II GSK 990/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 391/09 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. B. na rzecz Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Sz. 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę A. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w S. z dnia 17 marca 2009 r. w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na 2007 r. Ze stanu faktycznego sprawy, na którym oparł się Sąd I instancji wynika, że skarżący złożył we właściwym rejonowo Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności na 2007 r. do stanowiących jego własność gruntów rolnych o łącznej powierzchni dla jednolitej płatności obszarowej - 54,18 ha i dla płatności uzupełniającej - 52,09 ha, położonych na 16 działkach ewidencyjnych. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 13-14 sierpnia 2007 r. stwierdzono nieprawidłowości polegające na zaniżeniu powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej (działka rolna C - większa od powierzchni deklarowanej o 0,13 ha, działka rolna Ł – o 0,11 większa od deklarowanej ), a także zawyżeniu powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej ( działka rolna D – o 0,18 ha mniejsza, działka F – o 0.3 ha mniejsza od deklarowanej ). Ponadto dla działek G, H i O producent deklarował powierzchnie użytkowane rolniczo dla grupy upraw UPO - deklarowane powierzchnie potwierdzono lecz dla grupy upraw JPO, dla działki rolnej I o powierzchni 5,19 ha deklarowanej w grupie upraw UPO potwierdzono powierzchnię 5,19 ha w ramach JPO oraz 3,53 ha w ramach UPO, a dla działki rolnej J stwierdzono powierzchnię 3,77 ha w grupie upraw JPO, a nie deklarowanych UPO. Wreszcie dla działek G, H, J, O kontrola stwierdziła nieprawidłowości w zakresie utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z minimalnymi normami przez nieprzeprowadzenie zabiegów zapobiegających rozprzestrzenianiu się chwastów - wysoka roślinność występująca na działce rolnej I na powierzchni 1,68 ha była powodem uznania, iż działka nie była koszona przynajmniej w roku objętym kontrolą. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś., przyznał A. B., jednolitą płatność obszarową oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył w wyniku zawyżenia powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej sankcję w wysokości 7.063,09 zł, która miała być potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono nieprawidłowości, która to decyzja została uchylona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w wyniku złożonego odwołania. Organ uznał, że zachodzi konieczność ustalenia, czy producent spełnił wszystkie warunki uprawniające go do otrzymania jednolitej płatności obszarowej w wysokości przyznanej uchyloną decyzją. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. przyznał skarżącemu płatność do gruntów rolnych na rok 2007 r. tytułu jednolitej płatności obszarowej i odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej oraz nałożył sankcję w wysokości 6352,36 zł, która miała być potrącana z płatności w następnych kolejnych 3 latach kalendarzowych. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, decyzją z dnia [...].03.2009 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję, przyznał płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w pomniejszonej wysokości oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, nakładając sankcję w wysokości 6.352,36 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec producenta rolnego sankcji finansowych za nieprzestrzeganie zasad dobrej kultury rolnej. Jak dalej wyjaśnił, w sprawie brak było dowodów, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu działania siły wyższej, natomiast ekologiczne metody uprawy nie stanowiły podstawy zwolnienia skarżącego ze stosowania się do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnie z ochroną środowiska. Wobec powyższego, całkowita kwota płatności została pomniejszona o 3%. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki z art. 139 Kpa., gdyż decyzja ta wydana została na niekorzyść strony odwołującej się. W przypadku nie zastosowania obniżek, gdy stwierdzono nieprawidłowości, organ I instancji powinien był uzasadnić swoje stanowisko odstąpienia od obniżenia płatności ze względu na stwierdzone niestosowanie się do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnie z ochroną środowiska w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Mimo obowiązku zastosowania obniżki oraz wskazania tego błędu przez organ II instancji w decyzji z dnia [...].08.2008 r., organ I instancji bezpodstawnie odstąpił od jej zastosowania. Sąd I instancji, oddalając skargę A. B. wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżącemu przyznano jednolitą