IV SO/Gl 14/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o przyznanie prawa pomocy (dotyczącego sprawy zainicjowanej jej skargą z dnia [...]), w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych; W treści skargi z dnia [...] A. O. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na okoliczność pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ponieważ żądanie powyższe nie zostało wyrażone w wymaganej przepisami formie, pismem z dnia 10 czerwca 2009 r. stronę wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. A. O. złożyła rzeczony formularz w dniu [...] potwierdzając, iż zakres jej żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniosła, że gospodaruje samotnie, osiąga dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie netto [...] (brutto [...]) a równocześnie wydatkuje miesięcznie [...] za okazjonalny wynajem pokoju, [...] z tytułu opłat za energię elektryczną i gaz, oraz [...] zł na zakup leków. Nadto oświadczyła, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia danych wykazanych we wniosku (zarządzenie z dnia 29 czerwca 2009 r.) A. O. nadesłała pismo procesowe datowane na [...], w którym podała, iż zamieszkuje u znajomych w pokoju, który okazjonalnie od nich wynajmuje. Nie jest jednak w stanie udokumentować wydatków ponoszonych w tym zakresie z tytułu czynszu i opłat za tzw. media albowiem co do partycypacji w omawianych kosztach jest z właścicielami mieszkania "umówiona ustnie". Równocześnie strona nadesłała zaświadczenie o wysokości pobieranego wynagrodzenia oraz paragony dokumentujące wydatki na leczenie i zakup leków. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Odnosząc się do żądania zgłoszonego przez A. O. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawczyni doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, zaś osiągany przez nią miesięczny dochód w kwocie netto [...] (vide: nadesłane zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia), w ocenie rozpoznającego wniosek nie pozwala na poczynienie oszczędności wystarczających na pokrycie pełnych kosztów związanych z niniejszym postępowaniem. Nie sposób bowiem tracić z pola widzenia, że wnioskująca ponosi relatywnie wysokie wydatki związane z leczeniem [...], zaś po uiszczeniu kosztów stałych pozostaje do jej dyspozycji kwota zaledwie [...] zł, która musi wystarczyć na zakup żywności, środków czystości i innych niezbędnych wydatków bieżących. Mając na uwadze zaprezentowany wyżej stan rzeczy uznano, iż strona zachowała przesłankę wynikającą z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego, działając na podstawie tego przepisu w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.