II GSK 421/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt [...] w sprawie ze skargi S. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 28/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w sprawie ze skargi S. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie bezczynności Komendanta Głównego Policji w sprawie niewydania decyzji administracyjnej oddalił skargę. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. S. K. (dalej skarżący) wystąpił do M. Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z wnioskiem o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia bez obowiązku przechodzenia badań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej oraz odbywania kursu i składania egzaminu. Uzasadniając pismo wskazał, że żadne prawo nie określa standardów badań psychologicznych oraz oceniania zdolności fizycznej. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. M. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R., powołując się na art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) wezwał skarżącego do spełnienia określonych w tym przepisie wymagań. Ponadto pouczył, że brak uzupełnienia wniosku w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie go bez rozpoznania. Wyjaśnił jednocześnie, że jego wniosek o wydanie licencji pracownika ochrony nie zostanie uwzględniony, jeżeli nie przedstawi on orzeczenia lekarskiego stwierdzającego posiadanie zdolności psychicznej i fizycznej do wykonywania zadań oraz nie złoży egzaminu. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. skarżący ponownie poinformował organ, że nie złoży wyżej wymienionego orzeczenia lekarskiego. Do pisma dołączył kopię orzeczenia psychologicznego z dnia [...] listopada 2005 r., z którego jednoznacznie wnika, że wykazuje on istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią, nadto kopię decyzji z dnia [...] listopada 1998 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. odmawiającą mu wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia i oświadczenie o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych. Nadto wskazał, że brak ostatecznej decyzji w sprawie uniemożliwia mu odwołanie się do Trybunału Konstytucyjnego, więc prosi o wydanie decyzji negatywnej. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. M. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia [...] lutego 2009 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku. Odnosząc się do kwestii uniemożliwienia złożenia odwołania, z uwagi na brak decyzji kończącej postępowanie, organ poinformował skarżącego, że postępowanie nie może być zakończone. Ze względu na braki formalne złożonego podania postępowanie to jest bezskuteczne z mocy prawa. W zaistniałej sytuacji skarżącemu przysługuje zażalenie na bezczynność Komendanta Głównego Policji. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. skarżący wniósł zażalenie, zarzucając Komendantowi Wojewódzkiemu Policji bezczynność polegającą na nie rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] lutego 2009 r. oraz wezwał do jego rozpoznania w drodze decyzji administracyjnej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. Komendant Główny Policji stwierdził niezasadność zażalenia. Uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że niedostarczenie wymaganych dokumentów w sprawie o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, po bezskutecznym wezwaniu do ich doręczenia, skutkowało pozostawieniem sprawy bez rozpoznania. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczną, więc nie następuje, ani w drodze decyzji, ani postanowienia. Jedynym obowiązkiem organu było udzielenie skarżącemu informacji o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania, co organ pismem z dnia [...] lutego 2009 r. prawidłowo uczynił. W dniu [...] maja 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący złożył skargę na bezczynność Policji w związku ze swoim wnioskiem z dnia [...] lutego 2009 r. Uzasadniając skargę stwierdził, że przepisy ustawy o ochronie osób i mienia są sprzeczne z Konstytucją RP, co mógłby wykazać jedynie na drodze skargi do Trybunału Konstytucyjnego, gdyby organ administracji wydał w jego sprawie decyzję negatywną. Brak wydania takiej decyzji uniemożliwia mu skorzystanie ze wspomnianej drogi zaskarżenia. Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał przedstawioną w sprawie argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie uwzględnił skargi. Sąd I instancji na wstępie rozważań wyjaśnił, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone między innymi przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Bezczynność taka ma miejsce w przypadku, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, jak również wówczas gdy nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, do którego był prawnie zobowiązany. W orzecznictwie sądów administracyjnych został wypracowany pogląd, iż skarga na bezczynność organu przysługuje stronie także w przypadku pozostawienia podania bez rozpoznania w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. Ustalając stan sprawy Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego dotyczył wydania licencji pracownika ochrony. Zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie spełniającej warunki, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 2 (m.in. posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań, stwierdzonej orzeczeniem lekarskim) oraz legitymującej się dyplomem lub świadectwem szkoły lub innej placówki oświatowej, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznego wykształcenia. Artykuł 30 ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia zawiera delegację dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia w drodze rozporządzenia wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej, jak również zabezpieczenia technicznego – rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. z 1998 r. Nr 78, poz. 511). Z § 2 tego rozporządzenia wynika jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego lub drugiego stopnia. W ocenie Sądu I instancji z powyższych przepisów wynika koniczność dołączenia do wniosku wymaganych przez nie dokumentów. Stąd też, w niniejszej sprawie organ miał rację, gdy chodzi o zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. żądanie uzupełnienia wniosku, ponieważ wymóg ten wynika bezpośrednio z treści przepisów prawa. Kwestionowanie tych wymogów nie jest zasadne, a niespełnienie żądania organu w tym zakresie jest podstawą pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Nadto, z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedłożył wszystkich wymaganych dokumentów. Konkludując Sąd stwierdził, że po złożeniu kompletu dokumentów skarżący ponownie będzie mógł starać się o licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Sąd wyjaśnił również, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania jest jedynie czynnością materialno-techniczną, która nie następuje, ani w drodze decyzji, ani w drodze postanowienia, a jedynym obowiązkiem organu jest poinformowanie strony o tym fakcie, czego organ w niniejszej sprawie dopełnił. W sytuacji zatem, gdy w sprawie nie zachodziła nieuzasadniona bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., uznał skargę za nieuzasadnioną. Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną. Zaskarżając go w całości wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przydzielonej skarżącemu z urzędu, gdyż nie zostały one uiszczone, ani w całości, ani w części. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." poprzez wydanie orzeczenia na podstawie jedynie części zgromadzonego przez organ administracyjny materiału dowodowego i pominięcie przy orzekaniu złożonego w dniu [...] lutego 2009 r. przez skarżącego orzeczenia psychologicznego, co doprowadziło do błędnego ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., że organ administracyjny miał podstawę do pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania w sytuacji gdy złożone zaświadczenie obligowało organ do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze, w szczególności do szeregu zarzutów dotyczących niezgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 64 § 2 k.p.a., a które to przepisy stanowią podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zarzuty skargi zostały umotywowane następująco. Zdaniem wnoszącego skargę WSA pominął część materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co dotyczy w szczególności złożonego w dniu [...] lutego 2009 r. przez skarżącego orzeczenia psychologicznego o zaburzeniach funkcjonowania psychologicznego. To uchybienie Sądu doprowadziło do błędnego ustalenia, że skarżący nie złożył dokumentów umożliwiających organowi administracji merytoryczne rozstrzygnięcie jego wniosku. Złożenie takiego orzeczenia dawało podstawę do wydania chociażby odmownej decyzji administracyjnej. Autor skargi kasacyjnej podnosi również, że Sąd I instancji nie zbadał kwestii zgodności z Konstytucją RP szeregu przepisów ustawy o ochronie osób i mienia oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o co wnosił skarżący. Zarzuty te zostały przez Sąd całkowicie pominięte. Ich pominięcie skutkuje poważną wadą objętego skargą kasacyjną wyroku – zarówno jego uzasadnienia, jak i sentencji. Komendant Główny Policji skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zwrot kosztów postępowania. Komendant wyjaśnił, że złożone przez skarżącego w dniu [...] lutego 2009 r. orzeczenie nie jest tym, którego wymaga § 2 cyt. rozporządzenia MSWiA, czego skarżący miał świadomość, gdyż tego samego dnia złożył do akt pisemne oświadczenie o odmowie dostarczenia wymaganego orzeczenia lekarskiego. Zdaniem Komendanta wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia sąd administracyjny zobowiązany jest zająć stanowisko tylko i wyłącznie odnośnie zarzutów istotnych dla tego rozstrzygnięcia. Treść skargi dotyczyła wszystkich spraw administracyjnych, których stroną jest lub był skarżący, toteż nie można było wymagać od Sądu I instancji, aby w sprawie skargi na bezczynność, ustosunkowywał się do zarzutów dotyczących innych spraw. Komendant stanął na stanowisku, że Sąd rozpoznający sprawę nie miał wątpliwości, iż art. 64 § 2 k.p.a. jest zgodny z Konstytucją RP. Przepis ten nigdy nie został skutecznie zakwestionowany. Ewentualne naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Pismem procesowym z dnia [...] marca 2010 r., skarżący zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z prośbą, aby sąd ten na podstawie art. 193 Konstytucji RP skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne: "czy art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest przypadkiem sprzeczny z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 79 ust. 1 i art. 2 Konstytucji". Uzasadniając żądanie skarżący ocenił, że art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego pozwala organowi administracji publicznej na pozostawienie wniosku obywatela bez rozpoznania w sytuacji kiedy tenże obywatel nie spełnia wymogów formalnych określonych w ustawie, tylko rzecz jest w tym, że po pierwsze wymogi formalne (określone w ustawie) mogą być sprzeczne z Konstytucją, po drugie spełnienie tychże wymogów formalnych może niepotrzebnie narażać obywatela na ponoszenie kosztów dwojakiego rodzaju: urzędowych i płacenia łapówek urzędnikom. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 64 § 2 i art. 104 k.p.a. oraz sprzeczność z Konstytucją RP przepisów ustawy o ochronie osób i mienia. Jako sprzeczne z Ustawą Zasadniczą wymienił art. 15, art. 26 ust. 3 pkt 2 (który miałby być niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 32, art. 22, art. 65 ust. 1 i art. 2 Konstytucji) oraz art. 34 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zostało zainicjowane skargą kasacyjną z dnia [...] stycznia 2010 r. sporządzoną przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, adw. J. C., w której podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 133 § 1 i art. 144 § 4 p.p.s.a. Skarżący S. K. pismem z dnia [...] marca 2010 r. