I FZ 437/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1143/09 odmawiające wstrzymania zaskarżonej przez J. M. decyzji Dyrektor Izby Celnej we W. z dnia 27 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1143/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił J. M. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 27 kwietnia 2009 r., w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. Sąd wskazał, że J.M. w skardze od ww. decyzji zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu ze względu "na ważny interes". Sąd podkreślił, że w odpowiedzi na skargę z dnia 17 czerwca 2009 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował, że nie odniósł się merytorycznie do wniosku skarżącego. Sąd I instancji rozpoznając przedmiotowy wniosek, stwierdził, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na swój ważny interes. Nie zdefiniował jednak o jaki interes chodzi, nie wskazał także jakichkolwiek okoliczności faktycznych na poparcie swojego wniosku. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do jego merytorycznego rozpoznania. Również w aktach administracyjnych sprawy nie ma dostatecznych podstaw do określenia sytuacji majątkowej skarżącego. W złożonym zażaleniu skarżący wskazał, że złożył wniosek o wstrzymanie do Dyrektora Izby Celnej na zasadzie art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd I instancji natomiast rozpoznał wniosek w oparciu o inną przesłankę, tj. tą określoną w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W tej sytuacji Sąd nie mógł rozpoznać wniosku, który nie był formułowany w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. bez wcześniejszego wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku i wykazania okoliczności, co do których Sąd miał wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu. Niewątpliwie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowany był nie do sądu administracyjnego, lecz do Dyrektora Izby Celnej. Wskazuje na to powołana we wniosku podstawa prawna, tj. art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. Stąd też rozpoznanie przez Sąd I instancji tak sformułowanego wniosku, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. było bezpodstawne. Należy podkreślić, że ani wskazana we wniosku podstawa prawna, ani inne przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dawały możliwości rozpoznania skierowanego do organu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Z uwagi na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do treści art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, postanowił uchylić zaskarżone postanowienie Sądu I instancji.