I SA/Gl 241/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] , nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami) oraz art.6 ust.9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...], nr [...], w której organ ten odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] ustalającej podatek od nieruchomości za rok 2005 z dnia [...] roku Wnioskiem z dnia 7 marca 2008 roku podatnik B. K. wystąpił do organu I instancji o zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie [...]i za rok 2006 w kwocie [...] podnosząc, że spełnia warunki do skorzystania z ulgi inwestycyjnej, w związku z obowiązującą na terenie Gminy K. Uchwałą Rady Gminy z dnia [...] roku nr [...]. Decyzją z dnia [...] roku Wójt Gminy K. odmówił podatnikowi zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2005. Podatnik wniósł od powyższej decyzji odwołanie a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na błędy proceduralne w zakresie trybu wydania decyzji organu pierwszej instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] roku wznowił postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2005. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] organ pierwszej instancji w trybie art. 245 §1 pkt.5 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia własnej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2005. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek określonych w art. 240 §1 Ordynacji podatkowej uzasadniającej uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej. W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł po pierwsze o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zmianę orzeczenia poprzez uchylenie także pierwotnych decyzji organu pierwszej instancji ustalających wysokość podatku od nieruchomości za 2005 rok i przyznanie wnioskowanej ulgi w podatku oraz zwrot nadpłaty z tego tytułu lub; oraz po drugie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podatnik zarzucił organowi brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych podnoszonych przez stronę, a mających istotne znaczenie dla sprawy. Zdaniem odwołującego, w uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się tylko do wyliczenia dokumentów, których rzekomo odwołujący nie przedłożył, nie dokonując natomiast oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie podatnik powołuje się na zwolnienie z podatku od nieruchomości przewidziane w uchwale rady gminy. W zakresie tym ustalono, że Rada Gminy K. w dniu [...] roku podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów i budynków związanych z rozszerzeniem istniejącej już działalności gospodarczej bądź jej uruchamianiem. Podatnicy, którzy spełnili określone w tej uchwale warunki, mocą prawa zostali zwolnieni z obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Zwolnienie to pozostało określone w uchwale i nie jest uzależnione od decyzji organów podatkowych. Na podstawie powołanej uchwały ulga podatkowa przysługuje podatnikowi, który spełnia następujące warunki: • jest posiadaczem lub właścicielem nieruchomości położonej i wykorzystywanej do działalności gospodarczej na terenie gminy K. • dokonał nakładów inwestycyjnych i zatrudnił dodatkowo ilość osób odpowiadającą wielkości tych nakładów w okresie 3 miesięcy od uzyskania decyzji na zezwolenie użytkowania obiektu (§2 ust. 1 i ust.6 uchwały), • utrzymał stan zatrudnienia w okresie zwolnienia z podatku (§2 ust. 2) • złożył oświadczenie o nie korzystaniu z pomocy publicznej (§2 ust. 1 pkt.2) W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego podatnik przedłożył tytuł prawny do nieruchomości, zestawienie poniesionych nakładów na inwestycje, oświadczenie o niekorzystaniu z pomocy publicznej w okresie trzech lat, decyzje o oddaniu obiektu do użytkowania z dnia 4 listopada 2004 roku oraz kserokopie umów o pracę. Podatnik złożył równocześnie wykaz pracowników zatrudnionych w swoim przedsiębiorstwie na dzień 10 grudnia 2004 roku oraz kserokopie umów i świadectw pracy. Organ podatkowy pierwszej instancji wezwał podatnika do przedłożenia dowodów w postaci: stanu zatrudnienia na dzień uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu oraz wykaz osób zatrudnionych w okresie trzech miesięcy od daty otrzymania decyzji. Podatnik w odpowiedzi z dnia 31 lipca 2007 roku wniósł o wykorzystanie przedłożonych już dowodów w sprawie oraz uwag zawartych w uzasadnieniu W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji uznał, że podatnik nie spełnia przesłanek do przyznania ulgi i zaskarżoną decyzją odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2005. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym uznało, że odwołanie podatnika nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii Kolegium okoliczności wskazane przez podatnika nie stanowią podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej, który określa przesłanki stanowiące podstawę do wznowienia podstępowania. Dalej w uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podkreśliło, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w powołanym przez podatnika trybie, tj art. 240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej. Dokonując wyczerpującej analizy przesłanek wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie pojawiły się okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi pierwszej instancji. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że nie zachodzą również inne okoliczności będące podstawą wznowienia postępowania o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do żądania podatnika o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie wnioskowanej przez podatnika ulgi podatkowej Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej organem właściwym do wznowienia postępowania i uchylenia własnej decyzji organem właściwym do wznowienia postępowania i uchylenia własnej decyzji jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, czyli Wójt Gminy K.. Z kolei co do żądania podatnika o stwierdzenie nadpłaty Kolegium stwierdziło, że w przypadku postępowania o zmianę, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej wysokość nadpłaty organ nie wydaje nowej decyzji ustalającej wysokość nadpłaty, a jedynie w tej decyzji rozstrzyga w tym zakresie i skoro w niniejszej sprawie organ odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej, to podatek ustalony decyzją ostateczna jest podatkiem należnym. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. K. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i zwolnienie skarżącego z obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości za rok 2005, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w zasadzie nie rozpoznało sprawy merytorycznie, skupiając się wyłącznie na aspektach formalnych. W dalszej kolejności skarżący zarzucił, organom obu instancji błędną interpretację przepisów prawa podatkowego, tj przepisów § 2 pkt. 1 ppkt Uchwały Rady Gminy K. z dnia [...] roku nr [...]. W uzasadnieniu skarżący wniósł równocześnie o dopuszczenie dowodów z umów o pracę i świadectw pracy, wskazując, iż potwierdzają one w jego przekonaniu fakt stworzenia nowych miejsc pracy, co w przekonaniu skarżącego wypełniało przesłankę uzyskania ulgi inwestycyjnej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie tego sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W zakresie tak oznaczonej kognicji niniejszy Sąd nie stwierdził przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa (145 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Nie uznał także skargi za zasadną ze względu na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). Zdaniem sądu okoliczności faktyczne wskazane przez skarżącego nie stanowią podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie określonym w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się zatem do zarzutów skarżącego, należy podkreslić, iż zarówno wznowienie postępowania - bez istnienia przesłanki tego wznowienia - jak i błędne ustalenie stanu faktycznego, przesądza o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, a to z tej przyczyny, że stan faktyczny przesądza o zastosowaniu konkretnej normy prawnej, a wznowienie postępowania, które może być wszczęte tylko w enumeratywnie wymienionych przypadkach, prowadzi do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Podstawę prawną wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Problemem prawnym wymagającym oceny jest zatem wykładnia przytoczonego przepisu w części dotyczącej pojęcia "okoliczności faktyczne". Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że okoliczność faktyczna to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 1800/93). Podstawy wznowienia postępowania nie stanowi też błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym. Stanowi ją natomiast wadliwe ustalenie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA/Lu 26/97). Brak jest podstaw do wznowienia postępowania w sytuacji w której okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1994 I SA/Łd 1331/97) Aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji w chwili orzekania, bądź też nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1454/00). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym wyroku przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. A zatem, nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej fakty, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1998r. IV SA 1302/97). Nowe okoliczności i nowe dowody są istotne dla sprawy wtedy, kiedy można stwierdzić, że mogłyby one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy przez organ, gdyby znane były temu organowi. W niniejszej sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie postępowania i uchylenie decyzji ostatecznej ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2005. Stan faktyczny był znany organom pierwszej i drugiej instancji na dzień wydawania decyzji, które to zostały oparte na materiale dowodowym przedstawionym przez skarżącego. Odnosząc się do podstaw materialnych skorzystania z ulgi inwestycyjnej w zakresie podatku od nieruchomości, należy zwrócić uwagę, iż obowiązująca na terenie gminy K. uchwała Rady Gminy z dnia [...]. nr [...] jest źródłem prawa miejscowego, które w tym przypadku stanowiło podstawę do skorzystania z ulgi z mocy samego prawa. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Sąd nie podziela argumentacji skarżącego, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpoznało sprawy opierając się jak twierdzi skarżący wyłącznie na aspektach formalnych. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy w wyczerpujący sposób uzasadnił podstawę odmowy wznowienia postępowania jak i przyczyny dla których skarżący nie mógł skorzystać z ulgi podatkowej. Abstrahując od podstaw rozstrzygnięcia niniejszej skargi a nawiązując do argumentacji skarżącego oraz przedstawionych przez niego dowodów, należy uznać, że pomimo spełnienia wielu przesłanek określonych uchwałą Rady Gminy K. , skarżący nie kwalifikował się do skorzystania z ulgi inwestycyjnej ze względu na brak spełnienia kryterium zatrudnienia określonej ilości pracowników. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.