VI SA/Wa 377/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2009 r. sprawy ze skargi L. Sp z.o.o. z siedzibą w J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja o której mowa w pkt 1 nie podlega wykonaniu. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwalającą na lokalizację zjazdu publicznego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] i [...] położonych w M., uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] położonych przy ul. B. w M. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2008 r. J. K. z Pracowni Projektowej "K." s.c. w B., reprezentujący właścicieli działek gruntu nr [...] i nr [...] położonych przy ul. B. w M. wystąpił do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonanie zjazdu publicznego z drogi publicznej – ul. B. w M. – drogi krajowej nr [...] na teren wnioskowanych nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że projektowany zjazd publiczny jest konieczny do obsługi dwóch obiektów powstających odpowiednio na działce [...] (budynek handlowo-usługowy) oraz na działce [...] (budynek biurowo-usługowy). Planowany zjazd ma być wykonany na jedną z ww. działek do obsługi obydwu, gdyż w ramach ich zagospodarowania ustanowiona będzie wzajemna służebność terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej obiektów. Wskazano ponadto, iż obecnie wykorzystywany jest dojazd do tych nieruchomości z ul. D. ma mocy komercyjnej umowy z P. Do wniosku załączone zostały wariantowe koncepcje rozwiązań drogowych planowanego zjazdu oraz organizacji ruchu w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) i art. 104 k.p.a. Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi nr [...] na działki nr [...] i [...] w M., na warunkach określonych w tej decyzji. Organ wskazał w decyzji warunki budowy przedmiotowego zjazdu, w których określił, że: - zjazd publiczny należy zaprojektować jako czterowylotowe skrzyżowanie w miejscu trójwylotowego skrzyżowania z drogą powiatową Nr [...]; - skrzyżowanie to należy zaprojektować w postaci małego ronda o minimalnej zewnętrznej średnicy 32 - 34 m; - inwestor winien dokonać przebudowy odcinka drogi krajowej nr [...] w zakresie, który będzie wynikać z wcześniej opracowanej koncepcji drogowej; - koncepcję budowy należy opracować biorąc do zakresu również sąsiednie skrzyżowania z drogą krajową nr [...] oraz na tym odcinku wykonać analizę ruchową; - koszty przebudowy odcinka drogi krajowej nr [...] wynikający z uzgodnionej koncepcji ponosi inwestor; - w przypadku kolizji z istniejącymi urządzeniami i obiektami infrastruktury technicznej, inwestor na swój koszt dokona przełożenia lub zabezpieczenia ww. urządzeń lub obiektów; - uzgodnić należy z zarządcą drogi, tj. Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], z Wydziałem Dokumentacji projekt budowlany oraz z Wydziałem BRD i Zarządzania Ruchem projekt organizacji ruchu. Ponadto, organ pouczył w decyzji, że przed rozpoczęciem prac budowlanych inwestor zadania zobowiązany jest uzyskać pozwolenie na budowę oraz zezwolenie na prowadzenie robót w pasie drogowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż na wnioskowanym odcinku drogi krajowej nr [...], wg Generalnego Pomiaru Ruchu z 2005 Średni Dobowy Ruch ogółem wynosił 8651 pojazdów samochodowych na dobę. Z uwagi na systematyczny wzrost natężenia ruchu oraz to, iż planowane obiekty będą generowały dodatkowy znaczny ruch samochodowy należy przyjąć, że miarodajne godzinowe natężenie ruchu będzie wynosiło ponad 800 pojazdów rzeczywistych na dobę. Organ, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) podkreślił, że zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Ponadto, na drodze klasy GP i drogach niższych klas o dwóch jezdniach oraz na jednojezdniowej drodze o miarodajnym natężeniu ruchu większym niż 800 pojazdów na godzinę połączenie obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu z drogą powinno być wykonane oddzielnie dla każdego kierunku ruchu. Wyjazd i wjazd na drogę nie mogą być też usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Organ wskazał, iż z uwagi na to, że naprzeciwko działki nr [...] znajduje się trójwylotowe skrzyżowanie drogi krajowej nr [...] (ul. B.) z drogą powiatową nr [...] (ul. S.), należało rozważyć możliwość podłączenia ww. obiektów poprzez rozbudowę istniejącego trójwylotowego skrzyżowania na czterowylotowe skrzyżowanie, jak również przebudowę odcinka drogi krajowej nr [...]