II SA/Kr 821/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o zwrot nieruchomości skargę oddala. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zwrotu na rzecz Z. K., A. L., B. K. części działki ewidencyjnej nr "1" o pow. 93070 m2 obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej działki nr "2" o pow. 9657 m2 20 (mały) P.. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte wnioskami Z. K., A. L. i B. K. o zwrot działki "2" o pow. 9657 m2, które zostały połączone do wspólnego rozpoznania. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2005 r. A. L. i B. K. nabyły spadek po zmarłym W. K. po ½ części. Wskazana we wniosku działka była objęta KW nr [...] P.. W dacie wywłaszczenia działka stanowiła współwłasność Z. K. w 3/4 części i W. K. w 1/4 części. Działka została wywłaszczona na mocy decyzji Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] lipca 1985 r. znak: [...] (którą zmieniono decyzją z dnia 29 lipca 1985 r.) pod budowę Bazy Zajezdni Autobusowej MPK przy ul. [...] w K.. Na podstawie wykazu zmian gruntowych L. ks.rob. [...] z dnia 5 lutego 1996 r. oraz porównania mapy ewidencyjnej z mapą małego obr. [...] P., działka nr "2" o pow. 9657 m2 weszła w całości w skład działki nr ewid. "1" o pow. 93070 m2 obr [...] jedn. ewid. [...] m. K.. Zgodnie z aktualnym odpisem z księgi wieczystej nr [...] przedmiotowa nieruchomość stanowi własność spółki "E" K. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Organ l instancji wskazał, że sprawa zwrotu działki "2" na rzecz osób wskazanych w decyzji z dnia [...] lipca 1985 r., zmieniającej decyzję wywłaszczeniową z dnia [...] lipca 1985 r., została ostatecznie zakończona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. znak [...] o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, utrzymaną w mocy decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r. znak [...]. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2001 r., sygn. l SA 359/00. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji, określoną w art. 16 § 1 kpa, ostateczne decyzje nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko w trybie i w przypadkach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego lub przepisach szczególnych do których kodeks odsyła w art. 163 kpa. W ocenie organu administracji, w przedmiotowym przypadku zachodzi tożsamość sprawy, albowiem obecnie w sprawie występowały te same podmioty, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu i dotyczy tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. W postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. wnioskodawcami byli Z. K. i W. K.. Ponieważ stosownie do przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami prawo żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest dziedziczne, w zakresie kręgu wnioskodawców zachodzi tożsamość pomiędzy ówczesnym i obecnym postępowaniem. Przedmiotem postępowania jest ta sama działka. Nadto, organ zwrócił uwagę, że w związku ze zmianami dokonywanymi w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami może powstawać wątpliwość, czy zachowana została ciągłość regulacji prawnej. Będący podstawą rozstrzygnięcia w poprzednim postępowaniu art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie uległ jednak zmianie w okresie między wydaniem decyzji przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, a dniem dzisiejszym. Zmianie uległ jedynie sposób interpretacji tego przepisu. Organ podkreślił, że ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie została już wydana ostateczna decyzja przesądziło o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych odnoszących się do decyzji komunalizacyjnych i umowy, na mocy której Gmina K. utraciła władztwo nad nieruchomością. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Wojewody złożyła Z. K.. Podniosła w nim, że art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje tylko dwa przypadki w których nie przysługuje roszczenie o zwrot tj. sprzedaż wywłaszczonej nieruchomości przez gminę przed złożeniem wniosku o zwrot oraz ustanowienie prawa do użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej. Natomiast wniesienie aportu do spółki prawa handlowego nie jest w ustawie wymienione jako skutkujące wyłączeniem roszczenia. Intencja ustawodawcy była jasna, gdyż w art. 13 cyt. ustawy zostały wymienione wszystkie formy obrotu nieruchomościami m. in. sprzedaż, oddanie w użytkowanie wieczyste i osobno, jako inna forma - wniesienie wkładu niepieniężnego do spółki (aportu). Wniesienie aportu do spółki wiąże się z otrzymaniem w zamian udziału w danej spółce (podwyższenie kapitału założycielskiego). Gmina K. zatem dysponowała i pewnie nadal dysponuje udziałami w spółce [...], które są związane z wniesieniem jako aportu przedmiotowej działki. Nadto, wbrew treści art. 136 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciele wywłaszczonej nieruchomości nie zostali powiadomieni o zamiarze wniesienia nieruchomości jako aportu do spółki. Taki