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 7 art. 64 § 2 i art. 104 k.p.a., a także sprzeczność z Konstytucją RP art. 15, art. 26 ust. 3 pkt 2 (który miałby być niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 32, art. 22, art. 65 ust. 1 i art. 2 Konstytucji) oraz art. 34 przepisów ustawy o ochronie osób i mienia. Wniósł też o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, pytania prawnego: "czy art. 64 § 2 k.p.a. nie jest przypadkiem sprzeczny z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 79 ust. 1 i art. 2 Konstytucji". Na wstępie należało ocenić dopuszczalność zgłoszenia nowych zarzutów w stosunku do treści skargi kasacyjnej, które S. K. zgłosił w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mieć trzeba bowiem na uwadze treść art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi kasacyjnej) oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. Z pierwszego ze wskazanych przepisów wynika, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (§ 1), a przepisu tego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2). Natomiast art. 177 § 1 stanowi, iż skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem. Ewentualne modyfikacje skargi kasacyjnej mogą być zatem dokonane przed upływem tego terminu. Po tym terminie ustawodawca zezwala jedynie na przedstawienie nowej argumentacji dla uzasadnienia wskazanych już w skardze kasacyjnej naruszeń konkretnych przepisów prawa, nie zaś na ich zmianę (modyfikację) czy też rozszerzenie. W istocie, S. K. przytaczając w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. przepisy art. 7, art. 64 § 2 i art. 104 k.p.a., a także zarzucając sprzeczność z Konstytucją RP art. 15, art. 26 ust. 3 pkt 2 (który miałby być niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 32, art. 22, art. 65 ust. 1 i art. 2 Konstytucji) oraz art. 34 przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, postawił całkiem nowe zarzuty. Skoro zaś uczynił to po przewidzianym do tego stosownym terminie, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a., a nadto nie jest osobą, o której mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a, to zarzuty te nie mogą zostać rozpoznane. Zgłoszony w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. wniosek o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego dotyczy oceny zgodności z Konstytucją RP art. 64 § 2 k.p.a. W skardze kasacyjnej nie został podniesiony zarzut naruszenia tego przepisu, dlatego też, mając na uwadze określoną w art. 183 § 1 p.p.s.a., zasadę związania granicami zakreślonymi skargą kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić tego wniosku. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie jedynie części zgromadzonego przez organ administracyjny materiału dowodowego oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego. Nadto sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przypomnieć należy, iż przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była bezczynność organu administracji. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd był zobowiązany do kontroli działalności Komendanta Głównego Policji jedynie w zakresie zasadności nie wydania decyzji w sprawie z wniosku S. K. o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Jednocześnie w obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych wniosku. Dokument, na który powołuje się strona wnosząca skargę kasacyjną, który miałby świadczyć o uzupełnieniu braków formalnych wniosku znajduje się w aktach administracyjnych, jednak w tym stanie faktycznym jego ocena byłaby istotna jedynie w sytuacji, gdyby przedmiotem skargi było postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania, nie ma natomiast znaczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym w zakresie rozpoznania skargi na bezczynność organu. Zatem zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji, z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a., pominął przy orzekaniu złożone przez skarżącego orzeczenie psychologiczne z dnia [...] listopada 2005 r. nie może zostać uwzględniony. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższy przepis określa wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, a także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli działalności administracji publicznej mającej na celu ustalenie, czy nie rozpoznanie wniosku skarżącego stanowiło bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Natomiast w uzasadnieniu Sąd wskazał podstawę prawną wyroku oraz wyjaśnił z jakich powodów skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nakłada na sąd administracyjny obowiązek przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze, nie nakazuje natomiast ustosunkowania się do wszystkich zarzutów. Taka konieczność występuje jedynie w odniesieniu do zarzutów istotnych do rozstrzygnięcia sprawy i wskazania motywów podjętego rozstrzygnięcia. Przedmiotem skargi, co już wcześniej podniesiono, była bezczynność Komendanta Głównego Policji polegająca na nie wydaniu decyzji, w sytuacji gdy w obrocie prawnym pozostawało prawomocne postanowienie o pozostawieniu wniosku skarżącego bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych wniosku. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie odnosił się merytorycznie do wskazanych w skardze przepisów, których naruszenie zarzucał pełnomocnik skarżącego, bowiem nie było to konieczne do rozstrzygnięcia sprawy oraz wyjaśnienia zasadności wydanego wyroku. Przepisy te stanowiły podstawę wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, natomiast przedmiotem rozpoznania była skarga na bezczynność organu. Na tej podstawie, w braku podstaw do uchylenia lub zmiany objętego skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., działając w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny, stosując przepis art. 207 § 2 p.p.s.a., w całości odstąpił.