VI SA/Wa 886/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268a k.p.a., cofnął K. B. pozwolenie na broń palną myśliwską. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Komendant Wojewódzki w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia K. B. pozwolenia na broń palną myśliwską. Okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania stanowiło uzyskanie informacji o przedstawieniu przez Komendę Powiatową Policji w B. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 178a kodeksu karnego (dalej k.k.). Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2007 r., w sprawie [...] Sąd Rejonowy w B. uznał K. B. winnym tego, że znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,36 mg/l w wydychanym powietrzu) w dniu 9 lipca 2007 r. na ul. S. w B. prowadził samochód osobowy marki [...] nr rej. [...], to jest czynu z art. 178 a § 1 k.k. i za to skazał go na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych. Orzekł też karę zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. W dniu 18 października 2007 r. organ I instancji otrzymał protokół przesłuchania funkcjonariusza Policji, który zatrzymał skarżącego do kontroli oraz notatkę służbową, z której wynikało, iż strona postępowania – K. B. pouczona o uprawnieniach z art. 79 § 1 k.p.a. oświadczyła, że nie będzie korzystała z uprawnień wynikających z tego przepisu. Do akt sprawy włączono pozytywną opinię Zarządu Koła Łowieckiego "J." w S. oraz wydruk z Bazy KSIP z dnia 21 września 2007 r. Pismem z dnia 28 grudnia 2007 r. organ powiadomił stronę o zakończeniu czynności w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz uprawnieniach strony wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. Strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się we wskazanym terminie z materiałami zgromadzonymi w toku postępowania. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. cofnięto K. B. pozwolenie na broń palna myśliwską. Zdaniem organu osoba, która dopuściła się czynu zabronionego kierowania pojazdu w stanie nietrzeźwości, tj. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a tym samym, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił, iż przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji posiada wysoki stopień szkodliwości, w jego wyniku traci lub staje się inwalidami tysiące osób, stanowi plagę społeczną a jego ewentualnymi następstwami jest zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia nie tylko sprawcy, także innych uczestników ruchu drogowego, zaakcentował umyślność czynu, sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa i jego ewentualne skutki w postaci śmierci, kalectwa lub uszkodzenie mienia. W ocenie organu popełnienie takiego czynu rodzi obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, lekceważenie przepisów zakazujących prowadzenia pojazdów będąc w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialnym zachowaniu. K. B., dalej skarżący, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nie kwestionując wyroku sądu skarżący wskazywał, iż fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie uzasadnia obawy, że mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślał, iż przestępstwo to nie jest zaliczane do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu i nie było związane z posiadaniem broni, stanowiło jednorazowy przypadek naruszenia prawa i już się nie powtórzy. Akcentował, iż od czasu wyroku nie był karany a wyrok był dość łagodny. Podnosił ponadto, iż nie zachodzą żadne inne przesłanki wskazane w ustawie o broni i amunicji, które uzasadniałyby cofnięcie posiadane pozwolenie na broń. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, iż z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. pkt 6 tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw. Katalog wskazanych w nim okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę nie jest zamknięty. KGP uznał, iż przesłanką taką może stanowić fakt popełnienia umyślnego przestępstwa, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy, tj. o czyn z art. 178a k.k. Wziął przy tym pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa, strona decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu świadomie zlekceważyła ustanowiony porządek prawny. Organ odwoławczy podkreślił, iż przestępstwa przeciwko komunikacji pośrednio godzą w życie, zdrowie lub mienie nie tylko osoby, która się ich dopuszcza, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Osoba je popełniająca świadomie godzi się na możliwość wystąpienia tego rodzaju skutków, co w powiązaniu ze stopniem społecznej szkodliwości takiego przestępstwa oraz jego istotnym znaczeniem dla sfery stosunków społecznych uzasadnia cofnięcie jej pozwolenia na broń. W ocenie organu, skarżący