II SA/Gl 296/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2009 r. sprawy ze skargi J. P.-K. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych oddala skargę. Zaskarżoną uchwałą nr [...], podjętą w dniu [...] r., Zarząd Powiatu C. działając na wniosek Wójta Gminy R. na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838), zaopiniował pozytywnie zaliczenie do kategorii dróg publicznych, dróg określonych w załączniku nr 1 do uchwały. W uzasadnieniu uchwały podano, że obecnie drogi te są drogami niepublicznymi nie mającymi zarządcy, służąc jednak miejscowym potrzebom jako dojazd do zabudowań oraz gruntów ornych i leśnych, a tym samym spełniają wymogi określone w art. 7 ust. 1 powołanej ustawy. Pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do organu w dniu [...] r. J. P.-K. wezwała Zarząd Powiatu C. do uchylenia powyższej uchwały jako podjętej bez uprzedniego wyjaśnienia stanu prawnego drogi, zarzucając, iż nie przeprowadzono postępowania stwierdzającego nabycie przez gminę tejże nieruchomości np. w trybie ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Zarząd Powiatu C. nie udzielił odpowiedzi. Następnie w dniu [...] r. J. P.-K. wniosła skargę na uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności względnie uchylenia uchwały w części, dotyczącej zaopiniowania do kategorii dróg publicznych drogi bez nazwy między ul. [...] i ul. [...] w m. R. Skarżąca podała, że jej legitymacja do wniesienia skargi wynika z faktu, iż grunt ten w przeszłości stanowił własność jej dziadków, których jest spadkobiercą, a prawo to nie zostało nigdy legalnie odjęte. Jej zdaniem, kwestionowana uchwała została zatem podjęta z naruszeniem art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, bowiem nie przeprowadzono stosownego postępowania w sprawie istnienia tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Nadto przedmiotowa droga stanowi nieutwardzony pas gruntu o szerokości nie przekraczającej 3 metrów, usytuowany pomiędzy prywatnymi zabudowanymi parcelami, nie spełniając warunków co do szerokości w liniach rozgraniczających, szerokości jezdni oraz szerokości pobocza, wymaganych dla kategorii dróg gminnych zgodnie z rozp. MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). W odpowiedzi na skargę Starosta C. wniósł o jej oddalenie, bowiem kwestie własnościowe nie miały znaczenia i nie były przedmiotem oceny i ustaleń Zarządu Powiatu na etapie wyrażania opinii co do zaliczenia spornej drogi do kategorii dróg publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot. Zaskarżona uchwała stanowi akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami publicznymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z mocy art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) do zaskarżenia uchwały organu powiatu legitymowany jest podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez akt z zakresu administracji publicznej. Dopuszczalność skargi uzależniona jest od wymogu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, którego skarżąca w niniejszym postępowaniu dochowała. Jednakże wbrew stanowisku skarżącej, kwestionowana uchwała o wyrażeniu pozytywnej opinii w sprawie zaliczenia wymienionych w załączniku Nr 1 dróg do kategorii dróg gminnych, nie narusza jej interesu prawnego lub uprawnienia. W szczególności, w toku rozprawy sądowej skarżąca przyznała, że grunt, stanowiący drogę bez nazwy w miejscowości R., położony pomiędzy ul. [...] i [...], w wyniku postępowania rozgraniczeniowego nie znalazł się w granicach działki, której własność nabyła w drodze dziedziczenia, zaś w księdze wieczystej prowadzonej dla spornej nieruchomości jako jej właściciel ujawniona jest Gmina R. Taki stan prawny działki nr [...] o pow. [...] ha k.m. [...], położonej w obrębie R., objętej księgą wieczystą [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w C., wynika też z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], której kserokopię skarżąca złożyła w toku rozprawy sądowej (k. 42 akt). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma zaś żadnego znaczenia fakt, w jakim trybie Gmina R. nabyła własność przedmiotowej nieruchomości, ani też ewentualna rozbieżność co do stanu ujawnionego w ewidencji gruntów, a mianowicie, czy sporny grunt znajdował się we władaniu Skarbu Państwa. Sąd Administracyjny nie jest też władny do rozstrzygnięcia sporu na tle własności, ani też kwestionowania orzeczeń sądów powszechnych, powołanych do rozpatrywania spraw cywilnych z mocy art. 2 § 1 kpc, do czego w istocie zmierzała skarga z uwagi na podniesiony w niej zarzut bezprawnego odjęcia własności przedmiotowej nieruchomości. Podobnie twierdzenie skarżącej, iż działka ta w przeszłości stanowiła własność jej poprzedników prawnych, nie tworzy legitymacji czynnej. Uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje bowiem wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez akt z zakresu administracji publicznej, a do takiej kategorii nie należy były właściciel, lecz jedynie osoba, której przysługuje prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości. Wreszcie, przedmiotowa uchwała nie narusza żadnych uprawnień skarzącej jako mieszkańca, a wręcz przeciwnie, gdyż nie zamieszkuje ona na terenie Gminy R. Już jedynie na marginesie zauważyć przyjdzie, iż tożsame zarzuty podniesione zostały w skardze na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych, zakończonej wyrokiem tut. Sądu z dnia 5 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA 2981/03, a następnie w wyniku skargi o wznowienie postępowania, oddalonej wyrokiem z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 625/05. Oddalając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt I OSC 16/07, odniósł się również do trybu podjęcia zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Rady Zarządu Powiatu C., przesądzając że została prawidłowo podjęta zwykłą większością głosów i nie zmienia postaci rzeczy brak podpisów wszystkich głosujących członków opiniującego organu. Z tych wszystkich względów skarga jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot podlegała oddaleniu z mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. SJ/