I SA/Wr 504/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant: Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. sp. z o. o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania Sąd uwzględnił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej) umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem A. sp. z o. o. z siedzibą we W. (dalej: spółka/podatnik/ strona/skarżąca) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. (dalej: Naczelnik Urzędu Skarbowego) z dnia [...] nr [...] orzekającej o zabezpieczeniu na majątku spółki kwoty 497.553,00 zł na poczet wykonania zaległości z tytułu otrzymania nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za: styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że postanowieniami z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec spółki postępowanie podatkowe w przedmiocie rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku VAT za w/w miesiące 2002 r. W trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy wydał powołaną wyżej decyzję zabezpieczającą, od której to decyzji strona odwołała się wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania zabezpieczającego, jako bezprzedmiotowego. Decyzją z [...] nr [...] ([...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego określił spółce kwotę zwrotu różnicy podatku VAT za: styczeń (52.441,00 zł), marzec (76.302,00 zł), kwiecień (58.831,00 zł), maj (34.707,00 zł), czerwiec (30.153,00 zł), lipiec (63.751,00 zł), sierpień (12.751,00 zł), wrzesień (698,00 zł), październik (72.920,00 zł), listopad (37.570,00 zł) oraz grudzień 2002 r. (84.370,00 zł). Decyzję tę doręczono pełnomocnikowi strony 5 lutego 2009 r. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji zabezpieczającej Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.), umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organ odwoławczy podniósł, iż stosownie do art. 33a § 1 pkt 3 O.p. decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. Wyraził pogląd, że powołany przepis określa byt prawny decyzji o zabezpieczeniu, warunkując go wejściem do obrotu prawnego decyzji wymiarowej. Dodał, iż w przypadku zaistnienia wskazanej okoliczności decyzja o zabezpieczeniu wygasa z mocy samego prawa. Organ podatkowy stwierdził, że wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu skutkuje niemożnością merytorycznego rozpoznania odwołania od tej decyzji, zaś postępowanie odwoławcze staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał datowaną na dzień [...] decyzję zabezpieczającą dotyczącą zobowiązań w podatku VAT za styczeń oraz marzec-grudzień 2002 r., od której to decyzji spółka odwołała się. Zaakcentował, iż decyzją z [...] nr [...] ([...]) organ ten określił spółce za wskazany okres kwotę zwrotu różnicy podatku VAT. Dodał, że decyzję tę doręczono adresatowi 5 lutego 2009 r. W zaistniałej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z dyspozycją art. 33a § 1 pkt 3 O.p., decyzja o zabezpieczeniu wygasła w momencie doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku VAT, tj. z dniem 5 lutego 2009 r. Z tym też dniem bezprzedmiotowym stało się postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem od decyzji zabezpieczającej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie: 1) art. 70 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie, co stanowi rażące naruszenie prawa; 2) art. 233 § 1 pkt 3 O.p. wskutek niewłaściwego zastosowania oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ O.p. przez jego niezastosowanie w związku z art. 33a § 1 pkt 3 O.p.; 3) art. 210 § 4 O.p. w powiązaniu z art. 122 i 187 § 1 O.p. w wyniku nieustalenia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy co doprowadziło do wadliwego uzasadnienia decyzji. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji, bądź uchylenie tychże decyzji w całości. Uzasadniając skarżąca wywodziła, iż wnosząc skargę kierowała się zamiarem poddania sądowej ocenie działalności orzekających w sprawie organów, która to działalność - jej zdaniem - narusza prawo w stopniu mającym zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Dodała, że zaistniałe w sprawie naruszenia prawa rodzą konieczność usunięcia wadliwych - zapadłych w obu instancjach - decyzji z obrotu prawnego. Strona argumentowała, iż Dyrektor Izby Skarbowej błędnie umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o normę art. 233 § 1 pkt 3 O.p., w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej odwołaniem decyzji było niedopuszczalne z uwagi na przedawnienie zobowiązania, które decyzja ta zabezpieczała. Skarżąca spółka wyraziła stanowisko, że objęte zabezpieczeniem zobowiązanie podatkowe za 2002 r. przedawniło