świadomie wprowadzając się w stan nietrzeźwości, a następnie decydując się na kierowanie pojazdem, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, a zatem cechami, które u posiadacza tak niebezpiecznego narzędzia, jakim jest broń palna, nakazują stwierdzić, iż nie daje on także gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni – w rozumieniu art. 15 ust1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. KGP wskazał, że skarżący także w przeszłości nie przestrzegał prawa. Zgodnie z materiałem dowodowym prowadzone były w stosunku do jego osoby postępowania karne: w 1997 r. o czyn z art. 145 § 2 i 3 skk, w 1993 r. o czyn z art. 265 § 1 skk, ponadto w aktach sprawy znajduje się informacja o naruszeniu przez niego prawa za granicą w 1998 r. Wprawdzie sprawy te prowadzone były dawno i ewentualne wyroki uległyby zatarciu z mocy prawa, to zdaniem organu odwoławczego stanowią istotne okoliczności przy ocenie postawy życiowej skarżącego oraz przeczą jego twierdzeniu, iż czyn za który został skazany miał charakter incydentalny. Organ zaznaczył, iż nawet pozytywna opinia w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych oraz prawidłowe przechowywanie broni nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia. KGP podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy ma charakter obligatoryjny. K. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co w jego ocenie skutkowało naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponadto zarzucił organowi, iż powołując się na wyroki skazujące sprzed 10 i 15 lat naruszył art. 106 k.k. bowiem skazanie uległo zatarciu z mocy prawa. Zwrócił uwagę na nielogiczność decyzji: organ I instancji wydając pozwolenie na broń posiadał informacje o jego skazaniu i nie stanowiło to przeszkody do udzielenia pozwolenia. Podniósł, iż nie każde przestępstwo może stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Podkreślił, iż przestępstwo drogowe, jakiego dopuścił się nie pozostaje w żadnym związku z posiadanym pozwoleniem na broń myśliwską. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 k.p.a. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, przeanalizował je i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. Zdaniem Sądu w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. oraz okoliczności związanych z popełnionym przestępstwem. Fakt skazania K. B. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] września 2007 r. za przestępstwo określone w art.178a § 1 k.k. polegające na tym, iż w dniu 9 lipca 2007 r. kierował samochodem osobowym marki [...] będąc w stanie nietrzeźwości. W myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości. Skarżący posiadał 0,36 mg/l w wydychanym powietrzu przekraczając próg trzeźwości. Trafnie zatem organ II instancji podniósł w zaskarżonej decyzji, iż świadczy to o lekceważącym podejściu skarżącego do porządku prawnego i stwarza domniemanie, iż w taki sam sposób może potraktować zasady bezpieczeństwa posiadania broni. Na lekceważenie zasad porządku prawnego wskazuje również zgromadzony materiał dowodowy, z którego wynika, iż skarżący już w przeszłości nie przestrzegał prawa. Komendant Główny Policji wykazał związek między popełnionym przez skarżącego czynem i uznaniem przez sąd jego popełnienia, a obawą, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Jednocześnie Sąd przyznaje rację skarżącemu, iż nie można powoływać się na wyroki skazujące w sytuacji, gdy skazanie uległo zatarciu, jednakże KGP jako organ odwoławczy przywołał nie fakt skazania skarżącego a okoliczności faktyczne dotyczące nie przestrzegania przez niego w przeszłości prawa. Niewątpliwym w sprawie jest, że skarżący w dniu zdarzenia pił alkohol i zdecydował się kierować samochodem osobowym w stanie po użyciu alkoholu. Czyn skarżącego nie był pierwszym naruszeniem porządku prawnego. Wcześniej także nie przestrzegał porządku prawnego. Skarżący swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowanie często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się np. w stanie po użyciu alkoholu. Prowadzenie przez skarżącego samochodu w stanie po użyciu alkoholu rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym stanie może on skorzystać z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ta obawa jest realna. Potwierdza ją wyrok sądowy. Skarżący popełnił przestępstwo, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości. Czyn skarżącego jest wymierzony wprawdzie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Prowadzenie samochodu po użyciu alkoholu wywołuje często tragiczne skutki. Popełnienie przestępstwa przeciwko komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa jako stwarzającego realne zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.