II FSK 1645/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie sędzia WSA del. Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2010, sygn. akt I SA/Rz 682/09 oddalającego skargę w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 26 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. postanawia 1) odrzucić skargę kasacyjną, 2) zwrócić R. S. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 456 zł (czterystu pięćdziesięciu sześciu złotych). Wyrokiem z dnia 16 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 26 marca 2009 r. w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2007. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożył pełnomocnik strony skarżącej. Strona zarzuciła wyrokowi: 1. naruszenie przepisów art. 6 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o opłatach i podatkach lokalnych (Dz. U. nr 121, poz. 844 z 2006 r. ze zm.) poprzez to, że obowiązek podatkowy na działce nr [...] w D. został ustalony od daty 1 stycznia 2007 r. zamiast od 1 stycznia 2008 r., 2. naruszenie art. 2 ust.1 i 2 wyżej cytowanej ustawy poprzez to, że ustalono obowiązek podatkowy od części od gruntów i budynków na działce [...] w D. od daty 1 stycznia 2007 r., chociaż nie były one związane z pozarolniczą działalnością gospodarczą oraz art.1a ust. 3 cytowanej ustawy poprzez ustalenie obowiązku podatkowego w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 1 października 2007 r. pomimo, iż nie były w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu stanowiącego działalność gospodarczą i nie spełniały wymogów technicznych dla budynku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, że zaskarżone orzeczenie w sposób istotny narusza przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w sposób wyżej opisany , skarga jest zasadna i wnosi o jej uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), których usunięcie na wezwanie sądu nie jest dopuszczalne. Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Zgodnie z art. 176 u.p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i art. 47 u.p.p.s.a. oraz wymaganiom szczególnym (materialnym), właściwym tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Zgodnie z art. 183 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia więc rozpoznanie sprawy. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, ani tym bardziej ich formułowanie w zastępstwie strony. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. W niniejszej sprawie granice skargi kasacyjnej zakreślił jej autor. Nie wskazał przy tym na konieczny element takiej skargi. Nie zawiera ona mianowicie jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia, wobec czego nie spełnia wymogów stawianych przez art. 176 u.p.p.s.a., co uniemożliwia dokonanie jej merytorycznej oceny. W związku z czym tego rodzaju skarga kasacyjna, pozbawiona jednego ze swych podstawowych elementów konstrukcyjnych, jest niedopuszczalna i podlega na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. odrzuceniu. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 u..p.p.s.a