. W ocenie organu skrzyżowanie należy zaprojektować w postaci małego ronda o minimalnej zewnętrznej średnicy 32 - 34 m, wynikającej z pojazdu miarodajnego poruszającego się po rondzie. Natomiast zakres przebudowy odcinaka drogi krajowej nr [...] (ul. B.) winien wynikać z wcześniej opracowanej koncepcji drogowej. Podczas opracowywania ww. koncepcji strona winna wziąć pod uwagę również sąsiednie skrzyżowania z drogą krajową nr [...], a w szczególności skrzyżowania z ul. D. i ul. K. oraz na tym odcinku wykonać analizę ruchową. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, J. K. występujący w imieniu właścicieli działek nr [...] i [...] zarzucił, że decyzja zezwalająca na wykonanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] jest tylko "pozornie pozytywna", gdyż wyraża zgodę na rozwiązanie niemożliwe do realizacji w istniejących warunkach. Podkreślił, że wniosek dotyczył zgody na wykonanie zjazdu na działkę, a nie kosztownego skrzyżowania – ronda. Koszt realizacji takiego skrzyżowania w formie ronda to około 1- 1,2 mln złotych, co stanowiłoby ok. 30% ogólnej kwoty inwestycji, czyniąc cały zamiar inwestycyjny niemożliwym do wykonania i spowodowałaby zajęcie znacznej części terenu przeznaczonego pod inwestycję. Ponadto, skrzyżowanie w formie ronda nie było przewidziane w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta M. Wniósł w związku z tym o ponowne przeanalizowanie wniosku i wydanie zgody na rozwiązanie adekwatne do sytuacji oraz możliwości inwestycyjnych strony. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. i odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] położonych przy ul. B. w M. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W myśl tego paragrafu zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w obszarze oddziaływania skrzyżowania, gdyż powodować to będzie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Projektowany zjazd znajdowałby się natomiast w odległości ok. 40 m od skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ulica B.) z drogą powiatową nr [...] (ulica S.). Ponadto przedmiotowy zjazd usytuowany zostałby po wewnętrznej stronie łuku poziomego, co spowodowałoby ograniczenie pola widoczności pojazdów poruszających się drogą, a tym samym dodatkowe źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej. Wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego, nawet gdyby był wyposażony w dodatkowe pasy ruchu, oznaczałoby naruszenie powyższego przepisu powodując zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne, jako że zgodnie z § 77 ww. rozporządzenia, zjazd z drogi powinien być dostosowany m.in. do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze. Organ wskazał ponadto, iż zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 cyt. wyżej rozporządzenia ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego na drodze klasy "G" należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Organ podkreślił, że przedmiotowe działki przylegają zarówno do drogi krajowej nr [...], jak również do drogi powiatowej nr [...] - ulica D. W związku z powyższym możliwe jest, a nawet wskazane podłączenie przedmiotowej inwestycji drogą niższej klasy tj. drogą powiatową. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "L." Sp. z o.o. z siedzibą w J., powołując się na fakt nabycia, przed wydaniem zaskarżonej decyzji prawa własności działek nr [...] i nr [...], wniosła o jej uchylenie w całości, a także uchylenie w części decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., tj. w zakresie warunków lokalizacji zjazdu wymienionych w ust. 1-4 tej decyzji, zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 29 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych oraz przepisów § 9 ust. 1 pkt 4 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie wypełnił treścią ogólnych klauzul, na które powołał się w decyzji, a dotyczących warunków lokalizacji zjazdu, ograniczając się zasadniczo do wskazania, że lokalizacja zjazdu spowoduje "zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego". W ocenie skarżącej organ przekroczył granice uznania administracyjnego zakreślone