II SA/Wa 368/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2009 r. sprawy ze skargi L. Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Główny Policji rozkazem personalnych nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 Kpa w pkt 1 decyzji uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji L. Z. i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] stycznia 2009 r. W pkt 2 decyzji uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej wysokości nagrody rocznej za 2008 r. i ustalił prawo do nagrody rocznej za 2008 r. w wysokości [...] miesięcznego uposażenia. W pkt 3 decyzji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przepis powyższy daje podstawę do zwolnienia ze służby policjanta w sytuacji nabycia przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Wyjaśnił też, że zawarte w tym przepisie sformułowanie ,,może’’ oznacza, że zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ stwierdził, że bezspornym jest, że L. Z. został przyjęty do służby [...] r. i posiada 30 letnią wysługę emerytalną. Nie kwestionowane jest i to, że orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby. Podkreślił, że orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby w Policji dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwość pełnienia służby. Wskazał, też że stosownie do art. 25 i 26 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić tylko osoba, w stosunku do której komisja lekarska stwierdziła zdolność do służby. Nadto, że w interesie Policji (tożsamym z interesem społecznym), było rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił również, że policjant został zwolniony ze służby stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, tj. po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Podał, że skarżącemu ustalony został termin badania kontrolnego na [...] r. i pomimo skierowania go na Komisję Lekarską nie sfinalizował on badań lekarskich, które mogłyby stanowić podstawę do wydania orzeczenia o stanie zdrowia. Organ wskazał, nadto że skarżący nie został dopuszczony do wykonywania zadań służbowych od dnia [...] r. do [...] r., co zostało potwierdzone pismem Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. Wyjaśnił, też że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawała okoliczność, iż skarżący od [...] r. do dnia zwolnienia ze służby ([...] r.), nie przebywał na zwolnieniu lekarskim albowiem w doktrynie utrwalił się jednolity pogląd, iż okres ochronny przewidziany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, sankcjonujący zakaz zwolnienia policjanta ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby obowiązuje bez względu na to, czy funkcjonariusz legitymuje się zwolnieniem lekarskim, opiewającym na okres po dacie wydania orzeczenia przez właściwą komisją lekarską. Fakt nieotrzymywania zwolnień lekarskich nie dowodzi, że policjant jest zdolny do służby. W uzasadnieniu organ wskazał, też że w przedmiocie nagrody rocznej za 2008 r. organ I instancji ustalił, że skarżącemu przysługuje prawo do nagrody w wysokości [...], nie precyzując tego zapisu. Dlatego też w tym zakresie należało uchylić przedmiotową decyzję i precyzyjnie to prawo określić tzn. ustalić, że prawo to przysługuje w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L. Z. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie o zaskarżonych decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie § 21 rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjanta (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), a w związku z tym naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., poprzez uznanie iż zwolnienie skarżącego ze służby Policji uzasadnione jest ze względu na nabycie przez skarżącego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, podczas gdy według ww. rozporządzenia o zamiarze rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym, przełożony właściwy w sprawach osobowych jest obowiązany w pierwszej kolejności poinformować policjanta, co najmniej 3 miesiące przed przewidywanym terminem zwolnienia ze służby, a tego nie uczynił; 2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. oraz uznnie, iż zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, podczas gdy w dniu [...] sierpnia 2007 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendant Miejski Policji w J. uchylił decyzję o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, a zatem skarżący z tą datą stał się ,,pracującym funkcjonariuszem i nie znajdował się w ogóle na zwolnieniu lekarskim’’. 3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to jest art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa oraz art. 7 Kpa poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach gromadzonych w sprawie w tym poprzez zaniechanie zastosowania wobec skarżącego art. 35a 1 ustawy o Policji, tj. poddania go procedurze określającej jego predyspozycje do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych, poprzez przeprowadzenie testu sprawności fizycznej, badania psychologicznego lub badania psychofizjologicznego; 4. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, (art. 136 Kpk), poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka R. P., który potwierdzić mógł fakt zgłoszenia się przez skarżącego w dniu [...] sierpnia 2008 r. do służby w Policji oraz przedstawić na tę okoliczność reakcję z zachowania się pracodawcy skarżącego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie poinformował go o przewidywanym terminie zwolnienia. Podniósł też, że skoro rozkazem personalnym z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] września 2007 r. i przeniesiony został do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w W., to nie sposób przyjąć, że organ nie dopuścił go do służby. Skarżący zarzucił też, że to organ jako pracodawca winien skierować go na ponowne badania lekarskie, czego nie uczynił. Podniósł również, że skoro organ przywrócił go do pracy to czasowa niezdolność do pracy ustała najpóźniej [...] września 2007 r. W końcowej fazie uzasadnienia skarżący wskazał, że w odwołaniu domagał się wydania decyzji w przedmiocie zaległego urlopu wypoczynkowego. Wskazał, że stosownie do art. 82 ust 1 w związku z art. 86 ustawy o Policji oraz § 6.1 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów zwrócił się raportem z dnia [...] sierpnia 2008 r. o udzielenie mu urlopu. Stwierdził, że nie był wówczas policjantem zawieszonym w czynnościach służbowych, lecz funkcjonariuszem przywróconym do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jako podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby organ wskazał art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie ,,można’’ oznacza, że organ ma prawo w każdym przypadku nabycia przez policjanta prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej zwolnić go ze służby. W przedmiotowej sprawie bezsporne i niekwestionowane jest, że skarżący nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej – a zatem organ mógł stosownie do w/w przepisu zwolnić skarżącego ze służby. Dodać należy, iż stosownie do art. 43 ustawy o Policji zwolnienie skarżącego ze służby ([...] r.) nastąpiło z uwzględnieniem warunku określonego w tym przepisie a mianowicie nastąpiło po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim od [...] r. Okoliczność tę potwierdził skarżący na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2009 – vide protokół rozprawy. A zatem przewidziany w art. 43 ust 1 cyt. ustawy okres karencyjno - ochronny niewątpliwie został przez organ zachowany. Z powyższych względów Sąd uznał, że w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 43 ust 1 ustawy o Policji organ miał prawo wobec zaistnienia pozytywnych przesłanek zwolnić skarżącego ze służby w policji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie zasługiwały one na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego z akt postępowania wynika, że w dniu [...] sierpnia 2008 r. Zastępca Komendanta Wojewódzkiego w W. przeprowadził ze skarżącym rozmowę kadrową w obecności Zastępcy Naczelnika Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w W., podczas której poinformowano skarżącego o zamiarze zwolnienia go ze służby. Zestawienie daty rozmowy kadrowej ([...] r.) z datą zwolnienia ze służby ([...] r.), jednoznacznie wskazuje, że dochowany został 3 miesięczny termin określony w § 21 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r., w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. 2002. Nr 7, poz. 58). Wskazać też należy, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, czy skarżący podjął ponownie służbę (w [...] r.), oraz kto odpowiada za brak orzeczenia lekarskiego w przedmiocie zdolności bądź braku zdolności do służby. Skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o Policji to jest w związku z nabyciem praw emerytalnych z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Inne dodatkowe przyczyny i powody zwolnienia skarżącego ze służby nie miały więc wpływu dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu zgodzić należy się z poglądem organu, że przepis art. 35 a ust 1 ustawy o Policji nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten reguluje kwestie związane z możliwością poddania policjanta procedurom określającym predyspozycje skarżącego do służby. Brak przeprowadzenia oceny predyspozycji skarżącego nie pozostaje w związku z przedmiotową sprawą. Dlatego też, podnoszony przez skarżącego zarzut w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.), orzekł jak w sentencji.