I OSK 629/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Kacprzak, Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.), Sędzia NSA Monika Nowicka, Protokolant Ewelina Ryszka, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009r. sygn. akt II SA/Wa 995/09 w sprawie ze skargi K. S na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2009 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz K. S. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 995/09, oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2009 r. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. K. S. pełniła służbę na stanowisku starszego wykładowcy zakładu w Centralnym Ośrodku Szkolenia Służby Więziennej (dalej w skrócie COSSW). Z dniem 31 stycznia 2009 r. została zwolniona ze służby w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Komendant COSSW decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. przyznał K. S. nagrodę roczną za 2009r w wysokości 423,83 zł. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. uchylił to rozstrzygnięcie, wskazując, iż skarżącej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 od dnia 1 stycznia 2009r podwyższono dodatek służbowy do kwoty 1520 zł, a zatem świadczenie w tej wysokości powinno być także uwzględnione przy ustaleniu podstawy należnej skarżącej nagrody rocznej. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Komendant COSSW decyzją z dnia [...] marca 2009 r. przyznał K. S. nagrodę roczną za 2009r w wysokości 497,17 zł. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy, podkreślając, że skoro skarżąca w 2009r pełniła służbę tylko do 31 stycznia 2009r, a rozwiązanie z nią stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na nabycie uprawnień emerytalnych, to organ I instancji prawidłowo przyznał jej nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Prawidłowo też obliczono podstawę nagrody, uwzględniając należne funkcjonariuszce w dniu 31 stycznia 2009 r. uposażenie w łącznej wysokości 5.966,00 zł., składające się z uposażenia zasadniczego w kwocie 2.585,00 zł, dodatku za wysługę w kwocie 647,00 zł, dodatku za stopień w kwocie 1.214,00 zł oraz dodatku służbowego w wysokości 1520 zł. Powyższą decyzję Komendanta COSSW K. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż żądała wydania decyzji przez organ odwoławczy tylko w przypadku, gdyby ostatecznie ustalono jej dodatek służbowy w kwocie wyższej niż 1.520,00 zł. Poza tym zaskarżoną decyzję wydano już po skierowaniu przez nią do WSA w Warszawie odrębnej skargi w przedmiocie dodatku służbowego. Oznacza to, że decyzja organu odwoławczego reguluje kwestię będącą przedmiotem orzeczenia sądowego w innej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dodatkowym piśmie z dnia 3 grudnia 2009 K. S. stwierdziła, że w sprawie dotyczącej przyznania jej nagrody rocznej pojawił się nowy istotny dowód w postaci orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], w którym to Wojewódzka Komisja Lekarska w Poznaniu uznała ją za całkowicie niezdolną do służby w Policji, co jest równoznaczne z niezdolnością do służby w Służbie Więziennej. W związku z tym na podstawie § 1 ust.6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz. 145) skarżącej przysługuje roczna nagroda za 2009 r. w pełnej wysokości uposażenia, czyli w kwocie 6.088,39 zł, a nie w wysokości jedynie 1/12 uposażenia, jak to przyjęły organy orzekające w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie P.p.s.a.), skargę K. S. oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zwalcza wysokość przyznanej jej nagrody rocznej z tego powodu, że nie zgadza się z wysokością dodatku służbowego, jaki przysługiwał jej w dniu rozwiązania stosunku służbowego (dnia 31 stycznia 2009 r.), a który stanowił podstawę naliczenia kwestionowanego świadczenia. Prezentuje przy tym pogląd, że decyzja Komendanta COSSW z dnia [...] stycznia 2009r przyznająca jej dodatek służbowy w wysokości 1520 zł narusza prawo i z tego powodu wadliwe są kolejne decyzje przyznające jej świadczenia związane z rozwiązaniem stosunku służbowego. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2009r sygn. akt II SA/Wa 684/09 oddalił skargę K. S. i na decyzję Dyrektora GSW z dnia [...] lutego 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję personalną Komendanta COSSW z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznającą z dniem 1 stycznia 2009 r. skarżącej dodatek służbowy w wysokości 1.520,00 zł miesięcznie. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że uprawnienia funkcjonariuszy Służby Więziennej do nagrody rocznej reguluje art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej. Szczegółowe zaś zasady przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych są określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. Zgodnie z § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia funkcjonariuszowi Służby Więziennej, pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Ustęp 4 powołanego § 1 stanowi, że funkcjonariuszowi, który z powodu: śmierci, zaginięcia, zwolnienia ze służby, jeżeli w dniu zwolnienia spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej- pełnił w danym roku służbę tylko przez część roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Natomiast funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby, pozostających w związku ze służbą, poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku (§ 1 ust. 6 cytowanego rozporządzenia). Podstawę ustalenia nagrody rocznej zgodnie z § 2 powyższego rozporządzenia stanowi miesięczne uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi w dniu wypłaty nagrody. W myśl § 7 rozporządzenia nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda, z tym że funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się nie później niż w ostatnim dniu służby. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, Sąd I instancji zauważył, że organ prawidłowo za podstawę ustalenia dla skarżącej nagrody rocznej, przyjął przysługującej jej w dniu zwolnienia ze służby uposażenie w łącznej wysokości 5.966,00zł, zaliczając do niego uposażenie zasadnicze w kwocie 2.585,00 zł oraz dodatki o charakterze stałym, czyli dodatek za wysługę lat- 647 zł, dodatek za stopień –1.214,00zł,a także dodatek służbowy w kwocie powiększonej z 640 zł. do1.520,00zł, w oparciu o decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. Zasadnie też- zdaniem Sądu I instancji- organ uznał, że skoro stosunek służbowy został z K. S. rozwiązany w dniu 31 stycznia 2009 r., na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, czyli związku z nabyciem uprawnień emerytalnych, to stosownie do dyspozycji zawartej w art. 106 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej, skarżąca uprawniona była do uzyskania nagrody rocznej tylko za 1 miesiąc pełnienia służby, a tym samym w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w kwocie 497,17 zł. WSA w Warszawie podkreślił ponadto, że sąd administracyjny dokonuje kontroli decyzji administracyjnej według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Zatem nowy dowód, na jaki powołuje się skarżąca, czyli orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], uznające ją za całkowicie niezdolną do służby i stwierdzające, że niezdolność ta pozostaje w związku ze służbą, nie istniał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, czyli w dniu [...] kwietnia 2009 r. Orzeczenie to nie było organowi znane w dacie wydania decyzji. Wobec tego nie ma podstaw, aby obarczać kontrolowaną decyzję wadliwością prawną. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, powoływane przez stronę w dodatkowym piśmie procesowym nowe okoliczności, skoro nie istniały one w dniu wydania kontrolowanej decyzji, to mogą one co najwyżej stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją ostateczną, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła K. S., reprezentowana przez adwokata, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 106 ust. 2 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej oraz § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie całkowicie bezsporny jest stan zdrowia skarżącej potwierdzony orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], z którego wynika, że jest osobą całkowicie niezdolną do służby, schorzenie to ma charakter trwały i pozostaje w związku ze służbą. Komendant COSSW informację o takim stanie zdrowia skarżącej, który uzasadniał skierowanie ją na komisję lekarską, powziął w dniu 29 października 2008 r. i dlatego już wówczas mógł przypuszczać, że w tym przedmiocie zostanie wydane "jakieś" orzeczenie lekarskie. Stąd wniosek, że Komendant miał świadomość, iż to orzeczenie może mieć wpływ na przysługujące skarżącej świadczenia finansowe. Zatem Sąd I instancji przyjął błędne założenie, iż inwalidztwo skarżącej jest okolicznością nową i dotychczas nieznaną, gdyż treść orzeczenia Komisji Lekarskiej wobec zgłaszanego w raporcie z dnia 29 października 2008 r. pogarszającego się stanu zdrowia skarżącej była do przewidzenia. Nadto orzeczenie Komisji Lekarskiej ma charakter deklaratoryjny, wobec czego potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny już od 30 stycznia 2009 r. Nie jest okolicznością nową, gdyż orzeczenie z [...] kwietnia 2009 r. tej sytuacji nie kreuje i jej nie kształtuje, a jedynie ją stwierdza. Zdaniem skarżącej kasacyjnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydaje się być absurdalny, ponieważ spełnia ona przesłanki zawarte w § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych. Nie istnieją żadne racjonalne przesłanki do tego, aby w sytuacji, gdy sprawa jest w toku i istnieje możliwość uchylenia decyzji i nakazania organowi administracyjnemu podjęcia określonych czynności, skarżąca musiała wnioskować o wznowienie postępowania. Opieszałość w działaniu Komendanta COSSW w sprawie skierowania skarżącej na badania lekarskie nie może być premiowana przez organy sądowe. Nie bez znaczenia jest również fakt, że innych funkcjonariuszy w analogicznej do skarżącej sytuacji organ skierował na komisję lekarską w takim terminie, że otrzymali oni nagrody roczne za 2009 r. w pełnym wymiarze. Działanie Komendanta jest wręcz przejawem dyskryminacji, wobec czego podważa zaufanie do jego bezstronności i czytelności zasad, na których opiera się system wynagradzania funkcjonariuszy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie, akcentując, iż K. S. została zwolniona ze służby w trybie przewidzianym w art.39 ust.3 pkt.4 i ust.7 ustawy o Służbie Więziennej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009r i decyzji Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie przyznania skarżącej nagrody rocznej stanowił art. 106 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz.U. z 2002r, Nr 207,poz. 1761 ze zm.), w myśl którego funkcjonariuszowi może być przyznana między innymi nagroda (ust.1) w wysokości przysługującego mu miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym (ust.2). Szczegółowe zaś zasady przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych są określone w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 15, poz. 145), wydanym na podstawie delegacji przewidzianej w art.106 ust.3 ustawy. Zgodnie z § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia funkcjonariuszowi Służby