VI SA/Wa 727/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie cofnięcia M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako skarżąca) koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ jako podstawę prawną wskazał art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 w związku z art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221 ze zmianami)- zwana dalej "ustawą o ochronie osób i mienia". W dniu [...]października 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił skarżącej koncesji Nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Następnie w dniu 5 sierpnia 2008 r. organ przeprowadził kontrolę skarżącej. W wyniku kontroli tej działalności ustalono, że przedsiębiorca nie prowadzi dokumentacji dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów, tj. aktualnego wykazu zatrudnionych pracowników ochrony, rejestru zawartych umów oraz ksiąg realizacji umów, których obowiązek prowadzenia wynika z przepisu art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz. U. Nr 69, poz. 458). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organ koncesyjny wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia ww. koncesji, z uwagi na ujawnienie okoliczności wskazujących na rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej oraz pouczył o prawie zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia w sprawie. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie skarżąca w piśmie skierowanym do organu poinformowała, że błędy ujawnione podczas kontroli wynikały z nierzetelnego wykonywania obowiązków przez zatrudnionego pracownika. Podkreślił również, że nie prowadził dokumentacji dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów, z winy tegoż właśnie pracownika, który powyższą dokumentację miał prowadzić i wielokrotnie zapewniał, iż wszelkie obowiązki w tym zakresie wykonywane są przez niego właściwie. Jednocześnie dodał, że po przeprowadzonej kontroli braki jakie nastąpiły są systematycznie uzupełniane. Na dowód czego do ww. pisma załączył kserokopie wykazu zatrudnionych pracowników ochrony, rejestru zawartych umów oraz ksiąg realizacji umów. Organ koncesyjny po wszczęciu postępowania zwrócił się do Komendanta Policji o wydanie opinii w sprawie cofnięcia koncesji udzielonej skarżącej. Organ opiniodawczy postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. uznał, że cofnięcie stronie skarżącej jest zasadne. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia podniósł, iż w dniu [...] października 2007 r. Sąd Rejonowy w L. po rozpoznaniu sprawy przeciwko R. O. - Prezesowi Zarządu Spółki - wydał wyrok o sygn. akt [...] o warunkowym umorzeniu postępowania przeciwko ww. na okres próby jednego roku w związku z popełnieniem przez R. O. czynu zabronionego określonego w art. 27 a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 ze zm.). Jednocześnie wobec Członka Zarządu Spółki G. Z. aktualnie toczy się postępowania karne w związku z podejrzeniem popełnienia przez ww. przestępstwa z art. 271 § 3 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, art. 297 § 1 kk, art. 218 § 1 kk, art. 18 § 2 kk w zw. z art. 271 § 1 kk w zb. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 263 § 2 kk. Na powyższe postanowienie Komendanta Policji skarżąca wniosła zażalenie do Komendanta Głównego Policji. Ten zaś postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r, stwierdził, uchybienie terminu do wniesienia zażalenia i pozostawił sprawę bez rozpatrzenia. W tej sytuacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. decyzję cofającą skarżącej koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Stwierdził w uzasadnieniu, że wyjaśnienia strony nie zmieniają oceny co do rażącego naruszenia warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia podkreślając, że w przypadku jej wykonywania wymaga się od przedsiębiorcy m. in. rygorystycznego przestrzegania prawa. Ustanowiony przez art. 19 ustawy o ochronie osób i mienia obowiązek prowadzenia dokumentacji dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów jest jednym z podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego tego rodzaju działalność gospodarczą. Podkreślił, iż z woli ustawodawcy działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia to działalność profesjonalna, w której od prowadzącego ją przedsiębiorcy wymaga się profesjonalizmu w każdym aspekcie tej działalności. Przemawia za tym fakt reglamentacji tej działalności wyrażający się obowiązkiem uzyskania koncesji, wysokich wymagań w zakresie kwalifikacji przejawiający się obowiązkiem posiadania przez przedsiębiorcę stosownego wykształcenia i licencji