płatność obszarową w pomniejszonej wysokości oraz odmówiono przyznania uzupełniającej płatności obszarowej i nałożono sankcję. Podstawą takiej decyzji organu był fakt zawyżenia przez skarżącego powierzchni działek rolnych zgłoszonych we wniosku o płatności oraz nie przestrzeganie przez niego minimalnych norm. W ocenie Sądu I instancji, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo tak co do ustalenia stanu faktycznego, jak też co do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zapewnienia skarżącemu udziału w postępowaniu, a zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 9, art. 10, Kpa. WSA uznał za niezasadne. Jak podkreślił Sąd I instancji, źródłem wszelkich danych związanych z działkami rolnymi jest wniosek strony o przyznanie płatności, a jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych we wniosku informacji jest kontrola na miejscu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 118/2004 z 23 stycznia 2004 r., zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2419/2001, powierzchnia działek rolnych jest ustalana na podstawie wszelkich odpowiednich metod wyznaczonych przez właściwy organ. Kontrola na miejscu i wykonywane w jej trakcie za pomocą różnych metod pomiary są rozstrzygającym sposobem ustalenia, jakie są faktyczne dane dotyczące podanych we wniosku działek rolnych. Sąd zaakcentował, iż mierzeniu podlegają działki rolne, do których przysługują płatności obszarowe, zaś o obszarze działek rolnych decydują rolnicy, wpisując stosowne dane do wniosku. Wniosek weryfikuje się za pomocą, m.in. zdjęć lotniczych, map cyfrowych, oświadczeń rolników oraz pomiarów przeprowadzanych w gospodarstwach rolników, a raport z kontroli ma decydujące znaczenie dla powierzchni działek rolnych. Zważywszy powyższe, Sąd I instancji nie podzielił przekonania skarżącego, iż działał on prawidłowo, podając powierzchnie działek rolnych w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. WSA zauważył, że podanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z aktualnymi danymi ewidencyjnymi nie oznacza, że wniosek został poprawnie złożony, gdyż we wniosku należało podać działki rolne a nie działki ewidencyjne, bo tylko to do tych terenów przysługują płatności obszarowe. WSA wyjaśnił, że działka rolna może, ale nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, może też być położona na kilku graniczących ze sobą działkach ewidencyjnych, a może także na jednej działce ewidencyjnej znajdować się kilka działek rolnych. Jedynie rolnik decyduje ile działek rolnych, o jakiej wielkości i z jakim rodzajem uprawy, położonych na jakich działkach ewidencyjnych zgłosi we wniosku o płatności. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż stwierdzona różnica pomiędzy obszarem zgłoszonych przez Skarżącego działek a obszarem działek uprawnionych do otrzymania wnioskowanych płatności nie przekroczyła 3 %, wobec tego organ, zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE)nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. w z art. 136 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) NR 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców, przyznał stronie określoną kwotę tytułem jednolitej płatności obszarowej. Natomiast zgodnie art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, organ po ustaleniu, iż różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym wyniosła powyżej 50% nałożył sankcję, która zdaniem WSA została wyliczona prawidłowo. Jak zauważył Sąd I instancji rolnik ma swobodę w wyborze płatności, o które się ubiega w składanych wnioskach, jednakże musi dochować minimalnych norm, a prowadzenie produkcji rolnej metodami ekologicznymi nie zwalnia rolnika od przestrzegania wymagań w tym zakresie określonych w § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007r. w sprawie minimalnych norm ( Dz. U. Nr 46, poz. 306). Zdaniem WSA zachwaszczenie działek stwierdzone w trakcie kontroli wykluczyło część działek z wnioskowanych płatności i spowodowało nałożenie sankcji i zmniejszenie płatności. Skargą kasacyjną A. B. domagał się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S., zarzucając naruszenie prawa materialnego: 1. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306 ze zm.); 2. art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. Nr 2419/2001 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 3508/92 (Dz. U. UE. L 01.327.11), art. 68 ust 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. oraz art. 136 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.); 3. art. 145 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 Kpa. wskutek oddalenia skarg, w sytuacji gdy nie wyjaśniono podstawowych wątpliwości co do ustalenia powierzchni działek oraz sposobu ich wykorzystania; 4. art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) numer 926/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników poprzez jego bezpodstawne zastosowanie oraz 5. art. 138 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako oparta na nieusprawiedliwionych podstawach podlega oddaleniu. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. dokonuje kontroli kasacyjnej, ograniczając się do tych podstaw kasacyjnych i zawartych w nich zarzutów, na których skarga kasacyjna została oparta. Innymi słowy, zakres kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku wyznacza sam kasator. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może zostać oparta na podstawach naruszenia prawa materialnego ( art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) i naruszenia prawa procesowego, jeżeli uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), przy czym pierwszy ze wskazanych przepisów nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną wymóg, ażeby wskazał w czym wyraziło się naruszenie przez Sąd prawa materialnego, a więc czy dokonało się poprzez błędną wykładnię określonego przepisu, czy też przez jego niewłaściwe zastosowanie. Dodać ponadto należy, że przepis art. 176 p.p.s.a., stawiając przed takim pismem sądowym jak skarga kasacyjna określone wymagania, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych, za niezbędne uznaje również przywołanie ich uzasadnienia. Wskazane w petitum skargi kasacyjnej jako naruszone przez WSA przepisy oparte zostały przez kasatora o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., jednak jak wynika z uzasadnienia, kasator koncentruje się niemal wyłącznie na wadliwości ustalonego stanu faktycznego, które zostało przez Sąd I instancji zaaprobowane. Zdaniem kasatora, wadliwość ustaleń faktycznych wyraża się przede wszystkim w podważeniu danych dotyczących zgłoszonych do płatności obszarów opartych na dokumentach urzędowych jakimi są wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów i oparciu się o ustalenia z raportu kontroli metodą FOTO. Ponadto wadliwie przyjęto, że uprawy łubinu i jęczmienia na działkach spornych były niedostrzegalne, nieprawidłowo wykonywano część zdjęć, nieudostępniono dokumentacji z pierwszej kontroli i nieuwzględniono faktu, że uprawy były prowadzone metodami ekologicznymi uzasadniającymi przerastanie trawami i roślinami motylkowymi. Z takim uzasadnieniem zarzutów kasacyjnych mającym wyłącznie procesowy charakter koresponduje jedynie określony jako naruszenie prawa materialnego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 76 § 1 Kpa. przez oddalenie skargi w sytuacji niewyjaśnienia wątpliwości co do powierzchni działek i ich wykorzystywania. Zarzut nie jest trafny, głównie z tego powodu że autor skargi kasacyjnej opiera swoje przeświadczenie co do powierzchni działek zgłoszonych do płatności na danych ewidencyjnych, nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że działki ewidencyjnej nie można utożsamiać z działką rolną, a tylko do tej ostatniej przysługują płatności. Należy stwierdzić, iż wywody WSA w poruszanej kwestii są prawidłowe, a zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszerne wyjaśnienie jest wyczerpujące. Niewątpliwie pojęcie działki ewidencyjnej różni się zasadniczo od pojęcia działki rolnej, z tego głównie powodu, że jest ona wyznaczana i rejestrowana wyłącznie dla celów ewidencji gruntów i budynków (działka ewidencyjna to wydzielony za pomocą linii granicznych ciągły i prawnie jednorodny obszar gruntu położony w jednym obrębie ewidencyjnym ), a więc dla celów rejestrowych i obejmuje różnego rodzaju użytki gruntowe, w tym rolne. Tak wyznaczony obszar gruntu nie pokrywa się znaczeniowo z decydującą dla celów płatności powierzchnią działki rolnej rozumianej jako zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw ( art. 2 pkt 1a rozporządzenia Komisji Nr 796/2004 oraz art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach ). Jak trafnie wskazał Sąd i instancji, działki rolne nie mogą być lokalizowane na wszystkich użytkach rolnych i już choćby dlatego nie można tych pojęć traktować równoznacznie. Stwierdzić należy, że podstawową różnicą pomiędzy działką ewidencyjną, a rolną jest, iż ta pierwsza służy celom ewidencyjnym i informacyjnym, zaś działka rolna istotna jest dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznania płatności. Nadmienić w tym miejscu wypada również, że prowadzony przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i wykorzystywany głównie w zakresie przyznawania i wypłaty płatności, krajowy system ewidencyjny, zawierając dane dotyczące powierzchni całego gospodarstwa rolnego oraz powierzchni wchodzących w jego skład działek ewidencyjnych, zawiera