II SA/Wa 419/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Bronisław Szydło (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na broń oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął J. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] maja 2007 r. sygn. akt [...] J. M. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.). Czyn ten polegał na sprzedaży w dniu 14 czerwca 2007 r. jednej sztuki butelki alkoholu etylowego niewiadomego pochodzenia o stężeniu 91,5 % objętości. Za czyn ten Sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 15 zł. Organ wskazał także, że z uzyskanych materiałów z akt tej sprawy wynika, że strona przyznała się do popełnienia zarzucanych czynów. J. M. potwierdził również, że w tym samym dniu posiadał w swoim miejscu zamieszkania większą ilość podobnego alkoholu, który został ujawniony w toku czynności Policji. Komendant Wojewódzki Policji w K. podał także, że Urząd Celny w K. prowadził postępowanie sygn. akt [...] o wykroczenie karne skarbowe z art. 64 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t. j. DZ. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm), tj. o to, że J. M. nabył w B. w dniu 14 czerwca 2006 r. wyroby akcyzowe w postaci alkoholu w łącznej ilości 51,5 litra bez polskich znaków akcyzy, na których ciąży podatek akcyzowy w wysokości 2983,00 zł. Urząd Celny w K. ukarał J. M. mandatem karnym za wskazane wykroczenie skarbowe wymierzając mu grzywnę w wysokości 600 zł. Z akt tej sprawy wynika, że J. M. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Ponadto organ wyjaśnił, że J. M. nie był wcześniej karany za wykroczenia, jak również nie toczyło się przeciwko niemu żadne inne postępowanie karne. Organ podał również, że J. M. od 16 listopada 2007 r. jest członkiem [...] sp. z o.o. w S., gdzie regularnie trenuje na strzelnicy i czynnie uczestniczy w sekcji strzeleckiej klubu. Posiada aktualny patent i licencje strzelectwa sportowego. W gronie członków klubu i strzelców cieszy się nieposzlakowaną opinią, a jego dotychczasowe życie w aspekcie posiadania broni sportowej świadczy o szczególnym uwrażliwieniu na przepisy prawa. W miejscu zamieszkania cieszy się on pozytywną opinią. Ponadto stowarzyszenia łowiecki (koło łowieckie [...] oraz PZŁ [...]) potwierdziły, że nie posiadają materiałów mogących świadczyć o nieodpowiednim obchodzeniu się z bronią. Organ podniósł, że stosownie do treści art. art. 18 ust 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Komendant Wojewódzki Policji w K. podkreślił, że powołany wyżej przepis nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności uzasadniających wymienioną w nim obawę. W ocenie organu nie można uznać, że w szczególności obawa sprzecznego z prawem użycia broni związana musi być tylko i wyłącznie ze wskazanym katalogiem przestępstw popełnionych lub zarzuconych. Należy również wziąć pod uwagę zachowanie, dotychczasowe życie i sposób postępowania, czy okoliczności zdarzeń będących przedmiotem postępowania karnego. W ocenie organu istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni przez J. M.. Popełnienie przestępstwa polegającego na sprzedaży alkoholu niewiadomego pochodzenia naraziło Skarb Państwa na uszczuplenie dochodów. Czyn ten ma istotne znaczenie dla sfery stosunków społecznych, które J. M. zlekceważył. Organ podkreślił również, że przedmiotem ochrony w art. 43 ust. 1 powołanej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi jest aspekt moralno-pedagogiczny, zaś ogólnym celem tej ustawy wynikającym z ustawy jest życie obywateli w trzeźwości. Popełniając natomiast wykroczenie karno-skarbowe popełnił czyn skierowany bezpośrednio przeciwko mieniu będącemu własnością Skarbu Państwa. Zdaniem organu rodzaj i charakter popełnionych przez J. M. czynów należy uznać z naganne z punktu widzenia interesu społecznego. Godząc w Skarb Państwa godzi ona bowiem w ogół obywateli. Ponadto sprzedając alkohol niewiadomego pochodzenia mógł narazić na szwank życie i zdrowie innych osób. Organ stwierdził, iż daje to podstawę do obawy, że dla osiągnięcia konkretnej korzyści własnej może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W dalszy motywach rozstrzygnięcia organ podał, że okoliczności te powodują, iż pod znakiem zapytania stoi solidność, uczciwość J. M. w zakresie stosowania się do obowiązujących zasad porządku publicznego, w tym również przepisów ustawy o broni i amunicji. Organ stwierdził również, że dotychczasowa nieskazitelność J. M. została w związku z tym utracona. Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał ponadto, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy uznać, że interes strony przejawiający się pozostawieniem pozwolenia na posiadanie broni palnej musi ustąpić interesowi społecznemu polegającym na dbałości o bezpieczeństwo i porządek publiczny. Decyzją dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania J. M. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny powtórzył argumentację zawartą w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Wskazał ponadto, że o istniejącej w przypadku skarżącego obawie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego świadczy jego lekceważący stosunek do ładu prawnego. Podkreślił, ze nie sam fakt skazania oraz ukarania skarżącego za popełnione czyny, lecz ich rodzaj i okoliczności popełnienia dają podstawę do zaliczenia go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo podniósł, że nawet pozytywna opinia wśród sąsiadów, w środowisku myśliwych i klubie strzeleckim, a także fakt prawidłowego przechowywania broni nie niwelują negatywnej oceny postawy J. M. wynikającej z rodzaju i okoliczności popełnionych przez niego czynów oraz ich społecznej szkodliwości. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi J. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędne przyjęcie, iż fakt popełnienia czynów określonych w art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 65 § 4 Kodeksu karnego skarbowego oraz ich rodzaj i okoliczności popełnienia dają podstawę do zaliczenia go do osób , o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego istnienie przesłanki uzasadnionej obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, należy bowiem badać niezależnie od innych okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, zwłaszcza że popełnione czyny nie mieszczą się w katalogu przestępstw wskazanych w tym przepisie. Skarżący podniósł również, że nieprawidłowo uznano, że dowody świadczące o stronie korzystnie nie mogą mieć decydującego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Skarżący wskazuje bowiem, że uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego powinno uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby lub negatywne cechy jej charakteru. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ faktu niewielkiej społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez skarżącego, na którą wskazuje niski wymiar orzeczonych wobec niego kar. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 powołanej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji zgodnie, z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, oznacza, więc obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie spór sprowadza się do interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w myśl, którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co, do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Należy podkreślić, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie nie jest zamknięty. Nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo określone w art. art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponadto skarżący został ukarany mandatem karnym za czyn z art. 65 par. 4 k.k.s. w postępowaniu prowadzonym przeciwko niemu przez Urząd Celny w K. o popełnienie wykroczenia skarbowego. Przestępstwo, za które został skazany skarżący, nie mieści się w katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Należy więc rozważyć, czy zasadnie organ uznał, że z faktu skazania za to przestępstwo, wynika uzasadniona obawa użycia broni w interesie sprzecznym z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia należy mieć na względzie, że prawo do posiadania broni, bez wątpienia, może rodzić zagrożenia większe niż jakiekolwiek inne prawo. Ustawodawca, co do zasady, wykluczył możliwość posiadania tego prawa przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, a istnienie takiej "uzasadnionej obawy" zawsze opiera się tylko na prognozach, którą przeprowadza się w oparciu o te fakty, które wydarzyły się do daty czynienia prognozy. W każdym przypadku prognoza będzie pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie prognozy. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów głęboko uzasadniona. W ocenie Sądu Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnione przez skarżącego czyny świadczą o jego postawie wobec porządku publicznego. Sąd podziela ocenę organu, zgodnie z którą postawę tą należy ocenić jako lekceważącą. Przestępstwo, którego się dopuścił powoduje, że nie można go uznać za osobę o nieskazitelnym charakterze, która stosuje się do obowiązujących zasad tego porządku. Osoba o takiej postawie nie daje gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Fakt ukarania skarżącego w postępowaniu o wykroczenie karno-skarbowe potwierdza taką ocenę. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej oceny dowodów. Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny nie naruszając art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Okoliczności popełnionego przez oskarżonego przestępstwa zostały ustalone prawomocnym wyrokiem karnym. Pozytywne opinie o skarżącym zarówno w miejscu zamieszkania, a także z macierzystego klubu sportowego i koła łowieckiego zostały wzięte przez organ pod uwagę, nie niweczą jednak one obawy wynikającej z okoliczności popełnionego przestępstwa. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu, iż organ nie wziął pod uwagę faktu niewielkiej społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez skarżącego, na co zdaniem skarżącego wskazuje niski wymiar orzeczonych kar, przywołać należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 (LEX nr 126764), zgodnie z którym nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.