drugiego stopnia czy wreszcie fakt poddania tej działalności specjalistycznej kontroli organu koncesyjnego i Policji czego następstwem może być m.in. cofnięcie koncesji. W ocenie organu koncesyjnego profesjonalny przedsiębiorca współuczestniczący w realizacji funkcji państwa jaką jest zapewnienie bezpieczeństwa oraz ochrona mienia i dóbr osobistych obywateli i bezwzględnie winien przestrzegać obowiązującego porządku prawnego, w tym podstawowych reguł prawnych określających zasady wykonywania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Od takiego przedsiębiorcy wymaga więcej niż od przedsiębiorcy prowadzącego działalność niereglamentowaną. Oczywistość naruszenia przepisów prawa jakie bezspornie stwierdzono w czasie kontroli zasługiwała na negatywną ocenę organu koncesyjnego w tej skali, że pozwoliła zakwalifikować to naruszenie jako rażące. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zarzuciła decyzji, że cofnięcie koncesji pracownika ochrony fizycznej stanowi niewspółmiernie surową karę. Ponadto wskazała, że uznanie przez organ, iż działalność gospodarcza wykonywana przez spółkę na podstawie koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji była pozbawiona jakiegokolwiek nadzoru i kontroli ze strony przedsiębiorcy jest dla niej wysoce krzywdzące. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżąca odniosła się do postanowienia Komendanta Policji z dnia [...] września 2008 r., w którym wyraził on opinię, iż cofnięcie koncesji uważa za zasadne. W ocenie skarżącej, przesłanki do wydania niekorzystnego dla niej postanowienia były niewystarczające. Po ponownej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zważył, że stwierdzone w czasie kontroli nieprawidłowości należało uznać za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności, określone przepisami prawa, w rozumieniu art. 22 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Jednocześnie organ odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego treści postanowienia Komendanta Policji z dnia [...] września 2008 r. wskazał, że jako organ koncesyjny będący organem administracji publicznej nie posiada uprawnień do weryfikacji ustaleń i oceny zasadności postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez inny niezależny organ administracji. Ma natomiast ustawowy obowiązek, przed wydaniem decyzji cofającej koncesję, zasięgnąć opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. A zatem powinna być ona uwzględniona w procesie podejmowania decyzji w sprawie cofnięcia koncesji. W przypadku skarżącej jednoznacznie negatywna opinia organu Policji potwierdza ocenę organu koncesyjnego co do braku rękojmi i profesjonalizmu w wykonywanej działalności gospodarczej. W skardze na tę decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwszym zastosowaniu lub błędnej wykładni art. 22 ustawy o ochronie osób i mienia, poprzez uznanie, że norma ta nakłada na organ administracyjny faktycznie obligatoryjny obowiązek cofnięcia koncesji, w przypadku uchybień ze strony koncesjonariusza w obowiązkach prowadzenia dokumentacji, o których mowa w art. 19 przywołanej ustawy; 2. norm postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: a) naruszeniu art. 6, art. 7, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nierzetelne i niepełne ustosunkowanie się do twierdzeń i dowodów zgromadzonych w sprawie, wydanie skarżonej decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również oparcie skarżonej decyzji na opinii, która nie powinna znaleźć takiego zastosowania w niniejszej sprawie, b) stanowiące następstwo powyższych naruszeń, uchybienie art. 127 w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji, bez ponownego przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, c) naruszenie art. 8 w zw. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez zwrócenia uwagi na uzasadniony interes strony, co podważa zasadę zaufania do organów administracji. W uzasadnieniu swoich zarzutów wskazała, że organ nieprawidłowo zastosował lub dokonał błędnej wykładni art. 22 ustawy o ochronie osób i mienia. Wniosek ten potwierdza sposób, w jaki organ uzasadnił przesłanki cofnięcia koncesji, a w szczególności ranga, jaką nadał uchybieniom w prowadzeniu dokumentacji, przewidzianej w art. 19 przedmiotowej ustawy. Zdaniem skarżącej nie sposób podzielić stanowiska wywiedzionego z treści skarżonej decyzji, iż w aktualnym stanie prawnym okoliczność powyższa w dalszym ciągu stanowi bezwarunkową podstawę cofnięcia koncesji. Natomiast w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazał, że w wyniku ponownego rozpoznawania sprawy organ poprzestał praktycznie wyłącznie