I OZ 983/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1066/09 o odmowie wstrzymania wykonania rozkazu personalnego w sprawie ze skargi A. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1066/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia A. P. ze służby w Policji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, iż skarżący przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwana jako: "p.p.s.a.") nie uprawdopodobnił zaistnienia rzeczywistego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdził, że przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu nie stanowi ani podniesiona przez skarżącego obawa co do trudności znalezienia pracy odpowiadającej kwalifikacjom zdobytym w trakcie dotychczasowej służby, ani okoliczność pogorszenia sytuacji materialnej rodziny. O nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można bowiem mówić dopiero, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. Skutki podane przez skarżącego, wynikające z samego zwolnienia ze służby, nie należą natomiast do skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zachodzi również niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. P. podkreślił, że uzasadnienie jego wniosku o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego poza argumentem trudności znalezienia nowej pracy zawierało jeszcze argument skutków zwolnienia skarżącego z pracy dla całej jego rodziny, a zwłaszcza dla małoletnich dzieci. Skarżący podkreślił, iż niemożność zapewnienia rodzinie życia na godnym poziomie wywoła zapewne nieodwracalne skutki m. in. w zakresie opieki zdrowotnej, edukacji. Podniósł także, iż Sąd winien wziąć pod uwagę fakt, iż w niniejszej sprawie zwolnienie ze służby dotyczy funkcjonariusza o nieposzlakowanej opinii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści § 3 wskazanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, o czym świadczy użyty w cyt. przepisie zwrot "sąd może". Oznacza to, iż sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet, jeżeli stwierdzi, iż w rozpoznawanej sprawie występują przesłanki określone w art. 61 § 3. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Oznacza to, że chodzi o taką znaczną szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody jest zwykle utożsamiana z realnym zagrożeniem dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Zatem skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu zaskarżonego działania organu administracji publicznej na wniosek skarżącego, to on właśnie obowiązany jest wykazać że wykonanie aktu lub czynności może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, podniósł dwie zasadnicze okoliczności. Po pierwsze, wskazał na trudności w znalezieniu pracy odpowiadającej kwalifikacjom zdobytym przez niego w trakcie dotychczasowej służby, a po drugie, powołał się na okoliczność pogorszenia sytuacji materialnej jego rodziny. Podkreślił, iż jego rodzina znajdzie się bez środków do życia, bowiem żona nie pracuje zawodowo i zajmuje się wychowywaniem dwójki dzieci. Ponadto A. P. stwierdził, iż Sąd powinien wziąć pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, a zwłaszcza fakt, iż zwolnienie dotyczy funkcjonariusza o nieposzlakowanej opinii. Odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego argumentacji należy stwierdzić, iż ewentualne trudności w znalezieniu pracy po zwolnieniu ze służby nie stanowią przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania skarżonego aktu. Nie można bowiem przyjąć, że konieczność szukania pracy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do trudnej sytuacji materialnej rodziny skarżącego, należy podnieść, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop (art. 114 i 115 tej ustawy). Ponadto w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy (art. 42 ust. 1 i 5 powołanej ustawy). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż sytuacja materialna skarżącego w najbliższym czasie jest zabezpieczona. Natomiast jeżeli w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego zostanie stwierdzona nieważność lub zostanie uchylony zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, to skarżący zostanie przywrócony do służby i za czas pozostawania poza służbą będzie miał wypłacone należne uposażenie, a zatem wykonanie rozkazu nie wywoła nieodwracalnych skutków. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na zakończenie należy jeszcze podkreślić, że - wbrew oczekiwaniom skarżącego - sąd administracyjny rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu nie bada zasadności skargi na tę decyzję lub akt. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniając przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mógł brać pod uwagę zarzutów stawianych przez skarżącego wobec rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w tym okoliczności, iż zwolnienie dotyczy funkcjonariusza o nieposzlakowanej opinii. W tym stanie rzeczy oceniając prawidłowość postanowienia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie należy stwierdzić, iż nie narusza ono prawa, a zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.