I OSK 1503/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia WSA del. Grzegorz Czerwiński Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 618/08 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 618/08 oddalił skargę A. A. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...] Szef Biura Ochrony Rządu (BOR) na podstawie art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.) oraz art. 108 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zwolnił [...] A. A. ze stanowiska służbowego [...] z dniem [...] i przeniósł do swojej dyspozycji w związku z przewidywanym mianowaniem na inne stanowisko służbowe lub zwolnieniem ze służby. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpoznaniu odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że Szef Biura Ochrony Rządu w ramach realizacji zadań przewidzianych w art. 7 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu, uwzględniając potrzeby służby, decyduje o obsadzie kierowniczych stanowisk służbowych w BOR. Odpowiedzialność za realizację powierzonych zadań uprawnia go do swobodnego doboru najbliższych współpracowników, którzy w jego ocenie zapewnią skuteczne wykonywanie ustawowych zadań. Wskazano, że stanowisko [...], kierującego komórką organizacyjną zapewniającą Szefowi BOR bezpośrednią pomoc w zakresie [...], ma kluczowe znaczenie dla efektywnego kierowania formacją i tym samym uzasadnia prawo Szefa BOR do swobodnego, uwzględniającego ograniczenia pragmatyki służbowej, doboru współpracownika. Zmiana na tym stanowisku może być dokonana w każdym czasie, bez względu na kwalifikacje zawodowe, aspiracje czy dotychczasowe wyniki w służbie funkcjonariusza, który na tym stanowisku pełnił służbę. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] A. A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o zobowiązanie Szefa BOR do przedstawienia Sądowi rozkazu personalnego z dnia [...] nr [...], który, mimo że dotyczy innego funkcjonariusza zawiera identyczne uzasadnienie faktyczne. Według skarżącej przeprowadzenie tego dowodu ma wykazać, że rozkaz personalny Szefa BOR o jej przeniesieniu jest pozbawiony cech zindywidualizowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że zgodnie z art. 25 ust. 1 powołanej ustawy o Biurze Ochrony Rządu, organem właściwym do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk jest Szef Biura Ochrony Rządu. Stosownie natomiast do art. 26 ust. 1 tej ustawy, funkcjonariusz w służbie stałej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, może być przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR, jeżeli przewiduje się mianowanie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Właściwym do przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji jest Szef BOR (art. 26 ust. 2 pkt 2 tej ustawy). Biuro Ochrony Rządu ma strukturę jednolitą, a to oznacza, że tylko jej Szef wpływa na kształt BOR jako umundurowanej, uzbrojonej formacji, wykonującej zadania z zakresu ochrony osób, obiektów i urządzeń. Pełni więc na zewnątrz rolę organu administracji, a od wewnątrz zarządza i kieruje jej pracami. Te ostatnie funkcje wiążą się immanentnie z rolą podmiotu zatrudniającego, jakim Szef BOR jest wobec pełniących służbę w Biurze funkcjonariuszy. Szef BOR kształtuje strukturę zatrudnienia w sposób samodzielny i tylko do niego należy dobór i ocena kadry. Fakt ten sprawia, że tylko Szef BOR posiada najpełniejszą wiedzę o potrzebach kadrowych Biura jako całości. Uzasadnienie rozstrzygnięć w tego rodzaju sprawach może w istocie sprowadzać się do stwierdzeń o autonomicznym prawie organu w zakresie doboru kadry, bez konieczności wykazania czy to braku odpowiednich kwalifikacji, zasług, osiągnięć, czy dokonywania ocen. Można to najogólniej określić brakiem możliwości współpracy z osobą pełniącą służbę na określonym stanowisku. Ograniczeniu ulega zatem postępowanie dowodowe prowadzone na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola decyzji rozstrzygnięć w zakresie zwolnienia ze stanowiska funkcjonariusza BOR zajmującego stanowisko szefa komórki organizacyjnej i przeniesienie go do dyspozycji nie obejmuje celowości jego podjęcia i zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ administracji nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta dowolnością. