instancji w kwestii zastosowania przepisów u.t.d. w sprawach dotyczących kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym, są trafne. W trybie u.t.d. nakładane są kary pieniężne za naruszenia przepisów tej ustawy, jak również za naruszenia aktów prawnych wymienionych w art.92 ust.1 p.1-8 u.t.d. Zasady nakładania tych kar określone są w Rozdziale 11 u.t.d. Zasady te dotyczą wyłącznie kar nakładanych w trybie u.t.d., tj. kar za naruszenia przepisów samej u.t.d jak i aktów prawnych wymienionych w art. 92 ust.1 p.1-8 u.t.d. Zasady te nie dotyczą natomiast innych postępowań, w których nakładane są, na podstawie innych aktów prawnych, inne kary pieniężne. Takim innym aktem prawnym, niewymienionym w art.92 ust.1 u.t.d. jest ustawa o drogach publicznych (u.d.p.). Ustawa ta zawiera własne zasady nakładania kar (sumowanie kar, brak ograniczenia górnej granicy, przedawnienie) oraz w załączniku do ustawy - własny katalog naruszeń i kar za te naruszenia. W sprawach, które dotyczą naruszeń prawa uregulowanych w u.d.p. nie mają zastosowania uregulowania innej ustawy tj. u.t.d. Jest niesporne, że zagadnienia związane z nakładaniem kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym uregulowane są w u.d.p., nie są zaś uregulowane w Rozdziale 11 u.t.d. Samo powierzenie kontroli inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego nie oznacza stosowania u.t.d. w sprawach uregulowanych w u.d.p. Mając na uwadze powyższe za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia art. 92 ust.2 p.1 u.t.d poprzez nieograniczenie wysokości kary do 15.000 zł, bowiem przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawach dotyczących kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art.7, 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów w celu dokonania ustaleń, co do okoliczności wymienionych w art. 93 ust.9 u.t.d., bowiem ten ostatni przepis nie znajduje zastosowania w sprawach dotyczących kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Czynienie jakichkolwiek ustaleń w kwestii wpływu skarżącego na powstanie naruszeń nie było więc potrzebne. Zważywszy powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.204 p.1 i 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit b w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349) i zasądził na rzecz organu kwotę 1800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego związanego z udziałem w postępowaniu kasacyjnym.