I OZ 67/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 365/09 odrzucające zażalenie D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 365/09 odrzucające skargę D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] marca 2009 r. [...] w przedmiocie uznania zażalenia za niedopuszczalne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 365/09 odrzucił zażalenie D. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 17 lipca 2009 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, które doręczono skarżącej w dniu 7 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, mając na uwadze treść art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zgodnie z którym od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna, stwierdził, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o odrzuceniu skargi, które jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i na nie przysługuje skarga kasacyjna. Zatem zażalenie wniesione na postanowienie o odrzuceniu skargi jest niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Od powyższego postanowienia D. W., na podstawie "art. 191 o NSA", wniosła "zażalenie - skargę" i zaskarżając je w całości domagała się jego uchylenia, zmiany oraz merytorycznego rozpoznania sprawy o rozgraniczenie nieruchomości, bowiem posiada w tym interes prawny. Zdaniem skarżącej, wydane postanowienie jest nieważne i powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego. Ponadto wskazano, iż Sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności zażalenia bez wezwania strony do opłaty tylko po to, aby zmuszać stronę skarżącą do kosztów oraz kasacji, na którą stronę nie stać, przy ponad 300 prowadzonych sprawach, zaś adwokat nie chce jej złożyć, bowiem nie widzi podstaw do wniesienia. Ponadto podniesiono zarzuty co do nieuczciwości i korupcji urzędników oraz działalności Sądów, które gnębią skarżącą zamiast jej pomagać. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Nie nasuwa żadnych wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie i to bez względu na przyczynę jej odrzucenia. Sporządzenie oraz wniesienie przez stronę, zażalenia na orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, powoduje, iż zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca D. W. otrzymała odpis postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu 7 sierpnia 2009 r. (k.19 akt). Pomimo zawartego pouczenia o możliwości zaskarżenia w/w postanowienia skargą kasacyjną skarżąca osobiście wystąpiła w dniu 14 sierpnia 2009 r. z zażaleniem (k. 20 akt). Wobec powyższego należało uznać, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest prawidłowe i odpowiada prawu. Ponadto należy podkreślić, iż pozostałe okoliczności podniesione w zażaleniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny bada wyłącznie prawidłowość postanowienia o odrzuceniu zażalenia, które z kolei jest zasadne. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.