VII SA/Wa 741/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi B. W. i Z. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na mocy postanowienia z dnia [...] marca 2004 r., na podstawie art. 262 § 2, art. 263 § 2 oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.),, zw. dalej k.p.a., w związku z art. 53 ust.1 pkt 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej niewykonania zalecenia zawartego w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. zobowiązał Z. W. oraz B. W. do wpłacenia zaliczki 1500 zł + 22% VAT, na pokrycie kosztów postępowania tj. zlecenia osobie posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane wykonania dokumentacji inwentaryzacyjnej drewnianego garażu znajdującego się na nieruchomości przy ul. N. w W., zawierającej ocenę w zakresie zgodności wykonanych robót z obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] nałożył na Inwestorów obowiązek dostarczenia dokumentacji inwentaryzacyjnej drewnianego garażu zawierającej ocenę w zakresie zgodności wykonanych robót z obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami, sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Omawiana dokumentacja winna zawierać także aktualną odbitkę z mapy zasadniczej uwzględniającej ww. garaż i być wykonana w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia ww. postanowienia. Obowiązek stał się wymagalny od dnia 26 sierpnia 2002 r. i nie został wykonany. Zobowiązane przedłożyły wprawdzie dokumentację, lecz nie została ona uznana przez organ, gdyż nie spełniała wymagań wynikających z ww. postanowienia, wobec czego została ona zwrócona celem jej uzupełnienia. W związku z powyższym, w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, organ prowadzący postępowanie, zażądał od strony złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów opracowania, aby zlecić jego wykonanie osobom posiadającym wymagane uprawnienia. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego (postanowienie z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...]). Postanowienie organu II instancji zostało wyeliminowane z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który na mocy wyroku z dnia 16 czerwca 2005 r., stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienie wydane na podstawie art. 262 §2 kpa nie podlega zaskarżeniu, brak było zatem podstaw prawnych do rozpatrzenia wniesionego zażalenia, skutkiem czego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd wyeliminował powyższe postanowienie z obrotu prawnego . Wobec treści powyższego wyroku WSA w Warszawie, zaskarżonym obecnie postanowieniem, [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. oraz z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy z przepisu wyraźnie wynika, że zażalenie na określony rodzaj postanowienia jest dopuszczalne. W innych przypadkach postanowienia wydane przez organ stopnia podstawowego są ostateczne, tzn. nie przysługuje na nie zażalenie jako samoistny środek zaskarżenia. Jakkolwiek w zaskarżonym postanowieniu organ pierwszej instancji wadliwie pouczył stronę postępowania o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie zawarte w tymże postanowieniu, to jednak przepis art. 262 § 2 oraz art. 263 § 2 k.p.a. wyraźnie nie daje podstaw do zaskarżenia tego postanowienia, a tym samym organ wyższego stopnia nie miał uprawnienia do rozpatrzenia zażalenia Z. W. oraz B. W. Wobec powyższego organ wyższego stopnia stwierdził niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, tj. ze względu na wyłączenie przez przepisy procedury administracyjnej możliwości zaskarżenia postanowienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyły B. W. i Z. W. Podniosły, że żądaną dokumentację przedstawiły organowi I instancji. Wskazały, ze nie jest w ich interesie przeprowadzanie inwentaryzacji. Wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej zw. p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że skutki prawne prawomocnego wyroku, jak w tym przypadku, przesądzają o przyszłej ocenie prawnej dokonywanej w tej sprawie przez organ, ponownie ją rozpatrujący,. Postanowienie organu I instancji zostało wydane na podstawie art. 262 § 2 k.p.a., który dopuszcza w uzasadnionych przypadkach możliwość żądania od strony postępowania złożenia zaliczki w określonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. Przepis ten jednak nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na wydane na tej podstawie postanowienie. Wynika to z ogólnej normy postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 141 k.p.a., zgodnie z którą na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Jak wynika z analizy treści ww. przepisów postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu. Zatem brak było podstaw prawnych do rozpatrzenia wniesionego zażalenia na postanowienie organu I instancji. W tej sytuacji organ II instancji zasadnie zastosował przepis art. 134 k.p.a i stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Uwzględniając wynik przytoczonego wyżej wyroku, zakres sądowej kontroli niniejszej sprawy ogranicza się do prawidłowości zastosowania przez organ II instancji art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skoro zaś, jak wyżej wywiedziono, na postanowienie wydane na podstawie art. 262 § 2 k.p.a. zażalenie nie przysługuje, należało uznać, że organ nie naruszył prawa orzekając o niedopuszczalności złożenia i rozpatrywanie tego środka zaskarżenia. Należy również wskazać, że zgodnie z treścią przepisu art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. Z tego względu zarzuty strony podnoszone w odwołaniu od postanowienia organu I instancji będą mogły być podniesione po zakończeniu postępowania w sprawie budynku garażowo - gospodarczego. Natomiast zarzuty skarżących podnoszone w skardze na postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. nie mogły być poddane z ww. przyczyn kontroli sądowej w ramach niniejszej sprawy. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji.