I SAB/Wa 89/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej nr [...] w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze wniesionej w dniu 1 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K. zarzucił Prezydentowi W. bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 10 stycznia 1949 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], oznaczonej nr hip. [...], wniesionego przez dawnych właścicieli w/w nieruchomości. Jak wynikało z akt administracyjnych orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] sierpnia 1951 r. L.dz. [...] odmówiono Z. Z., J. Z., I. B. i M. B. przyznania własności czasowej do wyżej opisanej nieruchomości. Następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2001 r. nr [...] stwierdzono nieważność w/w orzeczenia administracyjnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją tego samego organu z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] i wobec oddalenia na nią skargi przez Naczelny Sąd administracyjny, stała się prawomocna. Powyższe skutkowało, że ponownie stało się aktualne rozstrzygnięcie o wniosku z 1949 r. złożonym w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50, poz. 279 ). Pismem z dnia 28 stycznia 2004 r. skarżący ponowił powyższy wniosek a ponieważ organ go nie rozpoznawał, w dniu 6 czerwca 2008 r. strona wystąpiła z zażaleniem – złożonym w trybie art. 37 k.p.a. - na bezczynność Prezydenta W. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] organ ten zobowiązał Prezydenta W. do wydania orzeczenia kończącego w sprawie w terminie do dnia 30 września 2008 r. Termin ten nie został jednak dochowany a Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] października nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zawieszenie to nastąpiło do czasu prawomocnego zakończenia dwóch postępowań administracyjnych tj. postępowania, zainicjowanego wnioskiem tego samego organu z dnia 15 października 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1992 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] W. nieodpłatnie budynku mieszkalnego usytuowanego w W. przy ulicy [...] z wyłączeniem [...] lokali sprzedanych ( obecnie dz. ew. [...] ) oraz postępowania wszczętego skargą M. K. złożoną w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, w której to skardze skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności przepisu § 1 ust. 5 zarządzenia Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w sprawie przekazywania właścicielom w posiadanie budynków, stanowiących – w myśl art. 5 w/w dekretu z dnia 26 października 1945 r. – odrębne od gruntu nieruchomości a administrowanych dotychczas przez jednostki organizacyjne W. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższe postanowienie. W odpowiedzi na skargę Prezydent W., wnosząc o jej odrzucenie lub oddalenie podniósł, że cały czas, nawet przy braku akt administracyjny, przesłanych do Sądu, w przedmiotowej SA podejmowane czynności. Aktualnie oczekuje się na wydanie przez [...] Konserwatora Zabytków pozwolenia na podział nieruchomości mających urządzone księgi wieczyste oznaczone numerami KW [...] i KW [...] a położonych w kwartale ograniczonym ul. [...] ( działki nr [...] i [...] z obrębu [...]) i do chwili zakończenia tego postępowania nie jest możliwe rozpoznanie przedmiotowego wniosku. Podniesiono przy tym, że w sprawie sporządzono już mapę podziałowa, co samo w sobie było czynnością czasochłonną. W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 10 sierpnia 2009 r. M. K. stwierdził, że wniosek Naczelnika [...] delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. skierowany do Konserwatora Zabytków Urzędu W. pochodził z daty [...] lutego 2009 r. i oparty był na przepisie art. 96 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten zaś stanowi, że podział nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków może nastąpić po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Skarżący twierdził natomiast, że przedmiotowy grunt należy do obszaru, który zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. uznany został za pomnik historii "W. – historyczny zespół miasta [...] ( Dz. U. Nr, poz. 423) a zatem nie dotyczy go wspomniany wyżej przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotowe bowiem nieruchomości nie zostały bowiem wpisane do rejestru zabytków ani nie są nieruchomościami o nieuregulowanym stanie prawnym ( art. 112 ust. 6 ustawy gruntowej). Wobec powyższego skarżący stal na stanowisku, ze aktualne czynności Prezydenta W. w niniejszej sprawie są podejmowane jedynie w kierunku dalszej jego przewlekłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że niniejsza sprawa dotyczyła bezczynności organu a nie prawidłowości postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia tzw. "wniosku dekretowego". Z tego powodu ocena dotycząca zasadności wystąpienia przez Prezydenta W. do [...] Konserwatora Zabytków z wnioskiem o wydanie pozwolenia na podział przedmiotowych działek, nie należała do zakresu rozstrzygania w tej sprawie. Niezależnie jednak od powyższego, zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca a w sprawie szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Pod pojęciem "załatwienia sprawy" trzeba przy tym rozumieć wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego lub decyzji o umorzeniu postępowania. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać wypada, że od momentu stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] sierpnia 1951 r. upłynęło już kilka lat a ponadto upłynął też termin, zakreślony Prezydentowi W. postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2005 r., które zostało wydane na skutek zażalenia strony, wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. Wskazane wyżej okoliczności uzasadniają zatem uwzględnienie skargi na bezczynność organu co z kolei obliguje Sąd do zobowiązania Prezydentowi W. terminu na rozpoznanie w/w wniosku w określonym terminie. Biorąc pod uwagę długotrwałość postępowania a z drugiej strony złożoność Sąd uznał, że termin dwóch miesięcy licząc od dnia prawomocności niniejszego wyroku jest terminem adekwatnym. Z tych względów Sąd – z mocy przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na przepisie art. 200 w/w ustawy procesowej.