II SAB/Łd 56/09

Dnia 30 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie zmiany wydanej decyzji w sprawie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze postanawia: odrzucić skargę. W dniu 5 czerwca 2009 roku S. L. wniósł skargę na bezczynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie zmiany wydanej decyzji w sprawie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 lipca 2009 roku wezwano skarżącego do wykazania, iż przed złożeniem skargi do sądu wystąpił, w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej w dalszej części k.p.a.), do organu administracji publicznej wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność Marszałka Województwa [...]. Termin do wykonania zarządzenia zakreślono na 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 lipca 2009 roku wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z treści pisma skarżącego z dnia 21 lipca 2009 roku wynika, iż S. L. nie składał zażalenia na bezczynność Marszałka Województwa [...] stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. Jednocześnie skarżący oświadczył, iż cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania przed sądem. Wpis sądowy nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi S. L. jest bezczynność Marszałka Województwa [...]. W tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowany był wystąpić z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Po myśli art. 17 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są: w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej; w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie; w stosunku do innych organów administracji publicznej niż wymienione wyżej - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. W treści art. 15 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1590 ze zm.) ustawodawca enumeratywnie wylicza, iż organami samorządu województwa są sejmik województwa oraz zarząd województwa. Z tego względu do tego grona nie można zaliczyć Marszałka Województwa. Biorąc pod rozwagę powyższe, należy stwierdzić, iż organem właściwym do wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Marszałka Województwa [...] będzie organ państwowy sprawujący nadzór nad działalnością samorządu województwa. Nadzór nad działalnością samorządu województwa sprawuje Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa (art. 78 ustawy o samorządzie województwa). Prezes Rady Ministrów jest nadzwyczajnym organem nadzoru, na co wskazują przesłanki jego prawa do wkraczania w działalność województwa oraz formy i skutki tych interwencji. Natomiast do regionalnej izby obrachunkowej należą sprawy finansowe, a do wojewody - wszystkie pozostałe sprawy z zakresu działalności samorządu województwa objęte nadzorem. Uznać zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarżący powinien był się zwrócić do Wojewody [...]. Skoro skarżący nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. to oznacza, że nie spełnił warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi. Niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący nie tylko nie wyczerpał środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, ale również nie uiścił wpisu sądowego. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zaś w myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na to, iż skarżący nie usunął w wyznaczonym terminie braków fiskalnych skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 w związku z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Sąd był uprawniony do odrzucenia skargi. Ponadto, z uwagi na wniosek skarżącego o umorzenie postępowania przed sądem, warto podkreślić, iż postępowanie sądowoadministracyjne może być umorzone dopiero wtedy, gdy zostało skutecznie wszczęte. Nieskuteczne wniesienie skargi oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można umorzyć postępowania, które nie istnieje. W związku z tym tylko przy skutecznie wniesionej skardze można badać możliwość skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego. Z tych wszystkich względów Sąd postanowił jak w sentencji. LS