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ zachował, warunki do wydania decyzji uznaniowej wyznaczone przepisem art. 7 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że broniony w skardze przez A. A. jej słuszny interes nie równoważy interesu służby utożsamianego z interesem społecznym. Należy bowiem przyjąć, że w interesie służby jest, aby Szef BOR miał wpływ na obsadę personalną stanowiska Dyrektora swojego Gabinetu. Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Nadanie rozkazowi personalnemu z dnia [...] rygoru natychmiastowej wykonalności było zdaniem Sądu I instancji uprawnione. Dla zapewnienia efektywnego wykonywania zadań BOR przez jego funkcjonariuszy konieczne było, aby zmiana na stanowisku Dyrektora Gabinetu Szefa BOR była możliwie najszybciej wykonana. Rozkaz personalny Szefa BOR z dnia [...] zawiera oznaczenie strony, a tym samym nie jest pozbawiony cech zindywidualizowanych. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę. Od powyższego wyroku A. A. wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok w całości skarżąca zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 § 1 (winno być art. 174 pkt 1) p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, to jest przyjęcie, iż przepis art. 28 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.) i wydane w jego wykonaniu rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym (Dz.U. Nr 165, poz. 1357 ze zm.) nie odnosi się do sytuacji prawnej skarżącej; 2) na podstawie art. 174 § 2 (winno być art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania przez: a) zastosowanie art. 151 p.p.s.a. w miejsce art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a, to jest oddalenie skargi, w sytuacji, w której skarżący wykazał, iż postępowanie organu administracji publicznej stało w sprzeczności z normami wyrażonymi w art. 7, 8, 10, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz art. 108 § 1 k.p.a., b) niezastosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a., to jest niedopuszczenie dowodu z dokumentu, rozkazu personalnego nr 3319/07 Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia 29 listopada 2007 r. na okoliczność braku zindywidualizowania decyzji administracyjnej oraz akt personalnych skarżącej, świadczących o nienagannym przebiegu służby oraz posiadaniu kwalifikacji adekwatnych do zajmowanego stanowiska – co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę , pomimo że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skonstruowana została z pominięciem norm wyrażonych w art. 7, 8, 10, 77 § 1, 80 i 107 § 3 oraz 108 § 1 k.p.a. Podniesiono, że rozstrzygnięcie organu winno zawierać uzasadnienie prawne i faktyczne, wynikające z wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska służbowego nie uzasadnia odstąpienia od postępowania dowodowego poprzedzającego jej wydanie. W konsekwencji, przekonanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o ograniczeniu postępowania dowodowego nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa, Sąd nie przywołał przepisu prawa uzasadniającego tezę o ograniczeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie. Zdaniem skarżącej krytyce poddać należy także nieskorzystanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z normy wyrażonej w art. 106 § 3 p.p.s.a. i nieprzeprowadzenie dowodów zaniechanych przez organ administracji. Sąd nie dokonał analizy materiałów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, w których znajdowały się dokumenty świadczące wyłącznie o nienagannym przebiegu służby skarżącej, a także odpowiednich do zajmowanego stanowiska kwalifikacjach zawodowych. W aktach nie pojawiły się informacje o braku możliwości współpracy pomiędzy Szefem BOR a skarżącą. Wobec powyższego nie można uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo dokonał analizy materiału dowodowego, a fakt ten w istotny sposób wpłynął na wynik sprawy, powodując oddalenie skargi w miejsce jej uznania jej za zasadną. Posłużenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny treścią art. 7 k.p.a. in fine, bez opatrzenia takiego działania uzasadnieniem zaprzecza funkcjonującemu w orzecznictwie poglądowi o zakazie zakładania a priori hierarchii wymienionych w przywołanej regulacji interesów prawnych. W wyroku SN z dnia 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93, stwierdzono bowiem, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym przypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". W wyroku z dnia 3 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał w jaki sposób doszło do kolizji interesu społecznego, określanego zdawkowo jako interes służby, z interesem skarżącej. Zarzut naruszenia prawa materialnego przez bledną wykładnię, to jest przyjęcie, że art. 28 ustawy dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu nie znajduje zastosowania do sytuacji prawnej skarżącej związany jest ze wskazanymi wcześniej naruszeniami przepisów postępowania. Zaniechanie ustalenia stanu faktycznego, a także nieprzeprowadzenie dowodów spowodowało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w procesie orzekania nie rozważył treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym, wydanego w oparciu o art. 28 ustawy o BOR. Wspomniany akt wskazuje zobiektywizowane przesłanki, warunkujące możliwość zajmowania stanowiska przez funkcjonariusza. Nadto ustawa o Biurze Ochrony Rządu zawiera mechanizmy służące ocenie jakości realizowanych przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. Jako nietrafny ocenić należy pogląd Sądu, który stanowiska w Biurze Ochrony Rządu nakazuje traktować jako stanowiska polityczne, których zajmowanie nie jest uzależnione od spełnienia jakichkolwiek kryteriów obiektywnych. Konsekwencją nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ administracji jest brak uzasadnienia faktycznego dla nadania rozkazowi personalnemu nr [...] Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Koncepcja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie ograniczenia prowadzenia dowodów w postępowaniu administracyjnym, zamykająca drogę do stosowania norm art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. spowodowała, iż Sąd w zaskarżonym wyroku nie dokonał oceny, czy zastosowana przez organ przesłanka ochrony interesu służby w zakresie nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności jest prawidłowa. Z uwagi na fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny także w tej części nie przeprowadził dowodu można skutecznie wysunąć zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 powołanego artykułu. Żadna z przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie tam wymienionych nie zachodzi w niniejszej sprawie, zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] o zwolnieniu [...] A. A. ze stanowiska służbowego Dyrektora Gabinetu Szefa BOR z dniem [...] i przeniesieniu do dyspozycji w związku z przewidywanym mianowaniem na inne stanowisko służbowe lub zwolnieniem ze służby stanowił przepis art. 25 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.). Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy organem właściwym do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwy jest Szef Biura Ochrony Rządu. Stosownie natomiast do art. 26 ust. 1 powołanej ustawy, funkcjonariusz w służbie stałej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, może być przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR, jeżeli przewiduje się mianowanie go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. Właściwym do przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji jest Szef BOR (art. 26 ust. 2 pkt 2 ustawy). Z użytego w przepisie art. 26 ust. 1 ustawy sformułowania "może być przeniesiony" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ administracji posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza kontrolą sądowoadministracyjną. Sąd administracyjny nie jest zatem władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wykraczając poza granice określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W sprawie niniejszej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uzasadniając zaskarżaną decyzję, którą zwolniono skarżącą z zajmowanego stanowiska Dyrektora Gabinetu Szefa BOR przeniesiono do dyspozycji wskazał, że Szef BOR ma prawo do swobodnego, uwzględniającego ograniczenia pragmatyki służbowej, doboru współpracownika, a zmiana na tym stanowisku może być dokonana w każdym czasie, bez względu na kwalifikacje zawodowe, aspiracje czy dotychczasowe wyniki w służbie funkcjonariusza, który na tym stanowisku pełnił służbę. Powyższe oznacza, że przyczyną podjęcia powyższego rozstrzygnięcia nie był brak kwalifikacji skarżącej do zajmowania stanowiska czy też jakiekolwiek uchybienia w przebiegu służby. Z tego względu postępowanie dowodowe w sprawie niniejszej podlegało ograniczeniu. Sąd nie jest władny bowiem do oceny działań Szefa służby, który dobiera swoich pracowników pod