obowiązek przewidywała również poprzednia ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r., która w art. 47 ust. 4 stanowiła, ze nieruchomość nie może być użyta na inne cele niż cele określone w decyzji o wywłaszczeniu, chyba, że nie mogła być zwrócona w trybie określonym w art. 69 z braku zgody poprzedniego właściciela, albo jego następcy prawnego. Z. K. zarzuciła również, że organ l instancji nie udostępnił jej aktu notarialnego z dnia [...] września 1997 r. na mocy którego nieruchomość została przekazana jako aport, ani nie przestawił żadnego dowodu na okoliczność zawiadomienia przez Gminę K. byłych właścicieli o zmianie celu wywłaszczenia. Nadto powołała się na regulację zawartą w art. 34 ust. 3 i art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda decyzją z dnia 17 kwietnia 2009 r. (znak:[...]), na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. umarzającą postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu l instancji. Wskazał, że ponowne orzekanie w sprawie zakończonej już uprzednio decyzją ostateczną, byłoby orzekaniem w sprawie ostatecznie już rozstrzygniętej, a decyzja wydana w takim postępowaniu podlegałaby stwierdzeniu nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Byłoby to bowiem naruszeniem zasady określonej w art. 16 § 1 kpa. Podkreślił, że w obecnej sprawie występują te same strony postępowania (tożsamość podmiotowa sprawy zostaje zachowana bez względu na następstwo prawne stron dysponujących prawami refleksowymi). Ponadto nie ulega wątpliwości, że art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie uległ zasadniczej zmianie w okresie pomiędzy wydaniem poprzedniej decyzji ostatecznej, a dniem dzisiejszym. Z kolei aktualny odpis z księgi wieczystej nr [...] dowodzi, że w dalszym ciągu nieruchomość stanowi własność osoby trzeciej tj. "E" K. sp. z o.o. Nadto obydwa postępowania odnoszą się do tej samej nieruchomości. Umorzenie postępowania przez organ l instancji było zatem uzasadnione i prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2009 r. wniosła Z. K.. Ponownie przedstawiła argumenty wskazane w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2009 r. Podała, że zarówno Gmina K. jak i spółka [...] wiedziały o toczącym się postępowaniu w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Skarżąca wyraziła swoje zastrzeżenia co do zasadności wpisania "bezprawnego aktu notarialnego do ksiąg wieczystych", jak również niezawiadomienia poprzednich właścicieli o posiedzeniu sądu w tym przedmiocie oraz nieprzedstawienia przez gminę braku zgody właścicieli na zwrot nieruchomości. Na podstawie tego bezprawnego wpisu została wydana odmowna decyzja o zwrocie nieruchomości, mimo, że według wiedzy skarżącej, w tej dacie sąd nie wpisał jeszcze spółki [...] jako właściciela przedmiotowej działki. Nieruchomość ta kilkakrotnie zmieniała właścicieli. Nadto skarżąca zarzuciła, że Prezydent Miasta K. oraz Wojewoda winni naprawić krzywdy wyrządzone jej rodzinie i zażądać samodzielnie wznowienia postępowania czy też stwierdzenia nieważności decyzji, a nie sugerować taką drogę skarżącej. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej powoływanej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc zarazem związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.p.s.a. sąd jest zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa, a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Zdaniem sądu skarga nie jest zasadna, zaś zaskarżone rozstrzygniecie wydane przez Wojewodę jest zgodne z prawem. Tytułem wstępu należy wskazać, iż przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją Wojewody z dnia 17 kwietnia 2009 r. była kwestia ponownego rozpoznania sprawy zwrotu części działki nr "1" o pow. 93070 m2, obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej działki nr "2" o pow. 9657 m2 obr. [...] (mały) P. na rzecz Z. K., A. l. i B. K.. Fakt ponownego rozstrzygania sprawy administracyjnej o wskazanym powyżej przedmiocie wynika z tego, iż decyzją Wojewody z dnia [...] września 1998 r. - wydaną w oparciu m.in. o przepis art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - organ ten orzekł o umorzeniu postępowania prowadzonego wskutek wniosku Z. K. oraz W. K. dotyczącego zwrotu działki nr "2", obr. [...] (mały) położonej w K. b.dz. adm. K.. Od powyższej decyzji zostało złożone przez Z. K. oraz W. K. odwołanie do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Organ rozpoznający wniesione odwołanie decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] września 1998 r. Następnie Naczelny Sad Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2001 r. (sygn. akt l SA 359/00) oddalił skargę, którą na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa I Rozwoju Miast z dnia 26 stycznia 2000 r. wnieśli Z. K. oraz W. K.. Wobec powyższego uznać należało, że aktualnie rozpoznawana i rozstrzygana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawa jest tożsama ze sprawą poprzednio już rozstrzygniętą w sposób ostateczny (tj. decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r.). Ustalenie to prowadzi z kolei do wniosku, iż zasadne było stanowisko zaprezentowane przez Prezydenta Miasta K. