II SA/Wa 512/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska, Sędzia WSA: Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA: Andrzej Kołodziej, , Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. W. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - oddala skargę - Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], na podstawie art. 135 n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania A.W., utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] o ukaraniu karą dyscyplinarną nagany. Orzeczeniem dyscyplinarnym uznano A.W. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że: 1. w dniu [...] sierpnia 2007 r. ok. godziny [...] w B., przy bramie wejściowej do Komendy Wojewódzkiej Policji, naruszył zasady etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że w sytuacji kiedy pracownik ochrony powiedział, aby psa, z którym chciał wejść do komendy, przywiązał do płotu odpowiedział, aby sam się przywiązał, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, 2. w czasie, miejscu i okolicznościach powołanych wyżej naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że wbrew zakazowi wprowadził psa do Komendy Wojewódzkiej Policji w B., tj. o czyn z art. 132 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy. Wskazano, że stosownie do § 1 pkt 1 decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w sprawie [...], obiekty w nim wymienione podlegają ochronie fizycznej, której celem jest zapewnienie bezpieczeństwa fizycznego obiektów i osób przebywających w tych obiektach. Pracownik ochrony mając stosowne uprawnienia i kompetencje, mógł i powinien podjąć interwencję wobec A.W., który chciał wprowadzić swojego psa do budynku komendy. Komendant Główny Policji powołał się także na § 13 pkt 3 ppkt 3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta B., będącego załącznikiem do uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2005 r. [...], zgodnie z którym osobom utrzymującym zwierzęta domowe lub opiekunom zwierząt zakazuje się wprowadzenia zwierząt do obiektów użyteczności publicznej, z wyłączeniem obiektów przeznaczonych dla zwierząt (schroniska, lecznice, wystawy, itp.). Nie dotyczy to psów, które są przewodnikami osób niewidomych i niedowidzących. Przepis § 2 pkt 5 tego Regulaminu podaje, że za obiekt użyteczności publicznej i obsługi ludności należy uznać obiekt, w którym wykonuje się zadania o charakterze użyteczności publicznej w szczególności urzędy organów administracji publicznej, zakłady opieki zdrowotnej i opieki społecznej, szkoły i placówki kulturalno-oświatowe oraz jednostki więziennictwa, zakłady poprawcze i schroniska dla nieletnich. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę treść przepisu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej kpa) oraz art. 5 i 6 ustawy o Policji, powoływany przepis Regulaminu odnosi się także do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. Organ stwierdził, że poza naruszeniem dyscypliny służbowej, poprzez niezastosowanie się do zakazu wprowadzania psów do budynku komendy, funkcjonariusz nie przestrzegał także zasad etyki zawodowej, gdyż na zwróconą mu uwagę przez pracownika ochrony odpowiedział w sposób arogancki i obraźliwy. Zlekceważenie zakazu wyrażonego przez uprawnionego pracownika ochrony oraz brak kultury w zachowaniu wobec niego nie licuje z godnością oficera Policji. Według organu ustalony stan faktyczny dowodzi, że popełnione przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, a wymierzona kara nagany jest adekwatna do stawianego funkcjonariuszowi zarzutu i oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania, przy czym podkreślono, że jest to kara najłagodniejsza. W skardze do Sądu A.W. wniósł o uchylenie orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wnoszący skargę zarzucił organowi: • brak wyjaśnienia statusu osoby podejmującej wobec niego w dniu [...] sierpnia 2007 r. interwencję, pomimo, że było to niezbędne do ustalenia, czy miała ona uprawnienia do kontrolowania i egzekwowania zasad utrzymania czystości i porządku na terenie B. określonych w załączniku do uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2005 r., • wadliwe przyjęcie, że komenda wojewódzka Policji jest urzędem organu administracji publicznej oraz, że powoływana uchwała ma zastosowanie do budynku, w którym się znajduje, • nieprawidłowe ustalenie, że doszło do obrażenia pracownika ochrony, podczas gdy jego zamiarem było jedynie odwołanie się do uczuć empatii, a nie jego obrażenie. Skarżący podniósł, że w toku postępowania dyscyplinarnego zaniechano przeprowadzenia wnioskowanych przez niego dowodów na wyżej wskazane okoliczności. W piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2008 r. skarżący wniósł o zobowiązanie organu do nadesłania aktualnego tekstu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w sprawie [...] na okoliczność, że budynek przedmiotowy nie jest obiektem publicznie dostępnym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji utrzymując w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 132 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (ust. 1). Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (ust. 2). W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, fakt naruszenia dyscypliny służbowej przez A.W. polegającej na niewykonaniu polecenia pracownika ochrony KWP w B. oraz użycia wobec niego obraźliwych sformułowań jest niewątpliwy. W zaskarżonym orzeczeniu organ prawidłowo ocenił działanie funkcjonariusza jako naruszające zarówno zasady dyscypliny, jak też etyki zawodowej i prawidłowo rozpatrzył sprawę. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wadliwego ustalenia, że pełniący w dniu [...] sierpnia 2007 r. obowiązki przy bramie wejściowej do KWP w B. pracownik ochrony nie miał uprawnień do kontroli przestrzegania zasad utrzymania czystości i porządku na terenie B. określonych w Regulaminie stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2005 r. W zaskarżonym rozstrzygnięciu zostało wykazane w oparciu o postanowienia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w sprawie [...], że pracownicy ochrony mają uprawnienia i kompetencje w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa fizycznego przedmiotowych obiektów i osób w nich przebywających. Wobec tego nie ma podstaw do twierdzenia, że wobec obwinionego funkcjonariusza podjęta została interwencja przez osobę do tego nieupoważnioną. Również nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego, co do nieprawidłowego przyjęcia, że zasady utrzymania czystości i porządku na terenie B. przyjęte w Regulaminie będącym załącznikiem do uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] lutego 2005 r. nie mają zastosowania do budynku KWP w B. Organ prawidłowo ocenił w świetle powołanych przepisów, że obiektem użyteczności publicznej jest budynek KWP w B., ponieważ wykonywane są w nim zadania o takim właśnie charakterze. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy o Policji w związku z art. 5 kpa, komendant wojewódzki Policji jest organem administracji rządowej na obszarze województwa, a tym samym organem administracji publicznej. Jednocześnie należy stwierdzić, że ograniczenia w publicznej dostępności do gmachu Komendy Wojewódzkiej Policji w B., wynikające z obowiązującej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w sprawie [...] (załączonej do akt sprawy), pozostają bez wpływu na fakt, że jest to budynek użyteczności publicznej. Nie budzi też wątpliwości Sądu, uznanie za naganne z punktu widzenia zasad etyki zawodowej, zachowanie skarżącego oficera Policji wobec pełniącego obowiązki przy bramie wejściowej do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. pracownika ochrony. Opisany szczegółowo w aktach dyscyplinarnych i niekwestionowany przebieg zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2007 r., daje podstawę do przyjęcia, że w zaistniałej sytuacji obwiniony funkcjonariusz nie dochował zasad poprawnego zachowania oraz kultury osobistej, do czego zobowiązywały go zasady etyki zawodowej policjanta zawarte w zarządzeniu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. [...]. W ocenie Sądu, wymierzona skarżącemu kara nagany, będąca najniższą w katalogu kar przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji, jest współmierna do przewinienia dyscyplinarnego jakie popełnił. Natomiast w konkluzji warto dodać, że Policja jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji) jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie wykazanych kosztów, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.