IV SAB/Wa 88/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi "J." Sp. z o.o. z siedzibą w M. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpoznania zażalenia 1. zobowiązuje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do rozpoznania zażalenia skarżącej "J." Sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. znak [...] w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej "J." Sp. z o.o. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. "J." sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (mylnie określono, jako organ pozostający w bezczynności, Ministra Środowiska) dotyczącą nierozpatrzenia w ustawowym terminie zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., którym negatywnie zaopiniowano projekt decyzji o warunkach zabudowy da inwestycji polegającej na budowie fermy [...]. Postanowienie to zostało wydane w związku z treścią art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717zezm.). W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że na postanowienie Wojewody [...] zostało wniesione przez Spółkę zażalenie z dnia [...] sierpnia 2007 r. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 roku zostało ono przekazane według właściwości Ministrowi Środowiska. Dotychczas nie zostało ono rozpatrzone bez wskazania przyczyn tego stanu rzeczy, w myśl art. 36 K.p.a.. W skardze wniesiono także się o zwrot kosztów postępowania sądowego a także o wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że nie dysponuje dotąd aktami sprawy organu I. instancji i w związku z tym zwrócił się pismem z dnia [...] maja 2009 r. o ich przesłanie. Wyjaśnił, iż kompetencje do orzekania w sprawie przejął od Ministra Środowiska w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227.). Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Jest to następstwem obowiązywania regulacji art. 121 ust. 3 wskazanej ustawy oraz dokonanej nią nowelizacji art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie wskazano, jako organ I. instancji regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Po wejściu w życie ustawy w toczących się postępowaniach, w miejsce dotychczas właściwych organów wstąpiły organy nowopowołane (art. 168 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku Sygn. akt IV SAB/Wa 88/09 i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Jak wynika z informacji uzyskanej przez Sąd (k. [...]) zażalenie nie zostało nadal rozpatrzone przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu pomimo wniesienia skargi na bezczynność Ministra Środowiska, jako organu właściwego do rozpatrzenia zażalenia na dzień jego wniesienia, skargę należy rozpatrzyć jako wniesioną na bezczyność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jako organu, który w toku postępowania przejął kompetencje organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie (w kwestii tej w pełni podzielić należy stanowisko organu administracji). Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu. Zgodnie z art. 35 § 3 in finew zw. z art. 144 K.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w terminie jednego miesiąca. Oceniając, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pozostaje w bezczynności, Sąd wziął pod uwagę, że od chwili przejęcia kompetencji do rozpatrzenia zażalenia tj. od dnia [...] listopada 2008 r. (art. 174 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) organ odwoławczy nie podejmował czynności w celu załatwienia sprawy. Wprawdzie, po wniesieniu skargi do Sądu, organ administracji zwrócił się o uzupełnienie akt (pismo z dnia [...] maja 2009 r.), co oznacza, iż bezczynność wówczas ustała. Jednak od tamtego Sygn. akt IV SAB/Wa 88/09 czasu sprawa nie została załatwiona. W ocenie Sądu przeszkodą dla załatwienia sprawy nie mogło być samo przekazanie akt do sądu administracyjnego, skoro akta te mogą być generalnie wypożyczane przez Sąd. Brak jest w aktach dokumentów wskazujących, aby organ administracji zwracał się o udostępnienie akt, lecz nie byłoby to możliwe z przyczyn leżących po stronie Sądu. Skoro nie było przeszkód dla dalszego procedowania w sprawie, lecz stosowne czynności nie były podejmowane należy uznać, iż na dzień orzekania (co ma kluczowe znaczenie w tego rodzaju sprawach) organ administracji pozostawał w bezczynności. Sąd nie uwzględnił wniosku zawartego w skardze w kwestii wyjaśnienia przyczyn zwłoki w załatwieniu sprawy, z braku właściwości w tym zakresie. Skoro organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 §. 3 K.p.a., skargę należało uznać za uzasadnioną i stosownie do art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązać organ do rozpoznania zażalenia. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 ustawy.