II SA/Rz 389/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przyłącza do sieci wodociągowej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. II SA/Rz 389/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2008 r., nr [...] nakazującej M. S. właścicielce nieruchomości nr ewid. 1538/5 położonej w S. przyłączenie do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, przebiegającej przez działkę nr ewid. 1542. W dniu 26 lutego 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) M. i K. S. wnieśli skargę na w.w. decyzję za pośrednictwem Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 Nr 236, poz. 2008) właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku min. przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. W przypadku stwierdzenia niewykonania tego obowiązku wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję nakazującą jego wykonanie stosownie do art. 5 ust. 7 w/w ustawy. W sprawie bezsporne jest, że nieruchomość położona w S. przy ul. S. tj. działka nr 1538/5 stanowiąca własność M. S. nie została podłączona do istniejącej sieci sanitarnej. Mając powyższe na uwadze Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie administracyjne. Organ decyzją cyt. na wstępie nałożył na M. S.– właścicielkę tej nieruchomości wykonanie obowiązku wyżej opisanego. M. S. jest więc podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi na decyzję organu II Instancji utrzymującą rozstrzygnięcie Burmistrza. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej jako P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Na podstawie zaś § 3 tego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. M. S. jako strona skarżąca została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie z dnia 28 maja 2009 r. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 złotych należnego od wniesionej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr[...]. Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty ich otrzymania spowoduje odrzucenie skargi zostało doręczone skarżącej w dniu 3 czerwca 2009 r. (dowód – zalegające w aktach sadowych zwrotne potwierdzenie odbioru wezwań). Mimo upływu wyznaczonego terminu wskazana czynność nie została wykonana. Skarżąca M. S. nie uiściła wpisu w wyznaczonym terminie, dlatego jej skarga podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia po myśli art. 220 § 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. Skarga została też podpisana przez K. S. Nie posiada on jednak legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, a brak tego uprawnienia wynika z faktu, że K. S. nie jest właścicielem, czy współwłaścicielem nieruchomości nr 1538/5 w S. - objętej postępowaniem administracyjnym wszczętym przez Burmistrza. Mając na uwadze treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie mógł on być stroną tego postępowania. Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie zaś do § 2 tego art. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa (nie tylko do prawa administracyjnego), na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Dla stwierdzenia więc interesu prawnego wymagane jest ustalenie owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa tj. związku polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. II SA 4000/2001, niepubl.). Ponadto podkreśla się, że interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (patrz. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2004 r., OSK 919/2004, Lex Polonica nr 387073ONSAiWSA 2005/5 poz. 92). W warunkach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - stanowiącej podstawę materialno- prawną w sprawie nie można wywieść, interesu prawnego dla K. S. Również przepisy prawa procesowego i ustrojowego nie dają tego uprawnienia K. S. Nie ma on interesu we wniesieniu skargi, z uwagi na brak uprawnienia do żądania przeprowadzenia kontroli decyzji objętej skargą w celu doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem, czyli obiektywnym porządkiem prawnym (por. szerzej T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 122-123). W związku z powyższym skarga K. S. podlega odrzuceniu na podstawie art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.