I OZ 888/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 988/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zwrotu równowartości kosztów nauki żołnierza pełniącego służbę kandydacką, zwolnionego ze służby postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G.R. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Ministra Obrony Narodowej, którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej w przedmiocie ustalenia wysokości zwrotu równowartości kosztów nauki żołnierza pełniącego służbę kandydacką, zwolnionego ze służby. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż powołane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, to jest znaczna wysokość żądanej kwoty oraz brak środków na jej pokrycie z uwagi na sytuację zawodową strony, nie mogą być uznane za wystarczające dla przychylenia się do żądania zawartego we wniosku. Zdaniem Sądu wprawdzie konieczność zwrotu kwoty 17 688, 24 zł z pewnością spowoduje znaczne uszczuplenie budżetu skarżącego, jednakże winien on był przedstawić dokumenty wskazujące na jego rzeczywistą sytuację majątkową i finansową. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Z zażaleniem na to postanowienie wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego G.R., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, bowiem nie jest w stanie uiścić żądanej od niego kwoty, a konieczność poddania się egzekucji administracyjnej spowoduje, iż zostanie on pozbawiony niezbędnych środków na utrzymanie. Żalący się podniósł, iż dopiero zakończył służbę wojskową i podejmuje próby "odnalezienia się" na trudnym rynku pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym przepisem możliwe jest także wstrzymanie innych niż zaskarżona decyzja aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających takie niebezpieczeństwo spoczywa na stronie. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, aby w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Zauważyć bowiem trzeba, iż konieczność dokonania zwrotu żądanej kwoty w wysokości blisko 18 tys. zł bez wątpienia może stanowić znaczne obciążenie dla budżetu skarżącego. Wprawdzie za zasadne uznać trzeba twierdzenie Sądu, iż skarżący nie opisał w sposób dostateczny swojej rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej, ograniczając się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń na temat trudnej sytuacji na rynku pracy oraz podnosząc, że dopiero co zakończył zawodową służbę wojskową, jednakże zauważyć należy, iż Sąd - mając wątpliwości co do możliwości uiszczenia przez skarżącego należnej kwoty - winien był wezwać stronę do przedłożenia oświadczenia i dokumentów potwierdzających jego rzeczywisty stan majątkowy i finansowy oraz wyjaśniających czy skarżący posiada pracę lub ewentualne oszczędności. Bez uzupełnienia oświadczenia i ewentualnego uzyskania dokumentów niemożliwe było właściwe dokonanie oceny wniosku strony w kontekście zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Stwierdzić zatem należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedwcześnie przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu, iż wykonanie zaskarżonej przez niego decyzji Ministra Obrony Narodowej spowoduje, że zaistnienie niebezpieczeństwo ziszczenia się przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane z naruszeniem art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.