II SA/Po 1059/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [..] 2008 r. nr [..] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [..] 2008r. nr [..] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej spółki kwotę [..] zł ([..] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska W dniu 25 stycznia 2007r. A. sp. z o.o,. z siedzibą w P. zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich w P. (dalej: ZDM) o wydanie zezwolenia na wjazd samochodów ciężarowych na teren posesji położonej przy ul. Ś. w P. w związku z rozpoczęciem prac budowlanych polegających na rozbiórce budynku mieszkalnego, garaży i bunkrów. Następnie w dniu 20 lutego 2007r. A. sp. z o.o. poinformowała ZDM, że podczas prowadzonych prac budowlanych przy ul. Ś. w P. doszło do uszkodzenia chodnika w bramie wjazdowej na teren posesji, który to chodnik zostanie naprawiony zaraz po zakończeniu robót. Jednocześnie wskazano, że spółka posiada zgodę na wjazd samochodów ciężarowych powyżej 3,5t, która jest ważna do 31 marca 2007r. W dniu 28 lutego 2007r. pracownicy ZDM-u przeprowadzili oględziny powyższej posesji, jak podali w protokole w sprawie tymczasowego wjazdu na plac budowy. W oględzinach wziął udział m.in. J. T. – prezes zarządu spółki A. Oględziny wykazały, że "wykonano tymczasowy wjazd z płyt betonowych o pow. 5 x 3,5 m". W dniu 1 marca 2007r. spółka A. zwróciła się do ZDM-u o wyrażenie zgody na wykonanie tymczasowego wjazdu na czas prowadzonych robót przy ul. Ś. w P. W dniu 6 marca 2007r. ZDM zawiadomił spółkę A. o wszczęciu w dniu 28 lutego 2007r. postępowania administracyjnego w związku z zajęciem pasa drogowego pod wykonany tymczasowy wjazd przy ul. Ś. bez decyzji ZDM. Następnie zaś pismem z 27 marca 2007r. ZDM zgodził się na zajęcie przez spółkę A. przedmiotowego pasa drogowego. Decyzją z tego samego dnia Dyrektor ZDM w P. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P. zezwolił spółce A. na lokalizację tymczasowego zjazdu z ulicy Ś. w P. na czas od 27 marca do końca 2007r. Decyzją z [..] 2007r. Zarząd Dróg Miejskich w P. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P. nałożył na A. sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 4.725 zł za zajęcie od dnia 28 lutego do 26 marca 2007r. pasa drogowego ul. Ś. w P. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że karę naliczono za okres od dnia wszczęcia postępowania tj. od 28 lutego do dnia 26 marca 2007r. tj. do dnia poprzedzającego wydanie decyzji zezwalającej na lokalizacje tymczasowego zjazdu z ulicy. Organ wyjaśnił, że w wyniku kontroli pasa drogowego ul. Ś. w P. przeprowadzonej w dniu 28 lutego 2007r. stwierdzono w pobliżu nieruchomości nr [..] wykonanie tymczasowego zjazdu z ulicy o powierzchni 17,5 m2. Ustalono, że zjazd wykonała spółka A. Spółka ta nie złożyła wyjaśnień co do zajęcia pasa drogowego przed wydaniem w dniu 27 marca 2007r. decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z ulicy Ś. Organ wskazał, iż przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi kary pieniężne. Szczegółowe zasady ich ustalania przewidziane są w art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 tejże ustawy oraz w przepisach uchwały Rady Miasta Poznania z 25 maja 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Art. 40 ust. 12 ustawy przewiduje, iż za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi pobiera się karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczonej na podstawie art. 40 ust. 4 Ten przepis z kolei stwierdza, że opłata za zajęcie pasa drogowego stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni, liczby dni zajmowania pasa drogowego oraz stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W § 2 powołanej uchwały Rady Miasta Poznania za prowadzenie robót w pasie drogowym drogi gminnej przewidziano stawkę w wysokości 1 zł/m2 za 1 dzień za zajęcie chodnika. Skoro zatem zajęto fragment chodnika o pow. 17,5 m2 w okresie 27 dni (od 28 lutego do 26 marca 2007r.) to dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowiąca karę za brak zezwolenia wyniosła 4.725 zł. Wskutek odwołania spółki A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [..] 2008r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji została uchylona z uwagi na wątpliwości co do bezprawności działań spółki A. przed dniem 28 lutego 2007r. Z treści załączników do odwołania wynika bowiem, że ZDM otrzymał do tej daty korespondencję od spółki dotyczącą wjazdu na posesję przy ul. Ś. obejmującą pisma z dnia 24 stycznia 2007r. i pismo z 19 lutego 2007r. Spółka wskazała również na fakt późniejszej korespondencji z zarządcą drogi. Żaden zaś z tych dokumentów nie został wymieniony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co wskazuje na naruszenie norm prawnych wynikających z art. 107 kpa. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor ZDM w P. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. decyzją z [..] 2008r., wydaną na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2005r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz przepisów uchwały Nr ZLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania, nałożył na A. sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 4.725 zł za zajęcie od dnia 28 lutego do 26 marca 2007r. pasa drogowego ul. Ś. w P. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg sprawy od momentu złożenia przez spółkę A. wniosku o wydanie zezwolenia na wjazd samochodów ciężarowych na teren posesji położonej przy ul. Ś. do wydania niniejszej decyzji. W dalszej części uzasadnienia organ powtórzył argumentację zawartą w poprzedniej decyzji z [..] 2007r. Wskazał, że postanowienia ustawy o drogach publicznych przewidują za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi karę pieniężną. Szczegółowe zasady ich ustalania przewidziane są w art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 tejże ustawy oraz w przepisach uchwały Rady Miasta Poznania z 25 maja 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Art. 40 ust. 12 ustawy przewiduje, iż za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi pobiera się karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczonej na podstawie art. 40 ust. 4 Ten przepis z kolei stwierdza, że opłata za zajęcie pasa drogowego stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni, liczby dni zajmowania pasa drogowego oraz stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W § 2 powołanej uchwały Rady Miasta Poznania za prowadzenie robót w pasie drogowym drogi gminnej przewidziano stawkę w wysokości 1 zł/m2 za 1 dzień za zajęcie chodnika. Skoro zatem zajęto fragment chodnika o pow. 17,5 m2 w okresie 27 dni (od 28 lutego do 26 marca 2007r.) to dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego stanowiąca karę za brak zezwolenia wyniosła 4.725 zł. Spółka A. wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie przy jej wydaniu przepisów art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 40 ust. 1 i 2 oraz art. 30 ustawy o drogach publicznych. Podniosła, iż organ I instancji powielił treść poprzedniej, uchylonej decyzji, wobec czego aktualne są zarzuty zawarte w odwołaniu od tamtej decyzji. Spółka zarzuciła organowi, że wbrew bezpodstawnie przyjął, iż spółka złożyła w dniu 1 marca 2007r. wniosek o zajęcie pasa drogowego ul. Ś. Jej zdaniem równie nieprawdziwe jest twierdzenie, że w dniu 28 lutego 2007r. stwierdzono, że w pobliżu nieruchomości przy ul. Ś. został wykonany tymczasowy zjazd z ulicy o powierzchni 17,5 m2. Organ powołując powyższe okoliczności nie wskazał żadnego dowodu, w oparciu o który możnaby uznać, że miały one miejsce. Tym samym naruszył przepisy art. 77 § 1, 80 i 170 § 3 kpa. Odwołująca się podała, że używała istniejącego wjazdu na teren nieruchomości przy ul. Ś. w P. przylegającego do drogi publicznej. W trakcie korzystania z tego wjazdu samochody ciężarowe o ładowności powyżej 3,5 tony (za zezwoleniem ZDM ważnym do 31 marca 2007r.) uszkodziły w dniu 19 lutego 2007r. chodnik znajdujący się na tymże wjeździe. O fakcie tym spółka poinformowała w dniu następnym ZDM. W związku z powyższym spółka mając na względzie treść art. 30 ustawy o drogach publicznych dokonała tymczasowej naprawy chodnika kładąc w miejsce uszkodzonych płyt chodnikowych płyty drogowe. Natomiast treścią wniosku z dnia 1 marca 2007r. było wyrażenie zgody na przebudowę istniejącego już wjazdu do nieruchomości w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, która to przebudowa miała dostosować wjazd do potrzeb wykonywanych robót budowlanych. Treść wniosku znajduje potwierdzenie w decyzji Dyrektora ZDM z dnia 27 marca 2007r., w której w części dyspozytywnej wskazuje się, iż wydana na wniosek A. sp. z o.o. z dnia 1 marca 2007r. Również w kolejnej decyzji wydanej tego samego dnia ten sam organ wyraża zgodę na zajęcie pasa drogowego dla budowy zjazdu na nieruchomość ul. Św. Jerzego, określając równocześnie, iż roboty mają być wykonane w okresie od 27 do 31 marca 2007r., przewidując zatem, że zajęcie pasa drogowego na potrzeby wykonania zjazdu nie powinno zająć więcej niż cztery dni. Zjazd ten został wykonany zgodnie z powołanymi decyzjami. Z treści zaskarżonej decyzji, jak i z powołanej