na polemicznym jego zasygnalizowaniu, bez jakichkolwiek dalszych czynności, w tym czynności dowodowych w zakresie wyjaśniania istotnych okoliczności wskazanych przez skarżącą. Natomiast znajdująca się w aktach administracyjnych opinia Komendanta Policji w żaden sposób nie miała nic wspólnego z okolicznościami stanowiącymi podstawę do cofnięcia koncesji. Przedmiotem zainteresowania Komendanta Policji były natomiast wyłącznie postępowania karno- administracyjne, prowadzone wobec prezesa skarżącej spółki oraz jej pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie. W całości podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji cofającej spółce koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych, na które przede wszystkim skarżąca się powołuje. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga wniesiona przez skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 k.p.a. organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną - zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Należy bowiem podkreślić, że obowiązujący – zarówno w dacie kontroli, jak i w dacie wydania obu decyzji - przepis art. 22 tej ustawy stanowił: Art. 22. 1. Organ koncesyjny cofa, w drodze decyzji administracyjnej, koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jeżeli: 1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją; 2) przedsiębiorca nie podjął w wyznaczonym terminie działalności objętej koncesją mimo wezwania organu koncesyjnego lub trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją. 2. Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: 1) w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją; 2) rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. 3. Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy. Sąd nie podzielił zatem zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w wyżej wymienionym przepisie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z art. 19 ust.1 pkt 2 ustawy zobowiązującym przedsiębiorcę do prowadzenia i przechowywania dokumentacji dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania (Dz. U. Nr 69, poz. 458). Podkreślić należy, że realizacja obowiązku prowadzenia dokumentacji w sposób określony przepisami prawa – w warunkach koncesjonowanej działalności gospodarczej - warunkuje możliwość przeprowadzenia w każdej sytuacji kontroli legalności działalności przedsiębiorcy. Podnieść bowiem należy, że w dotychczasowym, utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia jest działalnością o szczególnym charakterze, związaną z koniecznością zachowania szczególnych wymagań co do przestrzegania prawa. Uzasadnia to stosowanie surowych kryteriów oceny podmiotu gospodarczego, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności. Uznano bowiem, że de facto uczestniczy on w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Usługi w przedmiocie ochrony osób i mienia łączą się bowiem ze szczególnymi uprawnieniami podmiotu legitymującego się koncesją wydaną przez Ministra SWiA, na którym ciąży odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd działalność ta podlega wszechstronnej kontroli pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Pogląd ten znajduje wyraz w przepisach rozdziału 4 ustawy - Zasady prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz kontrola tej działalności. Wspomniany wyżej przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia obowiązany jest prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów. Ust. 2 tego przepisu zawiera upoważnienie dla Ministra SWiA do określenia w drodze rozporządzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2. W oparciu o to upoważnienie Minister SWiA wydał ww. rozporządzenie z 27 maja 1998 r. w sprawie dokumentacji wymaganej przy prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oraz czasu jej przechowywania. Stosownie do § 2 tego rozporządzenia przedsiębiorca, o którym mowa w § 1, obowiązany jest prowadzić: 1. aktualny wykaz zatrudnionych pracowników ochrony, 2. w zakresie zawieranych i realizowanych umów: a) rejestr zawartych umów, b) księgę realizacji umowy, wraz z udokumentowanym w formie oddzielnego protokołu szczegółowym opisem okoliczności użycia przez pracownika ochrony środka przymusu bezpośredniego lub broni palnej. Zwrócić należy uwagę, że także dalsze przepisy rozporządzenia określają dokładnie, jakie informacje powinny być zamieszczone w ww. wykazie pracowników ochrony, rejestrze zawartych umów i księdze realizacji umowy (§ 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia). W oparciu o te informacje - gromadzone w przepisanej formie pisemnej (§ 4) - organ koncesyjny