się z dniem 1 stycznia 2008 r. Wskazała, iż z tym dniem organ podatkowy utracił prawo do wydania decyzji wymierzającej zobowiązanie w kwocie wyższej niż zadeklarowana przez podatnika. Dowodziła, że w konsekwencji niedopuszczalnym było również orzeczenie o zabezpieczeniu - w oparciu o art. 33 § 1 oraz § 2 pkt 3 O.p. - zobowiązania, które wygasło w wyniku przedawnienia, tj. zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 w związku z art. 70 O.p. Według skarżącej wydanie decyzji zabezpieczającej przedawnione zobowiązanie podatkowe naruszało przepisy prawa w sposób rażący. Spółka podniosła, że to właśnie z uwagi na rażące naruszenie prawa wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu (wniosek o uchylenie decyzji wynika jedynie z ostrożności procesowej). Dowodziła strona, iż w związku z rażącym naruszeniem prawa przez organ pierwszej instancji w sprawie niedopuszczalnym było umorzenie postępowania odwoławczego gdyż sankcjonowało to legalność i skuteczności skarżonej odwołaniem decyzji. Spółka argumentowała, że wydanie decyzji wymiarowej (wcześniej decyzji zabezpieczającej) po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest niedopuszczalne, stanowiąc przewidzianą w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przesłankę dla stwierdzenia nieważności decyzji (rażące naruszenie prawa). Wywodziła, iż w przypadku rażącego naruszenia prawa sąd ma obowiązek usunięcia obarczonego taką wadą aktu z porządku prawnego w drodze stwierdzenia jego nieważności, pomijając wszelkie inne okoliczności sprawy. Wskazała skarżąca, że w sprawie należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w sprawie (nie postępowanie odwoławcze). Uznała, iż wada skutkująca nieważnością aktu prawnego przesądza o konieczności odmówienia jakiejkolwiek doniosłości prawnej takiego aktu (skutek ex tunc). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy strona podniosła, że zaskarżona przez nią odwołaniem decyzja zabezpieczająca, jako nieważna, nigdy skutecznie nie weszła do obrotu prawnego (nie została wydana). Decyzja taka nie mogła zatem wywołać żadnych skutków prawnych, również wygasnąć. Zdaniem spółki organ odwoławczy błędnie przyjął, iż w sprawie doszło do wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu. Strona wyraziła stanowisko, że w sprawie mamy do czynienia także z kolejną przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, tj. niewykonalnością decyzji wskutek zabezpieczenia nieistniejącego (wygasłego) zobowiązania podatkowego (art. 247 § 1 pkt 6 O.p.). Zauważyła spółka, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie nie pozwala na skontrolowanie działalności organu administracji publicznej przez sąd zaś stronie poszkodowanej dochodzenie od Skarbu Państwa odszkodowania za szkodę wyrządzoną decyzją wydaną przez ten organ (art. 417¹ § 2 KC umożliwia dochodzenie odszkodowania dopiero po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności decyzji z prawem). Wnosząca skargę spółka wyraziła pogląd, iż w wyniku bezprawnego zabezpieczenia na majątku podatnika naruszono konstytucyjne prawo własności. Reasumując skarżąca wskazała, że w wyniku przedawnienia zobowiązania w podatku VAT niedopuszczalnym stało się wydanie za badany okres decyzji wymiarowej w przedmiocie tego zobowiązania, a zatem niemożliwym było również dokonanie jego zabezpieczenia. Dalej spółka uzasadniała, iż w sprawie niewłaściwie - w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - zastosowano regulację art. 233 § 1 pkt 3 O.p. gdy tymczasem należało zastosować normę art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ O.p. Podniosła, że stosując w/w regulację organ odwoławczy nie przeprowadził ponownie postępowania wyjaśniającego, do czego był zobowiązany normą art. 127 O.p. Według strony, w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego, które decyzja organu pierwszej instancji zabezpieczała, organ drugiej instancji winien był uchylić tę decyzję jako rażąco naruszającą prawo i umorzyć postępowanie w sprawie, z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 208 O.p. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 122 i 187 § 1 O.p. skarżąca wskazała na brak ustalenia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy (przede wszystkim przemilczenie kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego), do czego obowiązany był organ drugiej instancji. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. W sprawie przedmiot sporu dotyczy oceny, czy w zaistniałym stanie faktycznym wystąpiły podstawy prawne dla wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, zainicjowanego odwołaniem strony od decyzji orzekającej o zabezpieczeniu na majątku spółki kwoty 497.553,00 zł na poczet wykonania zaległości z tytułu otrzymania nienależnego zwrotu podatku VAT za: styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2002 r., której finalną wartość organ podatkowy pierwszej instancji określił w decyzji wymiarowej. Z treści art. 33 § 1 O.p. wynika, iż zobowiązanie podatkowe przed terminem jego płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Zabezpieczenia, zgodnie z brzmieniem § 2, można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego bądź określającej wysokość zwrotu podatku (w przypadku decyzji określającej wysokość zobowiązania zabezpieczeniu podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu - § 3). Zaakcentować trzeba, że decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego bądź z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku (art. 33a § 1 O.p.). W sprawie poza sporem pozostaje, iż decyzja zabezpieczająca została wydana [...]. Od decyzji tej spółka wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Nie jest także sporne, że w czasie prowadzenia przez organ odwoławczy postępowania instancyjnego, jeszcze przed wydaniem decyzji w trybie odwoławczym, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] określił spółce za wskazany okres kwotę zwrotu różnicy podatku VAT, którą to decyzję doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 5 lutego 2009 r. Mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz brzmienie - jednoznacznej w swej treści - normy art. 33a § 1 pkt 3 O.p. Sąd stwierdza, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie mógł postąpić inaczej, jak tylko umorzyć postępowanie odwoławcze z uwagi na jego bezprzedmiotowość objawiającą się brakiem przedmiotu postępowania, tj. decyzji, która wolą ustawodawcy wygasła z mocy samego prawa. Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu skutkowało zarazem tym, że organ odwoławczy pozbawiony został kompetencji do rozpoznania odwołania od tej decyzji (patrz: wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1500/06, wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o zabezpieczeniu powoduje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania. Skoro decyzja, której dotyczyło odwołanie, wyeliminowana została z obrotu prawnego, to brak było podstaw do orzekania w postępowaniu odwoławczym o jej losie prawnym. Decyzja taka nie funkcjonuje już bowiem w obrocie prawnym i nie kształtuje praw i obowiązków stron. Wygaśnięcie decyzji powoduje, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć, skoro nie ma przedmiotu zaskarżenia. Reasumując, w sytuacji, gdy z mocy przepisu prawa następuje wygaśnięcie decyzji, a więc jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, organ odwoławczy nie jest już uprawniony do decydowania o jej losie prawnym, który został w sposób jednoznaczny przesądzony przez samo prawo. W rozstrzyganej sprawie zatem słusznie organ odwoławczy przyjął, iż wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu jest okolicznością o decydującym znaczeniu dla sprawy i dlatego zasadnie na niej skoncentrował swoje rozstrzygnięcie. W stanie faktycznym analizowanej sprawy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zabezpieczeniu - poprzez jej wygaśnięcie, spowodowane doręczeniem skarżącej spółce decyzji określającej zwrot podatku, skutkowało bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego. Postępowanie to nie mogło być prowadzone, skoro nie istniała już decyzja, której ono dotyczyło. Podkreślić przy tym należy, że aczkolwiek postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, to z uwagi na treść przepisu art. 233 O.p. rozstrzygnięcie organu odwoławczego zawsze musi odnosić się do decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej miał zatem podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego z uwagi na jego bezprzedmiotowość i stanowisko swoje w sposób wyczerpujący i prawidłowy uzasadnił w skarżonym rozstrzygnięciu. Organ ten nie posiadał zarazem kompetencji do weryfikacji wygasłej decyzji nawet gdyby postępowanie odwoławcze doprowadziło do ujawnienia uchybień przy jej wydawaniu, w tym uchybień stanowiących o rażącym naruszeniu prawa. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że zarzuty te mogłyby być przedmiotem oceny, jako mające ewentualnie wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, kiedy organ odwoławczy rozpoznawałby odwołanie od decyzji zabezpieczającej (nie nastąpiłoby wygaśnięcie tej decyzji wskutek doręczenia decyzji wymiarowej), co w sprawie nie miało miejsca. Brak możliwości merytorycznego rozpoznania przez organ odwoławczy sprawy, tzn. oceny wartości prawnej decyzji, która wygasła, za pozbawiony podstaw nakazuje uznać zarzut traktujący o rażącym naruszeniu przez Dyrektora Izby Skarbowej normy art. 70 § 1 O.p., a w konsekwencji zaistnieniu przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). W sprawie właściwie zastosowano także regulacje art. 33a § 1 O.p. Z dniem doręczenia bowiem decyzji wymiarowej, tj. w dniu 5 lutego 2009 r., objęta odwołaniem, wydana w oparciu o normy art. 33 O.p., decyzja wygasła z mocy prawa. Bezzasadny jest zarzut skargi traktujący o naruszeniu przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 210 § 4 w związku z art. 122 i 187 O.p. Skarżona decyzja wskazuje na zaistniałe w sprawie fakty, tj. wydanie decyzji zabezpieczającej oraz decyzji wymiarowej, prawidłowo doręczonej stronie 5 lutego 2009 r. Decyzja ta zawiera także prawidłowo skonstruowane uzasadnienie prawne poprzez przywołanie i poddanie kompleksowej analizie mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 33 i 33a oraz art. 233 § 1 pkt 3 O.p. Skład orzekający podziela poza tym wywody organu odwoławczego dotyczące ustania bytu prawnego decyzji o zabezpieczeniu oraz konsekwencji, jakie rodzi wygaśnięcie tej decyzji dla losów postępowania odwoławczego. Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji posiadał wystarczający materiał dowodowy dla oceny, czy zaskarżona odwołaniem decyzja zabezpieczająca wygasła. Bezpodstawny jest zatem zarzut traktujący o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 122 i 187 O.p. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy umarzając postępowanie w sprawie nie był uprawniony w uzasadnieniu decyzji do oceny, czy zabezpieczone zobowiązanie w momencie wydania decyzji zabezpieczającej istniało, czy też wygasło w wyniku upływu terminu przedawnienia. Na marginesie tylko Sąd zauważa, iż przekazując organowi drugiej instancji odwołanie od decyzji zabezpieczającej Naczelnik Urzędu Skarbowego w treści tzw. arkusza odwoławczego opisał zaistniałe w przypadku spółki zdarzenia przerywające bądź zawieszające bieg terminu przedawnienia. Mając na uwadze fakt wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej oraz konieczność umorzenia postępowania odwoławczego, obejmującego tę decyzję, organ odwoławczy utracił kompetencję dla ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Powyższe stanowi zaś o bezzasadności zarzutu naruszenia w sprawie zasady dwuinstancyjności postępowania, określonej w art. 127 O.p. Oczywiście, wobec braku przedmiotu postępowania (zaskarżonej odwołaniem decyzji), organ podatkowy właściwie zastosował normę art. 233 § 1 pkt 3 O.p. umarzając postępowanie odwoławcze w wyniku jego bezprzedmiotowości. W sprawie brak było natomiast podstaw dla orzekania w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ O.p., tj. uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie. Niedopuszczalnym jest bowiem powtórne uchylanie decyzji, która została już wyeliminowana (uchylona) z obrotu prawnego z mocy samego prawa, tzn. poprzez jej wygaśnięcie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez zaskarżoną decyzję wskazanych przez spółkę w skardze norm konstytucyjnych (dotyczących prawa własności, uzyskania odszkodowania, dochodzenia prawa w drodze sądowej). Wydana w trybie odwoławczym decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze znajdowała bowiem oparcie w przepisach prawa, tj. normie art. 33a § 1 O.p. Zauważyć ponadto trzeba, że podatnik zarzut przedawnienia spornego w sprawie zobowiązania może stawiać w postępowaniu obejmującym decyzję wymiarową, tzn. decyzję, której wydanie spowodowało wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej. W przypadku skutecznego zakwestionowania takiej decyzji (doprowadzenie do jej uchylenia, stwierdzenia nieważności) strona będzie miała możliwość skorzystania z możliwości, które daje przepis art. 417¹ § 2 KC. Wskutek konieczności umorzenia postępowania odwoławczego oraz mając na uwadze niemożność merytorycznej kontroli wygaszonej decyzji o zabezpieczeniu organ odwoławczy nie był również uprawniony do oceny, czy w sprawie zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z art. 247 § 1 pkt 6 O.p., tj. niewykonalność decyzji. Sąd nie dopatrzył się w sprawie także naruszenia przez organ odwoławczy zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 O.p. W związku z tym, że zaskarżona decyzja znajduje swoje oparcie w przepisach prawa procesowego oraz materialnego brak było podstaw dla uwzględnienia żądań skarżącej spółki, która wnioskowała o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w obu instancjach, bądź ewentualne ich uchylenie. Wobec braku stwierdzenia w sprawie - mających wpływ na wynik sprawy - wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.