IV SA/Po 502/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu w P. z dnia [...]czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ B. Popowska W dniu 01 lipca 2009 r. (k. 3) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu P. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie wskazując, że orzeczenie dyscyplinarne wydane przez Komisję Dyscyplinarną dla Nauczycieli Akademickich Uniwersytetu w trybie art. 139 i nast. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) Pismem z dnia 10 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego, k. 20) Skarżący oświadczył, że cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał na art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd, który uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne wtedy, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy p.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Sąd podziela pogląd zawarty w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 1829/07 (LEX nr 335007) zgodnie z którym merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak wskazano w cytowanym postanowieniu, jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Zatem cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Pismem z dnia 08 lipca 2009 r. Sąd wezwał Skarżącego do uiszczenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, wpisu sądowego w kwocie 100 złotych w kasie Sądu, bądź na rachunek bankowy Sądu pod rygorem odrzucenia skargi (k. 17). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r. (k. 20). Zgodnie z informacją Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu, mimo upływu zakreślonego terminu wskazany brak formalny nie został uzupełniony (k. 22). Zatem nie zostały usunięte braki, które uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. /-/ B. Popowska