względem skutecznego wykonywania powierzonych zadań. Należy zgodzić się w tym miejscu z Sądem I instancji, że Szef BOR posiada autonomiczne prawo w zakresie doboru kadry, bez wykazywania czy to braku stosownych kwalifikacji, zasług, osiągnięć czy dokonywania ocen. W takiej sytuacji również interes służby (interes społeczny) polegający na obowiązku zapewnienia właściwego jej funkcjonowania przeważać będzie nad indywidualnym interesem jej funkcjonariuszy. Art. 7 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu stanowi, że Szef BOR kieruje BOR i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie zadań, w szczególności poprzez m.in. prowadzenie polityki kadrowej (art. 7 pkt 2). Jak słusznie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny stosunek służbowy funkcjonariusza BOR, stosownie do przepisu art. 23 powołanej ustawy powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Kandydat do służby, oprócz posiadania predyspozycji wymienionych w art. 20 ustawy winien mieć na uwadze, że służba w tej formacji podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów się podporządkować. Istotą tej służby jest dyspozycyjność jej funkcjonariuszy i dlatego stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Zawarte w ustawie uregulowania w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza do dyspozycji co do zasady daje Szefowi BOR władzę takiego przeniesienia. Ograniczony - ze względu na motywy podjętego rozstrzygnięcia - zakres postępowania dowodowego w sprawie niniejszej powoduje, że tym samym za niezasadny należy uznać podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 7, 8, 10, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 oraz art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. Przeprowadzenie dowodu z akt personalnych skarżącej na okoliczność nienagannego przebiegu służby i posiadania odpowiednich kwalifikacji do zajmowania stanowiska nie było w sprawie niniejszej konieczne, ponieważ organy administracji nie negowały kwalifikacji skarżącej i nienagannego przebiegu służby. Stąd też Sąd słusznie pominął te kwestie. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przepisu art. 28 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. w sprawie wymagań, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym. Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 28 powołanej ustawy, który to przepis zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym. Spełnianie przez skarżącą określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 września 2002 r. wymagań nie było w sprawie kwestionowane, a uznanie przez Sąd, że Szef BOR posiada autonomiczne prawo w zakresie doboru kadry, w konsekwencji czego brak możliwości współpracy z osobą pełniącą służbę na określonym stanowisku uzasadniać może zwolnienie funkcjonariusza BOR ze stanowiska szefa komórki organizacyjnej i przeniesienie do dyspozycji nie naruszało wskazanych przepisów. Odnosząc się do zarzutu odmowy przeprowadzenia dowodu z rozkazu personalnego wydanego w innej sprawie należy zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powoływany przez skarżącą rozkaz personalny wydany w innej sprawie jako dowód na okoliczność braku zindywidualizowania rozkazu personalnego wydanego w sprawie niniejszej nie wymagał – jak słusznie uznał Sąd – przeprowadzenia dowodu z tego dokumentu dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Sąd I instancji stwierdził, że rozkaz personalny Szefa BOR z dnia [...] zawiera oznaczenie strony, a tym samym nie jest pozbawiony cech zindywidualizowanych. należy na marginesie zauważyć, że dopuszczalna jest sytuacja, w której organ administracji podejmuje więcej niż jedno rozstrzygnięcie kierując się podobnymi przesłankami. Tym bardziej może to mieć miejsce w sprawie takiej, jak niniejsza, w której organ nie przeprowadzał postępowania w zakresie kwalifikacji skarżącej czy przebiegu służby, a podjęty rozkaz był podyktowany prawem do swobodnego doboru współpracownika. Organ miał również prawo do nadania przedmiotowemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W rozpoznawanej sprawie organ miał prawo kierując się interesem podległej służby sprawić, aby zmiana na stanowisku zajmowanym przez skarżącą dokonała się najszybciej, jak było to możliwe. Z tych względów skarga kasacyjna jako oparta na nieusprawiedliwionych podstawach podlegała na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddaleniu.