II SA/Po 278/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2009r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie prawa jazdy; oddala skargę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka Wnioskiem z dnia (...) września 2008 r. M. L. zwrócił się do Starosty O. z wnioskiem o wymianę prawa jazdy wydanego za granicą bez sprawdzenia kwalifikacji. Do wniosku załączono kserokopię prawa jazdy nr (...), kat. A. B, C1, C, , wydanego w dniu (...) września 2008 r. przez Lwowski Wydział REP DAI; tłumaczenie dokumentu przez tłumacza przysięgłego oraz kserokopię dowodu osobistego seria (...) wydanego w dniu (...) stycznia 2005 r. przez Wójta Gminy O. Decyzją z dnia (...) grudnia 2008 r., znak (...), Starosta O. odmówił wymiany zagranicznego prawa jazdy kat. A. B, C1, C nr (...) wydanego w dniu (...) września 2008 r. przez Lwowski Wydział REP DAI. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że wnioskodawca posiada krajowe prawo jazdy kat. B, C, E, T wydane bezterminowo przez Starostę O. w dniu (...) kwietnia 2001 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia (...) listopada 2001 r., sygn. akt (...), Sąd Rejonowy nałożył na M. L. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wyjątkiem pojazdów na które wymagana jest kategoria prawa jazdy C na okres dwóch lat – od (...) września 2001 r. do (...) września 2003 r. Na wniosek M. L. z dnia (...) lutego 2002 r. zostało mu wydane, w dniu (...) lutego 2002 r., prawo jazdy kat. C. W dniu (...) października 2003 r., po upływie kary zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wnioskodawca otrzymał zaświadczenie na egzamin kontrolny prawa jazdy kat. B i E. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia (...) września 2003 r. sygn. akt (...), wobec M. L. orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat – od (...) lutego 2004 r. do (...) lutego 2007 r. W związku z powyższym organ wystąpił o zwrot prawa jazdy kategorii C, jednakże wnioskodawca w dniu (...) października 2006 r. oświadczył, iż prawo jazdy zostało mu skradzione. Po upływie okresu, na który zgodnie z wyrokiem z dnia (...) września 2003 r. orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, M. L. dwukrotnie wystąpił z wnioskiem o skierowanie na egzamin kontrolny, lecz do dnia wydania przedmiotowej decyzji do egzaminu kontrolnego nie przystąpił. W dalszej części uzasadnienia organ powołał się na treść art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym kierujący może posiadać tylko jedno prawo jazdy, oraz art. 94 ust. 1 pkt 2 lit. a powyższej ustawy, stwierdzający, że na terytorium RP odpowiednim pojazdem może kierować osoba posiadająca ważne zagraniczne prawo jazdy wydane przez Państwo będące stroną Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu w dniu 08 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r., Nr 5 poz. 40 i 44), a której strona jest Ukraina. Zdaniem organu z uwagi na fakt zamieszkiwania M. L. na stałe w Polsce powyższy przepis nie miał zastosowania. Stąd brak było podstaw do wymiany uzyskanego na Ukrainie prawa jazdy na krajowe prawo jazdy bez sprawdzenia kwalifikacji. Wskazano, że strona posiada krajowe prawo jazdy kat. B, C, E, T wydane bezterminowo w dniu (...) kwietnia 2001 r., a obecnie powinna przystąpić do egzaminu kontrolnego, po którego zdaniu mogłaby wystąpić z wnioskiem o zwrot przedmiotowego prawa jazdy. Zdaniem Starosty wymiana prawa jazdy uzyskanego na Ukrainie na prawo jazdy krajowe doprowadziłoby do sytuacji, gdy strona posiadałaby dwa prawa jazdy, co stałoby w sprzeczności z treścią art. 94 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz umożliwiałoby obejście przepisów nakazujących przystąpienie do egzaminu kontrolnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w dniu (...) stycznia 2009 r. M. L. żądając jej uchylenia oraz wydania zezwolenia na wymianę zagranicznego prawa jazdy wydanego w dniu (...) września 2008 r. przez Lwowski Wydział REP DAI. Skarżący zarzucił decyzji Starosty z dnia (...) grudnia 2008 r. oparcie się na błędnych ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że posiada on polskie prawo jazdy, gdy w istocie wobec skarżącego został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a do dnia wydania kwestionowanej decyzji nie uzyskał on polskiego prawa jazdy. Wskazano, że orzeczenie środka karnego skutkowało utratą uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, które wobec nie przystąpienia do egzaminu, nie zostało skarżącemu przywrócone. Ponadto Starosta dopuścił się naruszenia art. 94 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nie dopuszczenie do wymiany prawa jazdy uzyskanego przez M. L. na Ukrainie po przejściu szkolenia i złożenia egzaminu. Wskazano, że Ukraina jest państwem sygnatariuszem Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym i prawo jazdy wydane przez organy administracji ukraińskiej spełnia wymogi nią określone. Odwołujący wskazał, iż do dnia (...) listopada 2008 r. był zameldowany we Lwowie. Tym samym odmowa wymiany prawa jazdy stanowiła naruszenie przepisów Konwencji, która stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego w kraju i która ma pierwszeństwo stosowania przed ustawą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) lutego 2009 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję Starosty O. z dnia (...) grudnia 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do wymiany uzyskanego przez M. L. na Ukrainie prawa jazdy na krajowe prawo jazdy bez sprawdzenia kwalifikacji, bowiem strona wciąż posiada polskie prawo jazdy wydane bezterminowo przez Starostę O. w dniu (...) kwietnia 2001 r. Jedynie przystąpienie do egzaminu kontrolnego i jego pozytywne zdanie umożliwi wystąpienie z wnioskiem o zwrot przedmiotowego prawa jazdy. Powtórzono, za organem I instancji, że wymiana prawa jazdy uzyskanego na Ukrainie na prawo jazdy krajowe doprowadziłoby do sytuacji, gdy strona posiadałaby dwa prawa jazdy, co stałoby w sprzeczności z treścią art. 97 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz umożliwiałoby obejście przepisów nakazujących przystąpienie do egzaminu kontrolnego. Wskazano, że strona skarżąca zamieszkuje stale w Polsce, stąd nie ma zastosowania w sprawie przepis art. 94 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium uznało, iż w tych okolicznościach decyzja Starosty została wydana zgodnie z prawem. Na powyższe rozstrzygnięcie M. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podtrzymał zarzuty sformułowane w treści odwołania od decyzji I instancji, wskazujące, że Starosta oparł się na błędnych ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że skarżący posiada polskie prawo jazdy. Wskazano również, iż organy administracji dopuściły się w przedmiotowej sprawie naruszenia zasady pełnej wymienialności dokumentu prawa jazdy, określonej w art. 94 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponieważ skarżący posiada jedynie prawo jazdy uzyskane na Ukrainie, które jest zgodne z wymaganiami Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym, obecnie zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w tej sytuacji polskie organy administracji państwowej winny były, zgodnie z dyspozycją art. 94 ust. 2 powołanej powyżej ustawy, wydać polskie prawo jazdy. Podtrzymano wreszcie, że przepisy ustawy o ruchu drogowym nie mogą pozostawać w sprzeczności z przepisami Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym, która stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego w kraju i która ma pierwszeństwo stosowania przed ustawą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 25 sierpnia 2009 r. M. L. oświadczył, że na Ukrainie był zameldowany pod jednym adresem od maja 2008 r. do egzaminu, a następnie do (...) listopada 2008 r. Od tego czasu często wyjeżdżał na Ukrainę – średnio raz lub dwa razy w miesiącu. Ma żonę i dwójkę dzieci, którzy mieszkają w Polsce pod tym samym adresem, pod którym on także jest zameldowany. Uczęszczał na kurs na Ukrainie, a zameldowanie na terytorium Ukrainy było warunkiem uczęszczania na kurs, przystąpienia do egzaminu i otrzymania ukraińskiego prawa jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Istotą toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu postępowania jest wniosek skarżącego o wymianę prawa jazdy uzyskanego za granicą – na Ukrainie, na polskie krajowe prawo jazdy. Kwestia powyższa jest regulowana przez art. 94 ustawy Prawo o ruchu drogowym, którego wykładnia musi uwzględniać postanowienia Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., której zarówno Polska jak i Ukraina są stronami (Dz. U. z 1988 r. Nr 5 poz. 40). Regulacje dotyczące zasad posługiwania się prawem jazdy uzyskanym w innym państwie, zawarte w art. 94 polskiej ustawy oraz w art. 41 Konwencji opierają się na zasadzie wzajemnego uznawania dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami przez państwa – sygnatariuszy Konwencji. Powyższa zasada wzajemności nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Z punktu widzenia niniejszej sprawy najistotniejsze jest zastrzeżenie zawarte w art. 41 ust. 6 Konwencji. Z przepisu tego wynika, że na zasadzie odstępstwa od wzajemnego uznawania uprawnień, przepisy Konwencji nie zobowiązują Umawiających się Stron do uznawania ważności krajowych lub międzynarodowych praw jazdy wydanych na terytorium innej Umawiającej się Strony w dwóch sytuacjach: po pierwsze w przypadku osób, których stałe miejsce zamieszkania w tym czasie znajduje się na ich terytoriach lub zostało ono przeniesione na ich terytoria po wystawieniu tych praw jazdy; po drugie: w przypadku praw jazdy wydanych kierującym, których stałe miejsce zamieszkania w czasie ich wydawania nie znajdowało się na terytorium, na którym te prawa jazdy zostały wydane, lub których miejsce zamieszkania po wydaniu tych praw jazdy zostało przeniesione na inne terytorium. Tym samym dla prawidłowego posłużenia się przepisami Konwencji, a w konsekwencji ustawy Prawo o ruchu drogowym, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia "stałe miejsce zamieszkania". Przedmiotowa Konwencja nie zawiera w żadnym z postanowień definicji pojęcia "stałe miejsce zamieszkania". Wobec powyższego, ponieważ chodzi o ocenę uprawnień uzyskanych za granicą w aspekcie przepisów prawa polskiego, konieczne jest odwołanie się do przepisu art. 25 Kodeksu cywilnego, jako podstawowej w prawie polskim regulacji określającej znaczenie pojęcia "miejsce zamieszkania", która winna być stosowana we wszystkich tych przypadkach, gdy obowiązujące w Polsce przepisy posługują się tym pojęciem, lecz nie normują własnej definicji lub nie odsyłając do takiej definicji zawartej w innych przepisach. W świetle art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W orzecznictwie i doktrynie prawa cywilnego powszechnie przyjmuje się, że istotę tego pojęcia wyznaczają dwa integralnie złączone składniki: obiektywny, czyli pobyt stały w danej miejscowości (corpus) oraz subiektywny w postaci uzewnętrznionego zamiaru, woli tego pobytu (animus). Łączne występowanie tych składników pozwala wskazać daną miejscowość jako centrum życiowej aktywności osoby, w którym koncentrują się jej interesy osobiste i majątkowe. Obydwa te składniku muszą być analizowane łącznie, albowiem składnik woli animus manifestuje się w szczególności w postaci konkretnych, obiektywnie sprawdzalnych zachowań składających się na corpus. W toku postępowania administracyjnego skarżący dowodził i dokumentował, iż na Ukrainie był zameldowany na stałe w okresie od maja 2008 r. do (...) listopada 2008 r., a więc przez okres ponad 6 miesięcy. Natomiast podczas rozprawy sądowoadministracyjnej skarżący oświadczył, iż był zameldowany pod jednym adresem na Ukrainie od maja 2008 r. do (...) listopada 2008 r., a w okresie tym jedynie wyjeżdżał na Ukrainę – średnio raz lub dwa razy w miesiącu. W Polsce pozostawała w tym czasie jego żona i dwójka dzieci, którzy zamieszkiwali pod tym samym adresem pod którym skarżący jest zameldowany obecnie. Ponadto skarżący wskazał, że zameldowanie było warunkiem