regulacją art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten nakazuje bowiem organowi w pierwszej kolejności ustalenie, czy wymogi wynikające z warunków technicznych mogą pozostawać w sprzeczności z planowaną lokalizacją zjazdu, a dopiero po stwierdzeniu takiej okoliczności, w ramach uznania administracyjnego organ rozstrzyga, czy w konkretnym stanie faktycznym występuje potrzeba wydania decyzji odmownej, czy też zachodzi możliwość wydania decyzji pozywanej. Oznacza to, że samo stwierdzenie wystąpienia przesłanki w postaci nie spełniania wymogów wynikających z warunków technicznych, nie prowadzi automatycznie do wydania decyzji odmownej, gdyż organ każdorazowo powinien dokonać analizy stanu faktycznego i w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić, dlaczego w ramach uznania akurat w danej sprawie zdecydował się wydać rozstrzygnięcie negatywne. W ocenie skarżącej, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w sposób dowolny przyjął, że zjazd z pewnością będzie pozostawał w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ul. B.) z drogą powiatową nr [...] (ul. S.). Podkreślono, że zaproponowane przez Spółkę działania z pewnością ograniczają wzajemne "oddziaływanie skrzyżowania" i zjazdu, minimalizując ewentualne sprzeczności pomiędzy wymogami wynikającymi z warunków technicznych, a planowanym zjazdem. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, iż organ administracji pominął rozwiązanie zaproponowane w przedłożonych koncepcjach zjazdu, a polegające na ograniczeniu prędkości ruchu na przedmiotowym odcinku do 40km/h, a nawet niższej. W ocenie skarżącej, przywołane przez organ przepisy, nakazujące ograniczać liczbę i częstość zjazdów, nie mogą być interpretowane na równi z zakazem możliwości zlokalizowania zjazdu, biorąc pod uwagę okoliczność, że droga krajowa numer [...] jest jedyną drogą publiczną, dostępną dla właściciela działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Uzasadniając wniosek o częściowe uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., w zakresie warunków lokalizacji zjazdu wymienionych w ust. 1- 4 decyzji skarżąca zarzuciła organowi przekroczenie granic uznania administracyjnego wskazując, iż wniosek dotyczył zgody na lokalizację zjazdu, a nie na lokalizację bardzo drogiego ronda, którego koszt wykonania będzie stanowił ok. 30% kosztów całej inwestycji planowanej na działkach nr [...] i nr [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania o utrzymanie zaskarżonej decyzji w całości w mocy. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż pismem z dnia [...] czerwca 2007 r., T. J. wystąpiła z wnioskiem o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] przy ul. B. w M. do planowanego obiektu usługowo – handlowego, który miał być usytuowany na tej działce i wydzielonej części działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Decyzji tej nikt nie zaskarżył, wobec powyższego stała się ona prawomocna. W tej sytuacji, zdaniem organu, postępowanie w stosunku do działki nr [...] należy uznać za bezprzedmiotowe. Wnosząc o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy organ powtórzył natomiast argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu tej decyzji. Organ podkreślił, że decyzja o lokalizacji ma charakter uznaniowy i jest rozpatrywana dla każdej sprawy osobno przy uwzględnieniu konkretnego stanu faktycznego. W ocenie organu w zaproponowanych przez skarżącą wariantach zjazd na działki nr [...] i [...] mieści się w "oddziaływaniu skrzyżowania" z drogą powiatową nr [...] (ul. S.) i utrudnia korzystanie z tego skrzyżowania. Ponadto, w proponowanych wariantach rozwiązania ruchu drogowego do działek nr [...] i [...] skarżąca wskazuje, że posiada i posiadałaby inny wjazd do działek właśnie z drogi powiatowej (ul. D.) wobec powyższego, zdaniem organu, nie ma potrzeby sytuowania dodatkowego, drugiego wjazdu do działek. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o częściowe uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnie 2008 r. organ podkreślił natomiast, iż nie ma on podstaw prawnych, gdyż decyzja ta została uchylona decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. i nie istnieje w obrocie prawnym. Skarżąca "L." Sp. z o.o. w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2009 r. podtrzymała argumentację przedstawioną w skardze dodatkowo podnosząc, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r. P. S.A. O. w W. (właściciel drogi prywatnej - ul. D.) poinformował Spółkę o odmowie zawarcia umowy dotyczącej korzystania z ul. D. na cele dojazdu do nieruchomości (działki nr [...]). Powyższe spowodowało, że Spółka utraciła dotychczasowy, odpłatny dostęp do drogi publicznej, który zapewniała droga prywatna – ul. D.W obecnej sytuacji rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest więc dla Spółki wyjątkowo krzywdzące, gdyż wyklucza dostęp do stanowiącej jej własność nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a.). Zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wydana została w oparciu o przepis art. 127 § 3 k.p.a., na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z treścią powyższego przepisu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, a więc również przepis art. 139 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Powyższa instytucja zakazu reformationis in peius należy do podstawowych gwarancji procesowych prawa obrony strony. Respektowanie tej zasady w postępowaniu odwoławczym należy uznać za jedną z fundamentalnych zasad prawa procesowego w demokratycznym państwie prawa. (vide: wyrok SN z 24.06.1993 r., III ARN 33/93 PiP 1994, Nr 9 s.112). Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś przypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. Tymczasem w sprawie niniejszej bezspornym jest, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. uchylając decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. i odmawiając wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] położonych przy ul. B. w M. orzekł w istocie na niekorzyść strony skarżącej. Rozstrzygnięcie to pogorszyło ustaloną w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. sytuację prawną strony. Decyzja pierwotna zezwalała bowiem stronie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi nr [...] na działki nr [...] i [...] w M. z tym, że na warunkach określonych w tej decyzji, z którymi strona się nie zgadzała. Organ odwoławczy, rozstrzygając sprawę na niekorzyść strony odwołującej się jest obowiązany wskazać w uzasadnieniu decyzji, że w sprawie wystąpił stan, o którym mowa w art. 139 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 6 lutego 1989 r. IV S.A. 1101/88, ONSA 1989, Nr 2, poz. 71). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uchylając decyzję z dnia [...] kwietnia 2008 r. i odmawiając wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego nie wykazał natomiast i nie powołał się na to, że uchylona decyzja rażąco naruszała prawo lub interes społeczny. Naruszenie przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, zakazu reformationis in peius stanowi rażące naruszenie prawa, które obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Organ rozpoznając ponownie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien mieć na względzie, że wniosek ten należy rozpoznać przy odpowiednim zastosowaniu art. 138 § 1 k.p.a. Oznacza to, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą przez ten organ w I instancji. Nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji pierwotnej, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę uwzględniając przy tym ewentualne zmiany stanu faktycznego zaistniałe po wydaniu tej decyzji. W świetle powyższych ustaleń rozważanie zarzutów podniesionych w skardze należy uznać za zbędne. Na marginesie, należy jednocześnie podkreślić, że nie zachodzi tożsamość podmiotowa, ani przedmiotowa pomiędzy niniejszą sprawą, a sprawą zakończoną decyzją ostateczną Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2007 r. Tożsamość sprawy administracyjnej wyznaczają elementy podmiotowe (ta sama strona lub strony postępowania) oraz elementy przedmiotowe, tzn. ten sam stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydana została w sprawie z wniosku właścicieli działki nr [...] o wydanie zezwolenia na wykonanie zjazdu na teren tej działki. Niniejsza sprawa, zainicjowana wnioskiem właścicieli działek nr [...] i [...], dotyczy natomiast zgody na wykonanie wspólnego zjazdu publicznego na teren tych dwóch działek. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.