przede wszystkim dane umożliwiające istotną dla celów płatności identyfikację działek rolnych tego gospodarstwa – ich powierzchni, lokalizacji i sposobu wykorzystania ( art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności – Dz. U. z 2004 r.Nr 10 poz. 76 ze zm. ). Uwzględniając powyższe, nie można skutecznie wywodzić z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej w oparciu o przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego, powierzchni działek rolnych, które jako zupełnie inna kategoria pojęciowa, nie są odnotowywane w takiej dokumentacji ewidencyjnej. Na zasadność powyższego wniosku nie może mieć wpływu okoliczność, że w niektórych przypadkach powierzchnia działki ewidencyjnej może pokrywać się z powierzchnią działki rolnej. W takim przypadku dowód z dokumentów ewidencyjnych zasobu powiatowego co do wielkości działki ewidencyjnej może służyć jako dodatkowy, poza dokonanymi w trakcie kontroli pomiarami, dowód w sprawie na okoliczność powierzchni działki rolnej zgłoszonej do płatności. W kontrolowanej sprawie skarżący nie powoływał się wszakże na okoliczność, iż grunty ewidencyjne są obszarowo tożsame z działkami rolnymi, poprzestając na twierdzeniach dotyczących znaczącej wagi dowodu z ewidencji gruntów oraz zaniechaniu przez organ wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy danymi ewidencyjnymi, a ustaleniami z protokołu kontroli, co w ocenie kasatora naruszyło dodatkowo art. 3 ust. 2 pkt. 2 ustawy o płatnościach i wynikający z tego przepisu obowiązek organu rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Jak była o tym wyżej mowa, płatności obszarowe przyznawane są do upraw położonych na działkach rolnych i tylko te grunty poddawane są identyfikacji dla celów płatności i kontroli ( art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach, pkt (7) preambuły oraz art. 7 rozporządzenia nr 796/2004 ). Jak trafnie stwierdził WSA, pomiarom kontrolnym nie podlegają działki ewidencyjne, lecz działki rolne. Konsekwentnie zatem przeprowadzane przez właściwe organy kontrole na miejscu na poziomie rolnika wnioskującego o pomoc dotyczą wyłącznie działek rolnych. Powierzchnie działek rolnych ustala się, stosownie do treści art. 30 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1782/2003, za pomocą wszelkich odpowiednich środków zdefiniowanych przez właściwe władze. Skontrolowane metodą FOTO powierzchnie działek rolnych wskazanych do płatności przez skarżącego wykazały niezgodności polegające m.in. na zawyżeniu ich powierzchni w stosunku do powierzchni stwierdzonej, co ostatecznie nie miało wpływu na przyznanie płatności jednolitej, z uwagi na to, że stwierdzona różnica nie przekroczyła 3% ( art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 ), a obniżenie uzasadnione było nieprzestrzeganiem przez skarżącego wymogów co do norm minimalnych. Prawidłowa, wobec niepodważonych ustaleń faktycznych co do pomiarów zgłoszonych do płatności działek rolnych, jest również ocena WSA dotycząca kontrolowanego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy płatności uzupełniających i nałożenia sankcji, gdzie wobec stwierdzonej ponad 30% różnicy pomiędzy obszarem zadeklarowanym do płatności uzupełniających, a stwierdzonym zastosowany został przepis art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji Nr 796/2004 ( w skardze kasacyjnej błędnie oznaczonego numerem 926/2004 ). Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące bezpodstawnego zastosowania tych przepisów ostać się nie mogą. Kasator, stawiając zarzut zidentyfikowany w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, nie wyjaśnił w jaki sposób wskazane tam przepisy zostały naruszone, co zważywszy na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, jest jej istotnym mankamentem. Można jedynie stwierdzić, iż brak jest podstaw, aby wnioskodawca mógł skutecznie ochronić się przed sankcją lub obniżką płatności, wykorzystując przepis art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 241/2001, bowiem musiałaby wykazać, że złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub że jest niewinny. Sąd trafnie nie uwzględnił racji skarżącego w tym względzie, bowiem oparł on podane w wniosku dane na ewidencji gruntów, co oznaczało, z uwagi na niepokrywanie się działek ewidencyjnych z działkami rolnymi, że wniosek nie został poprawnie złożony. Mając na uwadze, iż wyłącznie wnioskujący o dopłaty właściciel gruntów uprawowych powinien być najlepiej zorientowany co do rodzajów upraw i ich obszaru, trudno również uznać brak winy w podaniu organowi działek o innej, niż faktyczna wielkości. Mają powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w związku z § 6 pkt 5) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. ).