podstawy prawnej wynika, że przedmiotem decyzji jest zajęcie pasa drogowego. Art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych enumeratywnie wymienia poszczególne kategorie zajęcia pasa drogowego, na które wymagane jest zezwolenie. W zaskarżonej decyzji nie wskazano zaś, której kategorii zajęcia miała rzekomo dokonać spółka. Tym samym uzasadnienie decyzji narusza przepis art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie odwołującej się można jedynie domniemywać z zastosowanej stawki kary, iż według organu zajęcie pasa drogowego polegało na prowadzeniu w nim robót (art. 40 ust. 2 pkt 1 udp), gdyż w uzasadnieniu organ stwierdza, że "... za prowadzenie robót w pasie drogowym stawka ta wynosi /.../". W świetle takiego przedmiotu decyzji w oczywistej sprzeczności z nim pozostaje uzasadnienie decyzji, w którym organ stwierdza, ze "powierzchnię zajęcia mnożymy przez ilość dni, w których wykonany był tymczasowy zjazd z ulicy bez zezwolenia". Powołane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji przepisy art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 oraz wskazany w uzasadnieniu przepis art. 40 ust. 4 udp nie obejmują swoją dyspozycją stanu określonego przez organ mianem "ilość dni, w których wykonany był tymczasowy zjazd z ulicy bez zezwolenia". Art. 40 ust. 4 udp posługuje się bowiem pojęciem "liczby zajmowania pasa drogowego". W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [..] 2008r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy m.in. wykonania tymczasowego zjazdu z posesji na ulicę. Zatem w sytuacji stwierdzonego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, organ zarządzający zasadnie wydał decyzję administracyjną z naliczoną do zapłaty karą pieniężną (art. 40 ust. 12 pkt 1 udp). dla jej wydania wystarczy bowiem, że nastąpiło a) bezprawne, tzn. bez wymaganej zgody, b) zajęcie, c) pasa drogowego. Zdaniem Kolegium organ I instancji właściwie określił okres zajmowania pasa drogowego przez wykonanie tymczasowego zjazdu na ulicę. Został on bowiem obliczony na podstawie wizji lokalnych, podczas których stwierdzono zajęcie pasa drogowego. Dlatego uznając, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez samowolne wykonanie zjazdu z posesji na ulicę organ odwoławczy orzekł jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka A., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, zasądzenia od organu odwoławczego kosztów zastępstwa procesowego oraz skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Skarżąca powołała zarzuty odwołania, dodatkowo podnosząc, że nie zostały one rozpatrzone przez organ odwoławczy. Ponadto wskazała, że wbrew twierdzeniom Kolegium nie dokonała zajęcia pasa drogowego przez samowolne wykonanie zjazdu z posesji na ulicę, bowiem zjazd ten istniał już wcześniej, a skarżąca jedynie dokonała tymczasowej naprawy chodnika kładąc w miejsce uszkodzonych płyt chodnikowych płyty drogowe. Zarówno z treści zaskarżonej decyzji, jak i treści art. 40 ust. 12 pkt 1 udp wynika zaś, ze przedmiotem decyzji jest sprawa zajęcia pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, że wbrew zarzutom odwołania i skargi postępowanie nie dotyczyło kwestii wykonania przez skarżącą spółkę zjazdu z posesji. Wykonanie tego zjazdu z punktu widzenia niniejszej sprawy jest bez znaczenia. Istotna jest zaś okoliczność, że powyższe roboty budowlane doprowadziły do zajęcia pasa drogowego co zostało wykazane przez organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości. Wskazuje na to wizja lokalna, podczas której stwierdzono samowolne zajęcie pasa drogowego przez skarżącą na skutek prowadzonej przez nią prac budowlanych oraz ustalono okres zajmowania pasa. Ponieważ zaś strona nie uzyskała zezwolenia na te czynności, zarządca drogi stwierdzając taki fakt zobowiązany był do naliczenia opłaty karnej z tego tytułu, w zgodzie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia 19 marca 2008r. zostały wydane z naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązane są przy tym do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 kpa). W toku postępowania wyjaśniającego organy obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa). Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Z kolei uzasadniając decyzję organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym – wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W niniejszej sprawie organy obu instancji przyjęły w oparciu o przeprowadzone w dniu 28 lutego 2007r. oględziny, że skarżąca spółka w okresie od 28 lutego do 27 marca 2007r. zajęła pas drogowy ul. Ś. w P. o pow. 17,5 m2 bez uzyskania wymaganego zezwolenia. Bezprawne zajęcie pasa drogowego polegało zdaniem organów na wykonaniu tymczasowego zjazdu z posesji nr [...] na ulicę. Kwestia zajęcia pasa drogowego została uregulowana w art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej: udp. I tak zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie to dotyczy: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym, 2. umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4. zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (ust. 2). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (ust. 12 pkt 1). W powołanym przepisie art. 40 ust. 2 pkt 1-4 udp. ustawodawca w wyraźnie określił, w jakich przypadkach zajęcie pasa drogowego wymaga uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. Tym samym, aby móc przyjąć, że doszło do zajęcia pasa drogowego należy wykazać, która z wymienionych w art. 40 ust. 2 udp przesłanek została spełniona. W ocenie Sądu organy obu instancji nie wykazały, by doszło do naruszenia którejkolwiek z powołanych przesłanek. Ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, że spółka A. bez zgody zarządcy drogi wykonała tymczasowy zjazd zastępując uszkodzony chodnik w bramie wjazdowej na posesję nr [..] przy ul. Ś. płytami drogowymi. Zdaniem organów wykonane roboty świadczą o zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia. Organy w żaden sposób nie uzasadniły, dlaczego uważają, że tymczasowa naprawa chodnika poprzez zamianę uszkodzonych płyt chodnikowych na płyty drogowe na czas prowadzonej przez spółkę A. rozbiórki obiektów zlokalizowanych na posesji nr [..] przy ul. Ś. w P. stanowiła samowolne zajęcie pasa drogowego. Co więcej ani organ I, ani II instancji nie wskazały w sentencjach swych decyzji przepisu art. 40 ust. 2 udp, którego naruszenie skutkowałoby nałożeniem kary pieniężnej zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Przypomnieć należy, że przepis art. 107 § 1 kpa nakazuje organom, by decyzja administracyjna zawierała m.in. podstawę prawną. Podstawa prawna decyzji musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem dokładnie artykułu, ustępu i punktu mającego zastosowanie aktu prawnego. W innym bowiem przypadku nie sposób ustalić w ogóle podstawy prawnej (por. wyrok NSA z 24.02.1998r., SA/Rz 1734/96, Lex nr 32747). Zakładając nawet, że organy orzekające pomimo, iż nie podały prawidłowo podstawy prawnej, to przyjęły, że w sprawie winien był znaleźć zastosowanie art. 40 ust. 2 pkt 1 udp nie można uznać, że działanie skarżącej spółki podjęte w wyniku uszkodzenia płyt chodnikowych przed posesją nr [..] przy ul. Ś. w P. stanowiło prowadzenie robót budowlanych. Bezsporne jest, że w obszarze przedmiotowego pasa drogowego skarżąca spółka przed 28 lutego 2007r. zastąpiła uszkodzone płyty chodnikowe płytami drogowymi i uczyniła to bez zezwolenia W dniu oględzin, a więc 28 lutego 2007r., robót tych już nie prowadzono. Wykonana w trakcie oględzin fotografia przedstawia wjazd na posesję wykonany z płyt drogowych (k. 5 akt adm. I instancji). Brak było zatem podstaw, aby przyjąć, że zajęcie pasa drogowego polegało na prowadzeniu robót budowlanych w pasie drogowym w okresie od 28 lutego do 26 marca 2007r., tj. do dnia poprzedzającego uzyskanie zezwolenia ZDM-u na lokalizację tymczasowego zjazdu na budowę z ulicy Ś. Zdaniem Sądu organy orzekające winny były rozważyć, czy w niniejszej sprawie nie powinien znaleźć zastosowania przepis art. 29a ust. 1 pkt 1 udp. Zgodnie z powołanym przepisem za wybudowanie lub przebudowanie zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4. Organy winny były zatem ocenić, czy położenie płyt drogowych w miejsce uszkodzonych płyt chodnikowych bez zgody zarządcy drogi stanowiło przebudowę zjazdu w rozumieniu powołanego przepisu, a jeśli tak ustalić, kiedy faktycznie dokonano tychże robót, po to by móc prawidłowo obliczyć okres, w trakcie którego zajęto pas drogowy bez zezwolenia. Z uwagi zatem na błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 udp), niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz wadliwe powołanie podstawy prawnej decyzji i niewyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięć (art. 107 § 1 i 3 kpa) zarówno zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić. Stąd, w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzeczono jak w punkcie I wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. i § 3 ust. 1 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zaś o wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie podpisał sędzia /-/ W.Batorowicz BR