może ustalić m.in., czy działalność w zakresie ochrony osób i mienia jest prowadzona profesjonalnie, czy stanowi rzeczywistą, a nie pozorowaną ochronę, przy czym można ją kontrolować w każdych warunkach i jest trwała. Jest to o tyle istotne, gdyż niejednokrotnie chodzi w niej o życie, zdrowie, wolność lub mienie dużej wartości. Prawidłowo prowadzona dokumentacja jest gwarancją skutecznej kontroli funkcjonowania firmy ochroniarskiej. W szczególności umożliwia odtworzenie zdarzeń i ich uczestników, w czasie których zastosowano przymus bezpośredni lub użyto broni palnej. W danym stanie faktycznym wymagana dokumentacja nie była wcale w spółce prowadzona, w związku z powyższym nie mogło być mowy o wezwaniu do usunięcia uchybień w dokumentacji. Brak jej prowadzenia był naruszeniem obowiązków koncesjonariusza i stanowiło podstawę do cofnięcia koncesji zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Sąd podziela pogląd, iż z uwagi na znaczenie dokumentacji wskazanej w art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, od podmiotu, który otrzymał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów regulujących problematykę jej prowadzenia i przechowywania. Daje temu wyraz sama ustawa kategorycznie formułując przepis określający sankcję w postaci cofnięcia koncesji na prowadzenie tej działalności, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków w tym względzie. Użycie w art. 22 ust. 2 ustawy sformułowania "cofa koncesję", jeżeli przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa stanowi, że niewykonywanie m.in. obowiązków, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy (w tym obowiązków określonych w cytowanym wyżej pkt 2 tego przepisu, które są przedmiotem tej sprawy), oznacza, że organ ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu koncesji, jeżeli zachodzi przesłanka cofnięcia wymieniona w tym przepisie. Stwierdzając taką przesłankę organ nie ma swobody działania co do treści rozstrzygnięcia, gdyż związany jest normą prawną nakazującą mu cofnięcie koncesji, która to norma nie zezwala na żadną dowolność w interpretacji tej normy. W szczególności brak warunków prawnych, żeby oceniać i uwzględniać stopień uchybień bądź zakres odstępstw od przewidzianej przepisami formy prowadzenia i przechowywania dokumentacji - wobec bezwzględnego charakteru uregulowań przedmiotowej materii omówionymi wyżej przepisami ustawy i wydanego na jej podstawie oraz w granicach ustawowego upoważnienia, rozporządzenia wykonawczego. W kontekście tych przepisów można mówić tylko o dokumentacji zgodnej lub niezgodnej z przepisami prawa, z tym że niezgodność obwarowana została sankcją cofnięcia koncesji (wyrok NSA w Warszawie z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie sygn. II SA 612/01, LEX nr 157639). Nieprowadzenie przez spółkę zgodnej z ww. rozporządzeniem dokumentacji - ksiąg realizacji umów i wykazu zatrudnionych pracowników ochrony uprawniał organ koncesyjny do stwierdzenia, iż spółka nie wykonała obowiązku wynikającego z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy, czego konsekwencją określoną w art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia jest cofnięcie koncesji. Przedsiębiorca prowadząc działalność gospodarczą rażąco naruszył warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, organ koncesyjny nie miał alternatywy jak tylko cofnięcie koncesji. Jest to bowiem wystarczająca i samodzielna przesłanka rozstrzygnięcia, na którego treść nie ma wpływu opinia wydana przez Komendanta Policji. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącej, organ nie miał podstaw do ponownego występowania do organu opiniodawczego o wydanie opinii w tej sprawie w oparciu o art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia. Sam fakt wydania negatywnej opinii dla skarżącej zawartej w postanowieniu Komendanta Policji z dnia [...] września 2008 r. nie może stanowić bowiem podstawy do kolejnego wystąpienia do tego organu o wydanie nowej opinii w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 6, 7, 11, 77, 80, 127 w związku z art. 140 k.p.a., wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Zebrany zaś materiał dowodowy wykazał, że skarżąca rażąco naruszyła warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określone przepisami ustawy o ochronie osób i mienia. W tych okolicznościach zarzuty skargi nie podważają ustaleń, na jakich podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu wydającego decyzję, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Zaskarżone decyzje - wbrew zarzutom skarżącej - nie noszą cech dowolności. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.