II FSK 299/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA del. Teresa Porczyńska (sprawozdawca), Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 389/09 w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 16 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 389/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 16 marca 2009 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. Z przyjętego przez Sąd stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym wynika, że Burmistrz Miasta A. decyzją z dnia 31 grudnia 2008 r. określił skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wskazane zobowiązanie w wysokości 156.874,00 zł zostało pomniejszone o kwotę zwolnienia przyznanego na podstawie Uchwały nr XXV/208/205 Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców tj. o 68.091,32 zł. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotowa uchwała dawała możliwość korzystania przez przedsiębiorcę z 3 letniego zwolnienia, jednak kwota zwolnienia nie mogła przekroczyć 100.000 euro. Podatnik, na mocy tejże uchwały uzyskał już zwolnienie w 2005 r. (w grudniu) oraz w latach 2006 i 2007 na kwotę stanowiącą równowartość 81.199,59 euro. W związku z powyższym wysokość zwolnienia, jaką mógł uzyskać w 2008 r. to 18.800,41 euro, co stanowi równowartość 68.091,32 zł. W złożonej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2008 spółka zadeklarowała 13.871,00 zł. Jest to kwota należna za grudzień 2008 r. Pozostała kwota, należna za okres od stycznia do listopada 2008 r., w wysokości 143.003,00 zł podlegała, według spółki, zwolnieniu na podstawie powołanej wcześniej uchwały. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji jest to niezgodne z progiem pomocy wskazanym w przedmiotowej uchwale. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 16 marca 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania spółka nabyła w dniu 18 listopada 2005 r., a okres zwolnienia rozpoczął się w dniu 1 grudnia 2005 r. Przedstawiony okres zwolnienia i jego wysokość wynikają wprost z Uchwały Rady Miejskiej w Człuchowie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, że przy rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić fakt, iż wiodącym przepisem jest ustawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwała Rady Miejskiej w Człuchowie. Podjęcie przedmiotowej uchwały wynikało z polityki samorządu wobec przedsiębiorców, a nie z rozporządzenia Komisji WE z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE. Przepisy unijne były jedynie pomocne przy określaniu wysokości pomocy de minimis. Ewentualne rozszerzenie wysokości pomocy do kwoty 200.000 euro, a także rozszerzenie okresu zwolnienia, na które powołuje się podatnik wymagałoby nowej uchwały Rady Miejskiej w tej sprawie. Ponieważ taka uchwała nie została podjęta, działanie Burmistrza zgodne z sugestią podatnika nie miałoby podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 października 2009 r. oddalił skargę na wskazane rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. W uzasadnieniu zauważył, że przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Burmistrza Miasta A. w przedmiocie podatku od nieruchomości, podjęta m. in. na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Ponadto zastosowanie w sprawie miała, aczkolwiek nie przywołana w sentencji decyzji, Uchwała Rady Miejskiej w Człuchowie Nr XXV/208/2005 z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2005 r. Nr 70, poz. 1330). Przedmiotowa uchwała, zgodnie z § 15, wygasła w dniu 31 grudnia 2006 r. Sąd wskazał, że kwestię sporną w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia stanowią warunki skorzystania przez skarżącą ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, które zostały określone w § 3 i § 5 Uchwały Rady Miejskiej w Człuchowie Nr XXV/208/2005. Przytaczając treść wskazanych przepisów Sąd pierwszej instancji stwierdził, że okres w jakim zwolnienie przysługiwało nie mógł być dłuższy niż 3 lata, a początek biegu tego terminu ustalony został na pierwszy dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym miało miejsce zdarzenie wymienione w § 1. Z kolei z § 5 wynika, że pomoc polegająca na zwolnieniu od podatku od nieruchomości mogła być udzielona, o ile jej łączna wartość uzyskana przez jednego przedsiębiorcę w różnych formach i z różnych tytułów, w ciągu ostatnich 3 lat nie przekracza 100.000 euro. Z okoliczności faktycznych, które zdaniem Sądu zostały ustalone prawidłowo wynika, że spółka nabyła w dniu 18 listopada 2005 r. nieruchomości będące przedmiotem opodatkowania, a które podlegały zwolnieniu na mocy wymienionej wyżej Uchwały. Okres zwolnienia rozpoczął się 1 grudnia 2005 r. Spółka na mocy przedmiotowej Uchwały uzyskała przed 2008 r. zwolnienie na łączną kwotę 311.055,30 zł, co stanowi równowartość 81.199,59 euro. Stąd też kwota przysługującego zwolnienia w 2008 r. wynosi 68.091,32 zł, co stanowi równowartość 18.800,41 euro. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Zauważył ponadto, że zgodnie z art. 94 Konstytucji źródłem powszechnie obowiązującego prawa są, na obszarze działania tych organów, stanowione przez organy samorządu terytorialnego akty prawa miejscowego. Badając zgodność z prawem uchwały jednostki samorządu terytorialnego należy ocenić, czy dana uchwała ma ustawową podstawę prawną i czy jej postanowienia nie przekraczają ustawowego upoważnienia. Przedmiotowa uchwała przyjęta została m. in. na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowił, że rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Przepis ten stanowi przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 168 Konstytucji RP, dopuszczający, w granicach szczegółowych rozwiązań ustawowych, możliwość regulacji przez organy samorządu terytorialnego materii podatków i opłat lokalnych. Odnosząc się do wywodów skarżącej spółki zmierzających do wykazania, że limit przysługującego zwolnienia nie wynika z Uchwały Rady Miejskiej w Człuchowie, lecz z obowiązującego od dnia 1 stycznia 2007 r. Rozporządzenia Komisji(WE) nr 1998/2006 Sąd wskazał, że uchwała w sprawie zwolnień wydana została na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podjęcie uchwały wprowadzającej inne, aniżeli ustawowe, zwolnienia przedmiotowe jest samodzielną kompetencją rady gminy. W ocenie Sądu podejmując przedmiotową uchwałę Rada Miejska w Człuchowie nie naruszyła art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bez wątpienia zastosowane zwolnienie ma charakter przedmiotowy. Określenie dodatkowych przesłanek przyznania zwolnienia wynikało z konieczności zapewnienia warunków niezbędnych dla uznania jej za pomoc de minimis. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zwolnienie wynikające z uchwały ma charakter pomocy publicznej. Z kolei pomoc publiczna o charakterze de minimis, przyznawana jest na podstawie aktów prawa miejscowego a nie na podstawie rozporządzenia Komisji. Badanie zgodności aktu prawa krajowego z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji sprowadza się do ustalenia, czy przyznana pomoc nie narusza warunków określonych w rozporządzeniu Komisji, w tym czy nie jest wyższa aniżeli maksymalne kwoty określone w rozporządzeniu Komisji. Innymi słowy wydanie przez Komisję (WE) nowego rozporządzenia, w którym określono wyższy pułap pomocy de minimis, nie oznacza dla normodawcy krajowego automatycznego obowiązku zwiększenia udzielonej pomocy publicznej. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. L. 379.5) uznaje się, że wszelka indywidualna pomoc de minimis spełniająca warunki rozporządzenia (WE) nr 69/2001 przyznana między dniem 2 lutego 2001 r. a dniem 30 czerwca 2007 r. nie spełnia kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu, w związku z czym nie podlega procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 88 ust. 3 Traktatu. Na marginesie Sąd zwrócił uwagę, że, państwo członkowskie, w tym także jednostka samorządu terytorialnego wyposażona w stosowne kompetencje, może w ogóle zaniechać udzielania pomocy publicznej. Od powyższego wyroku W. Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - naruszenie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, przez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że Burmistrz Miasta A. w decyzji Nr 168 W.K./2008 z dnia 31 grudnia 2008 r. zasadnie określił wysokość zobowiązania skarżącego w podatku od nieruchomości za 2008 rok w części odnoszącej się do kwoty 75.712,00 zł., mimo istnienia zwolnienia od podatku w tym zakresie; - naruszenie art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, przy zastosowaniu normy zawartej w § 15 (lub po nim) Uchwały nr XXV/208/2005 Rady Miejskiej w Człuchowie, przez błędne uznanie, że nie ma on zastosowania do pomocy udzielonej skarżącemu mocą wymienionej Uchwały i w konsekwencji zaakceptowanie obciążenia skarżącego powołaną wyżej decyzją Burmistrza Miasta A. podatkiem w wysokości 75.712,00 zł., mimo istnienia zwolnienia od podatku w tym zakresie. Mając powyższe na względzie, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie kwestionowanego wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono m. in., że nie podlega sporowi to, że skarżący na podstawie Uchwały nr XXV/208/2005 Rady Miejskiej w Człuchowie stał się beneficjentem pomocy w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości, które to nieruchomości nabył w dniu 18 listopada 2005 r. Czas trwania tego zwolnienia miał wynosić 3 lata, liczone od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości (§ 3 Uchwały) - zatem od 1 grudnia 2005 r. do 30 listopada 2008 r. Uchwała nie określała jednak wprost wysokości zwolnienia od podatku, czyli wartości pomocy. W ocenie kasatora pułapu kwotowego pomocy szukać należało zatem posługując się zapisem umieszczonym po § 15 uchwały (czy też w samym tym przepisie), zgodnie z którym przy udzielaniu pomocy należy kierować się przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z 12 stycznia 2001 r. Artykuł 2 wskazanego aktu prawnego ustanawia górną granicę udzielania pomocy de minimis na kwotę 100.000,00 euro w jakimkolwiek okresie trzech lat. Właśnie ta górna granica stanowiła kwotę zwolnienia od podatku w chwili wydawania Uchwały. Brak wyraźnego zapisu o kwocie udzielanej pomocy świadczy o intencji Rady Miejskiej w Człuchowie, aby kwestię tę regulowała w ogóle Komisja (WE). Wymienione rozporządzenie utraciło moc z dniem 31 grudnia 2006 r. Nie mogło być wobec tego stosowane w dalszym ciągu. Skoro od 1 stycznia 2007 r. zostało zastąpione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z 15 grudnia 2006 r., to uregulowania zawarte w tym nowym rozporządzeniu musiały być zastosowane do udzielania pomocy ustanowionej Uchwałą. Jeżeli nastąpiło w nim podwyższenie pułapu udzielanej pomocy de minimis do 200.000,00 euro, to taki pułap osiągnęła również pomoc będąca udziałem skarżącego, o ile pogląd o braku kwotowego limitu tej pomocy nie zostanie zaakceptowany. W takiej sytuacji skarżący byłby zwolniony od podatku od nieruchomości do końca listopada 2008 r. i decyzja Burmistrza Miasta A. nr 168 W.K./2008 z dnia 31 grudnia 2008 r. byłaby, w zakresie kwoty podatku 75.712,00 zł. niezasadna. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jako że nie zawiera uzasadnionych podstaw. Wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał podstaw jej wniesienia określonych w art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz.270 ze zm., dalej " p.p.s.a."). Z treści zarzutów wynika, że opiera skargę na naruszeniu przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Przytaczając w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązał ich z zarzutami naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty merytorycznie. Zarzut naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej przez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu zasadności wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, bez powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnego przepisu p.p.s.a. (np. art.145 § 1 pkt.1 lit.c i art.151 p.p.s.a.), nie może być adresowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż Sąd ten nie stosuje przepisów Ordynacji podatkowej. Jest to przepis o charakterze procesowym i zawiera kategoryczny nakaz skierowany do organu podatkowego, wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji gdy podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo gdy wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Przypomnieć tu należy, że na mocy art.6 ust.9 pk.1) ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz.613), skarżący jest zobowiązany składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru. Stwierdzenie przez organ podatkowy w analizowanej sprawie, że wysokość zobowiązania jest inna niż wykazana w deklaracji skutkowało koniecznością wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania. Kwestionując legalność tej decyzji pod względem merytorycznym strona skarżąca powinna wskazać na naruszenie - w powiązaniu z przepisami regulującymi kwestie udzielania pomocy de minimis - art.145 § 1 pkt.1 lit. a p.p.s.a. i art.151 p.p.s.a. (czego nie uczyniła). Zarzut naruszenia art.2 ust.2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. 