uczęszczania na kurs, przystąpienia do egzaminu i otrzymania ukraińskiego prawa jazdy. W tak ustalonym stanie faktycznym za prawidłową uznać należy te część wywodów zaskarżonej decyzji, w której organ odwoławczy wskazał, iż skarżący stale zamieszkuje w Polsce i przepisy art. 94 ust. 1 pkt 2 a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mają zastosowania. Sąd wskazuje, że skarżący w okresie, w którym uzyskał uprawnienia do kierowania pojazdami na Ukrainie nie miał w tym kraju stałego miejsca zamieszkania. Jego pobyt miał jedynie charakter przejściowy, czasowy, okazjonalny, związany z przystąpieniem do kursu i zdaniem egzaminu na prawo jazdy. Nie da się bowiem wykazać, że zamiarem skarżącego było związanie wszystkich swoich spraw życiowych z miejscem pobytu na Ukrainie. Ponadto po zdaniu egzaminu skarżący zameldował się ponownie w Polsce. Tym samym w sprawie zaistniała sytuacja określona w art. 41 ust. 6 lit. b Konwencji, która zwalnia państwa – sygnatariuszy Konwencji z generalnego obowiązku wzajemnego uznawania uprawnień do kierowania pojazdami uzyskanymi w innym państwie. Miejsce zamieszkania skarżącego w czasie wydawania prawa jazdy nie znajdowało się na terytorium, na którym prawo jazdy zostały wydane, a miejsce jego zamieszkania po wydaniu prawa jazdy zostało przeniesione na inne terytorium. Podkreślenia wymaga, że wykładnia art. 94 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym musi uwzględniać treść art. 41 Konwencji, jak również kontekst systemowy i celowościowy zawartego w tym przepisie uregulowania. Ratio legis regulacji dotyczących uznawania uprawnień do kierowania pojazdami uzyskanych w innych państwach sprowadza się do ułatwienia międzynarodowego ruchu drogowego, co potwierdza treść Preambuły do Konwencji. W sytuacji charakterystycznego dla współczesnego świata zjawiska migracji osób, nie tylko w granicach tego samego państwa, ale również pomiędzy różnymi krajami, istota wspomnianych regulacji sprowadza się do stworzenia mechanizmów, które pozwalałyby osobom zmieniającym miejsce stałego zamieszkania pomiędzy różnymi państwami na korzystanie z nabytych przez nie uprawnień do kierowania pojazdami w nowym miejscu zamieszkania, bez potrzeby ubiegania się na nowo o uzyskanie uprawnień w państwie, do którego osoba taka się udaje. W ocenie Sądu działania skarżącego nie stanowią realizacji zamiaru odpowiadającego wyżej wyłożonej istocie regulacji o wzajemnym uznawaniu praw jazdy. Skarżący nie zmienił miejsca stałego pobytu, nie zachodzi więc obowiązek uwzględnienia przez organy polskie jego uprawnień uzyskanych na terytorium Ukrainy. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że w przypadku skarżącego posiadane przezeń polskie prawo jazdy zostało mu zatrzymane prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia (...) września 2003 r., sygn. akt (...), w którym orzeczono wobec M. L. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres trzech lat – od (...) lutego 2004 r. do (...) lutego 2007 r. Po upływie terminu, na jaki orzeczono środek karny, skarżący był zobowiązany do poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Sąd wskazuje, że niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji stanowi przesłankę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby wobec skarżącego została wydana taka decyzja. Argumentacja podnoszona przez organy również wskazuje, że mimo spełnienia ustawowych przesłanek do wydania takiej decyzji, skarżącemu nie cofnięto uprawnień. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarżący nie utracił nabytych w Polsce uprawnień do kierowania pojazdami lecz tylko nie może z nich korzystać w związku z zatrzymaniem dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdem i niespełnieniem warunków odzyskania tego dokumentu. Wobec tego skarżący nie mógł nabyć skutecznie na Ukrainie uprawnień do kierowania pojazdami skoro takich uprawnień nie utracił w Polsce. Nie można bowiem utożsamiać zatrzymania prawa jazdy z cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami. Ta pierwsza instytucja prawna jest następstwem sankcji prawno-karnej, natomiast cofnięcie uprawnień efektem sankcji administracyjnej ujętej w decyzji administracyjnej wydanej przez właściwego Starostę. Okres zatrzymania prawa jazdy na skutek orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdu biegnie nie od dnia wykonania obowiązku zwrotu dokumentu ale od dnia wskazanego przez Sąd. Uprawnienia te powracają po upływie okresu wskazanego w orzeczeniu sądowym, a nie od dnia odzyskania dokumentu prawa jazdy, chyba, że stan faktyczny odpowiada hipotezie art. 114 ust. 1 pkt 2b. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wówczas prawo jazdy – dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem, wydaje się po zdaniu egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Z tych przyczyn Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, iż skarżący posiada już polskie prawo jazdy, tylko musi spełnić przewidziane prawem polskim przesłanki by je odzyskać, a przede wszystkim zdać egzamin państwowy. Z treści przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że koniecznym warunkiem odzyskania zawieszonych uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji zaistniałej w przypadku skarżącego jest poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, co wynika wprost z treści art. 114 ust. 1 pkt 2 lit a oraz ust. 4) ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz uzyskanie orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do kierowania pojazdem, co zostało wyartykułowane w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b i art. 124 ust. 1 pkt 2 lit a) powyższej ustawy. W świetle tych uregulowań stwierdzić należy, że ich spełnienie jest konieczne dla posiadania jakichkolwiek uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium RP. W ocenie Sądu postępowanie skarżącego zmierza do obejścia wymogów określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym i prowadzi do sytuacji sprzecznej z przepisami tej ustawy. Sąd administracyjny swoim rozstrzygnięciem nie może zobowiązać organów administracji publicznej do podjęcia decyzji sprzecznej z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto, choć zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest dyrektywą kierowaną do organów władzy publicznej, nie można zapominać, że przestrzeganie prawa jest obowiązkiem również obywateli, i to wyrażonym wprost w Konstytucji RP, w jej art. 83. Choć nie ma przepisu zabraniającego bezpośrednio działań podjętych przez skarżącego, nie może on żądać ochrony swego interesu prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sposób, który prowadziłby do konieczności wydania decyzji niezgodnej z przepisami prawa, którymi bezwzględnie związany jest organ administracji publicznej. Skarżący jako obywatel Polski, która jest członkiem Unii Europejskiej, podlega przy tym regulacjom prawa wspólnotowego, a to nie dopuszcza możliwości uzyskania prawa jazdy w innym państwie członkowskim w sytuacji, gdy strona wnioskująca o wymianę nie miała "normalnego" miejsca zamieszkania w państwie wydającym nowy dokument (por. wyrok ETS z 26 czerwca 2008 r. sprawa C-334/06 Matthias Zerche Manfred Seuke (C-336/06) przeciwko Landkreis Mittweida oraz Steffen Schubert (C-335/06) przeciwko Landkreis Mittlerer Erzgebirgskreis, Lex nr 410017). W orzeczeniu tym wskazano, iż artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie, jeżeli na podstawie figurujących w nim wzmianek lub innych niepodważalnych informacji pochodzących z państwa członkowskiego wydającego wiadome jest, że gdy to prawo jazdy zostało wydane, jego posiadacz, wobec którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu poprzedniego prawa jazdy, nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a organ nie mógł w świetle obowiązujących przepisów wydać innego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/W. Batorowicz /-/J. Szaniecka Za nieobecnego sędziego korzystającego z urlopu uzasadnienie wyroku podpisał sędzia /-/ W.Batorowicz BR