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., którym to rozstrzygnięciem orzeczono o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego, postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu części działki ewidencyjnej nr "1" o pow. 93070 m2, obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w granicach wywłaszczonej działki nr "2" o pow. 9657 m2 obr. [...] (mały) P. na rzecz Z. K., A. l. i B. K.. Poprawność oceny wyrażonej przez organ l instancji, następnie podzielonej przez organ odwoławczy, który utrzymał w mocy kwestionowaną odwołaniem decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., jest wynikiem występowania w przedmiotowej sprawie stanu powagi rzeczy ostatecznie rozstrzygniętej. Stan taki występuje, o ile przedmiot, podmioty postępowania oraz stan prawny i faktyczny rzeczy nie uległy zmianie w sposób na tyle istotny, aby należało uznać, iż przedmiotem rozpoznania jest nowa sprawa administracyjna, której nie można utożsamiać ze sprawą uprzednio rozpoznana i ostatecznie już rozstrzygniętą. Analizując zagadnienie stanu powagi rzeczy ostatecznie rozstrzygniętej w przedmiotowej sprawie administracyjnej, którego stwierdzenie było czynnikiem przesądzającym o treści decyzji wydanych przez organy obu instancji, wskazać należy na następujące względy przemawiające za słusznością i poprawnością zaskarżonej decyzji. Tożsamość sprawy, warunkująca występowanie stanu rzeczy ostatecznie rozstrzygniętej, zachodzi, o ile: 1) występują w niej te same podmioty, 2) dotyczy ona tego samego przedmiotu oraz 3) jest wydawana w oparciu o ten sam stan prawny i przy niezmienionym stanie faktycznym. W zaskarżonej decyzji trafnie przyjęto, że zaistniały wszystkie powyższe elementy decydujące o tożsamości obu spraw dotyczących zwrotu spornej nieruchomości. Żądanie bowiem zwrotu zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło działki nr "2" o pow. 9657 m2 obr. [...] (mały) P.. Działka ta, wywłaszczona decyzją Naczelnika Dzielnicy K. z dnia [...] lipca 1985 r. pod budowę Bazy Zajezdni Autobusowej MPK przy ul. [...] w K., następnie zmienioną decyzją tego samego organu z dnia [...] lipca 1985 r. w ten sposób, że w miejsce spadkobierców po J. K. wpisano wyłącznie Z. K. oraz W. K. po ½ części, weszła w całości w skład działki ewidencyjnej nr "1" o pow. 93070 m2, obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K.. Przyczyną zmiany decyzji z dnia [...] lipca 1985 r. było ustalenie przez organ, iż wywłaszczana działka nr "2" stanowiła część gospodarstwa rolnego i jako taka przypadała według postanowienia spadkowego jedynie Z. K. oraz W. K.. Tak więc przedmiotem niniejszej sprawy jest część ostatnio wymienionej działki w granicach działki nr "2" obr. [...] (mały) P., co wynika z wykazu zmian gruntowych L. ks. rób. [...] z dnia 5 lutego 1996 r. oraz porównania mapy ewidencyjnej z mapa małego obr. [...] P.. Przedmiot sprawy administracyjnej, obejmujący interes prawny lub obowiązek, który w następstwie wydania decyzji staje się prawem nabytym (bądź jego brakiem w razie decyzji odmownej) lub nałożonym obowiązkiem prawnym (względnie brakiem obciążenia strony obowiązkiem z powodu niezaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie takiego rozstrzygnięcia) konkretnych podmiotów. Tak rozumiany przedmiot sprawy administracyjnej istnieje dopóty, dopóki sprawa administracyjna nie stanie się bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowość może zaś wynikać m.in. z pojętej już uprzednio decyzji, która ma przymiot ostatecznej. Wymóg zbadania kwestii aktualności sprawy administracyjnej, rozumianej jako spoczywający na organie obowiązek przeprowadzenia postępowania i wydania rozstrzygnięcia co do istoty, skutkuje tym, iż w razie stwierdzenia, że w obrocie prawnym znajduje się wydana wcześniej ostateczna decyzja, obowiązkiem organu jest umorzenie wszczętego po raz kolejny postępowania. Dopiero bowiem eliminacja takiego wcześniejszego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego w odpowiednim trybie prawnym pozwoliłaby na ponowne przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji co do istoty. W przeciwnym wypadku doszłoby do ponownego rozstrzygania w granicach tej samej sprawy administracyjnej, co stanowiłoby niedopuszczalne w sensie prawnym działanie organów administracji. Ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy już zakończonej w sposób ostateczny decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości skutkowałoby zatem naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych (wyrażonej w art. 16 § 1 kpa), w dalszej zaś konieczności obligatoryjnym stwierdzeniem nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa takiej ponownie wydanej decyzji. Wniosek z dnia 15 września 2008 r., pochodzący od Z. K., będący podstawą wszczęcia postępowania, został następnie poparty analogicznymi żądaniami zawartymi we wnioskach: A. l. (złożonym w dniu 5 listopada 2008 r.) oraz B. K. (datowanym na dzień 27 października 2008 r.). A. l. oraz B. K. wyjaśniły przy tym, iż ich intencją było przyłączenie się do wniosku o zwrot, który został złożony przez Z. K., jak również przedłożyły postanowienie Sadu Rejonowego dla K. z dnia [...] grudnia 2005 r. (sygn. [...]). Orzeczenie to stwierdzało m.in., iż spadek po W. K. nabyły wprost na podstawie ustawy A. l. oraz B. K.. Z uwagi na treść art. 136 ust. 3 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wymagającego wspólnego wystąpienia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości przez wszystkich poprzednich właścicieli lub ich spadkobierców, organ zadecydował o łącznym prowadzeniu sprawy Z. K., A. l. oraz B. K. pod jednym, wspólnym numerem. Organ ustalił ponadto, iż w dacie wywłaszczenia, działka objęta żądaniem zwrotu, stanowiła współwłasność Z. K. (w 3/4 części) oraz W. K. (w 1/4 części). Oceniając zgłoszone żądania w sensie podmiotowym (tzn. w rozumieniu art. 136 ust. 3 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, które zostało wskazane powyżej) rozważyć należało naturę prawną (konstrukcję jurydyczną) roszczenia wynikającego z art. 136 ust. 3 w/w ustawy. Brzmienie tego przepisu wyraźnie przewiduje, że prawo do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest dziedziczne. Skoro zatem w postępowaniu, w którym wydana została decyzja Wojewody z dnia [...] września 1998 r. (wciąż, co istotne, funkcjonująca w obrocie prawnym), wnioskodawcami byli: Z. K. oraz W. K., zaś wskutek dziedziczenia spadkobiercami po W. K. są: A. l. oraz B. K., to nie ulega wątpliwości, że krąg wnioskodawców w obu postępowaniach, które dotyczą tej samej sprawy administracyjnej, jest tożsamy. Nie można bowiem zapominać, że tożsamość podmiotowa sprawy zostaje zachowana bez względu na zmiany (następstwo prawne) stron, którym przysługują prawa refleksowe. Jeżeli dane prawo jest zbywalne bądź dziedziczne, wówczas zaistniała zmiana podmiotowa, wynikająca z danego zdarzenia prawnego (np. spadkobrania), nie skutkuje powstaniem nowej, odrębnej sprawy administracyjnej. Ocena stanu faktycznego, dokonywana pod katem zaistniałych ewentualnie w sprawie zmian, musi uwzględniać to, iż przy analizowaniu tożsamości spraw administracyjnych chodzi jedynie o fakty prawotwórcze, tj. takie, z których wystąpieniem przepisy prawa łączą określone następstwa (skutki) prawne. Odnosząc to stwierdzenie do niniejszej sprawy wskazać należy, iż także w tym aspekcie nie nastąpiły różnice, które przemawiałyby za wykluczeniem tożsamości sprawy administracyjnej w obu postępowaniach. Również art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, będący podstawą decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r. wydanej przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast pozostał w literalnym brzmieniu niezmieniony do chwili wydania przez Wojewodę decyzji aktualnie zaskarżonej do sądu administracyjnego. Ewentualna inna obecnie interpretacja tego przepisu nie może być traktowana jako zmiana stanu prawnego, w oparciu o który wydawana jest decyzja. Tym samym również z tego punktu widzenia obydwa postępowania (tj. zakończone ostateczną i wciąż funkcjonującą w obrocie prawnym decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r. oraz zakończone ostateczną decyzją Wojewody z dnia 17 kwietnia 2009 r.) maja za przedmiot te same (a więc tożsame) sprawy administracyjne. Według sądu organy orzekające w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją zasadnie zaniechały zebrania materiału dowodowego w szerszym zakresie, aniżeli uczynione to zostało w postępowaniu zakończonym ostatecznie decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r. W szczególności słusznie nie analizowano kwestii przeniesienia prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez Gminę Miasta K.. Nieuwzględnienie składanych przez skarżącą wniosków dowodowych odnoszących się do decyzji komunalizacyjnej i aktu notarialnego z dnia [...] września 1997 r. obejmującego umowę przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości jako aportu na rzecz "[...]" SA w K. w celu pokrycia podwyższonego kapitału akcyjnego (czego skutkiem była utrata przez Gminę Miasta K. władztwa nad przedmiotową nieruchomością), nie narusza przepisów prawa z uwagi na fakt, że treść tych dokumentów nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w ramach aktualnie kontrolowanego postępowania. Zaskarżona decyzja słusznie bowiem uwzględnia zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 kpa. Wnioski dowodowe wyżej wskazane dotyczyły zaś okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w poprzedniej sprawie. W tym stanie rzeczy nie stwierdziwszy zasadności zarzutów podnoszonych w skardze, jak również innych uchybień mogących uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji, sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku, tj. oddalił skargę.