2004 r. Nr. 90, poz. 864/2 ze zm.) do pomocy de minimis (podwyższający pułap tej pomocy do kwoty 200.000 euro), przez odmowę jego bezpośredniego zastosowania, nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 87 TWE wynika co do zasady, zakaz udzielania podmiotom gospodarczym przez państwa członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych wszelkiej pomocy w jakiejkolwiek formie, jeśliby pomoc taka zakłócała lub groziła zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Traktat wprowadza liczne warunki pod jakimi pomoc ta przyznawana przez państwa członkowskie może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem i nakłada na te państwa liczne obowiązki i rygory związane z monitorowaniem i udzielaniem wspomnianej pomocy (art. 87 i 88 TWE). Odstąpienie od wymogów traktatowych przewidziane zostało w rozporządzeniu Komisji WE nr 1998/2006 (którym zastąpiono wcześniejsze rozporządzenie nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r., Dz. U. UE L 10 z 2001 r. s. 30).Rozporządzenie to określa przesłanki na jakich można przyznawać pomoc publiczną małym i średnim przedsiębiorstwom oraz mikroprzedsiębiorstwom a udzielanie jej nie podlega przepisom art. 87 ust. 3 TWE. Pomoc ta nazwana została de minimis. Przyjęto przy tym założenie, że udzielenie jej do określonej wysokości (od 1 stycznia 2007 r. jest to 200.000 EUR a w niektórych sektorach 100.000 EUR) w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych nie wpływa na handel między państwami, nie zakłóca i nie grozi zakłóceniem konkurencji a więc nie będzie naruszać zakazu z art. 87 TWE (vide: preambuła oraz art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Komisji WE). Podjęcie decyzji o udzielaniu pomocy de minimis pozostaje w kompetencji państwa członkowskiego. Dostosowując prawo krajowe do prawa wspólnotowego, taką formę pomocy przewidziano w art. 2 pkt 1 cyt. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Udzielenie przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis ma (jak wynika z treści przepisu), charakter uznaniowy i wymaga ustalenia przez organ podatkowy, że pomoc ta jest uzasadniona ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, a więc, że spełnione są przesłanki określone w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Istotne jest jednocześnie, że pomoc nie naruszy - wynikających z uregulowań wspólnotowych - warunków postanowień rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L 379.5 z 28 grudnia 2006 r.), a wcześniej rozporządzenie nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. (Dz. U. UE L 10 z 2001 r. s. 30) W analizowanej sprawie strona skarżąca uzyskała pomoc de minimis mocą Uchwały Rady Miejskiej w Człuchowie z dnia 11.04.2005 r., w której uwzględniono warunki przyznania pomocy określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. (Dz. U. UE L 10 z 2001 r. s. 30), pozostającym w mocy do dnia 31.12.2006 r. W ramach tej pomocy strona skarżąca skorzystała z trzyletniego zwolnienia od podatku od nieruchomości, a okres zwolnienia rozpoczął się w dniu 1.12.2005 r. W zaskarżonym wyroku prawidłowo przyjęto, że zgodnie z Uchwałą odwołującą się do wskazanego rozporządzenia, kwota pomocy uzyskana w różnych formach i z różnych tytułów nie może przekroczyć w ciągu trzech lat (od 1.12.2005 r do 1.12.2008 r.) kwoty 100.000 euro. Pułap ten określony został w art.2 ust.2 rozporządzenie Komisji (WE) nr 69/2001. Nie można zgodzić się z wywodem skargi kasacyjnej, że brak wskazania w treści Uchwały kwoty pomocy, a jedynie odwołanie się do przepisów rozporządzenia Komisji (WE) z 2001 r., skutkuje zastosowaniem wprost tego rozporządzenia, a od 1.01.2007 r. kolejnego rozporządzenia Komisji (WE) z 2006 r., przewidującego wyższy limit ogólnej kwoty pomocy de minimis (200.000 euro). Słusznie przyjęto, że podwyższenie pułapu tej pomocy rozporządzeniem Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. pozostaje bez wpływu na wszelką pomoc przyznaną w czasie obowiązywania rozporządzenie nr 69/2001. Skoro bowiem podjęcie decyzji o udzielaniu pomocy de minimis pozostaje w kompetencji państwa członkowskiego, podwyższenie pułapu tej pomocy wymagałoby ustalenia kolejnej podstawy w ramach prawa krajowego. Wynika to także z art.5 rozporządzenia Komisji (WE) z 2006 r., który nakazuje stosować to rozporządzenie, przy uwzględnieniu wskazanych w tym przepisie warunków, do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie jedynie podmiotom gospodarczym działającym w sektorze transportu oraz podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania do obrotu produktów rolnych. W związku z powyższym skargę oddalono zgodnie z art.184 P.p.s.a. O kosztach orzeczono zgodnie z art.204 pkt.1 oraz 205 § 2 i § 3 P.p.s.a.