Więziennej, pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Z kolei w myśl ustępu 4 powołanego § 1 rozporządzenia funkcjonariuszowi, który z powodu między innymi zwolnienia ze służby, jeżeli w dniu zwolnienia spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej- pełnił w danym roku służbę tylko przez część roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Natomiast funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby, pozostających w związku ze służbą, poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku (§ 1 ust. 6 cytowanego rozporządzenia). Z unormowań zawartych w ustawie oraz omawianym rozporządzeniu wykonawczym wynika, że wysokość nagrody rocznej-co do zasady- zależy między innymi od tego, czy pełnił on służbę przez cały rok czy część roku kalendarzowego. Okoliczność ta może mieć znaczenie również w przypadku funkcjonariusza zwolnionego ze służby, bowiem jeżeli z powodu rozwiązania stosunku służbowego pełnił służbę tylko przez część roku kalendarzowego i w dniu zwolnienia ze służby spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej, nabywa on prawo do nagrody rocznej w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Długość okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym nie jest zaś istotna w szczególności wtedy, gdy na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą funkcjonariusz nabył on prawo do renty inwalidzkiej. Zawsze chodzi przy tym o nabycie prawa do emerytury czy renty inwalidzkiej, czyli spełnienie warunków do ich otrzymania, a nie korzystanie z konkretnego świadczenia. Nabycie prawa na przykład do renty inwalidzkiej w żaden sposób nie może być bowiem utożsamiane z wykorzystaniem takiego świadczenia. Wynika to przede wszystkim z art. 43 ustawy z dnia 18 lutego 1994r o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz.U. z 2004, Nr 8, poz.67), zgodnie z którym w razie zbiegu prawa do emerytury i renty przewidzianej w ustawie, osobie uprawnionej wypłaca się świadczenie wyższe lub przez nią wybrane. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że stosunek służbowy z K. S. został rozwiązany z dniem 31 stycznia 2009 r. Skoro zatem w 2009r pełniła ona służbę tylko przez miesiąc, a zwolnienie jej ze służby nastąpiło na skutek nabycia prawa do emerytury, to nie ulega wątpliwości, że w dacie wydania kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji nabyła prawo do nagrody rocznej tylko w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami stałym, zgodnie z § 1 ust.4 pkt.3 cyt. rozporządzenia. Jednakże taka sytuacja uległa zmianie, gdyż orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] skarżąca została uznana za całkowicie niezdolną do służby od dnia 30 stycznia 2009r. Powyższe orzeczenie niewątpliwie zostało wydane po wydaniu zaskarżonej decyzji, lecz nie ta okoliczność, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, ma w sprawie przesądzające znaczenie. Istotne jest natomiast powołane orzeczenie w zakresie, w jakim stwierdza, że schorzenie skarżącej miało związek ze służbą i istniało już od dnia 30 stycznia 2009r. Odpadła zatem podstawa do ograniczenia skarżącej wysokości należnej jej nagrody rocznej, zgodnie z § 1 ust.4 pkt.3 rozporządzenia. K. S. w dniu zwolnienia ze służby, niezależnie od tego na jakiej podstawie rozwiązano z nią stosunek służby, nabyła prawo do renty inwalidzkiej na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą. Tym samym wysokość jej nagrody powinna być ustalona na podstawie § 1 ust.6 rozporządzenia, co trafnie wywiedziono w skardze kasacyjnej. Przenosząc te uwagi na grunt przepisów o postępowaniu, stwierdzić należy, że w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaistniała sytuacja, o której mowa w art.145 § 1 pkt.1 lit.b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 145 § 1 pkt.7 kpa. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Poznaniu o całkowitej niezdolności skarżącej do służby w więziennictwie od dnia 30 stycznia 2009r (czyli jeszcze przed data rozwiązania stosunku służbowego) i zaliczenie jej do trzeciej grupy inwalidów z uwagi na schorzenie pozostające w związku z służbą stanowi bowiem, w myśl wskazanego przepisu, zagadnienie wstępne, które zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ (komisję lekarską) w sposób odmienny od oceny przyjętej przez organ Służby Więziennej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie prawa skarżącej do nagrody rocznej. Wobec powyższego, rozpoznając skargę na decyzję w przedmiocie nagrody rocznej, WSA w Warszawie był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art.145 § 1 pkt.1 lit. b P.p.s. a. W każdym bowiem innym przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny ocenia stopień naruszenia prawa, czy to materialnego czy procesowego i w zależności czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (prawo materialne), czy mogło mieć istotny wpływ (prawo procesowe) uchyla zaskarżone orzeczenie administracyjne. Natomiast w sytuacji zaistnienia przesłanki dającej podstawę do wznowienia postępowania (art.145 § 1 pkt.1 lit. b P.p.s.a.), sąd zawsze zobowiązany jest uchylić decyzję. Dodać również należy, że błędny jest wyrażony w zaskarżonym wyroku pogląd, że uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania lub uchylenie decyzji przez sądu I instancji z uwagi na przesłanki wznowieniowe może nastąpić jedynie w przypadku wystąpienia przesłanek w dacie wydania ostatecznej decyzji. Przecież przesłanki określone w art.145 § 1 pkt. 7 i 8 kpa ze swej istoty pojawić się mogą dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej (glosa W.Chróścielewskiego do wyroku NSA z dnia 9 marca 1987r sygn.akt II SA 1389-1390/86, OSP z 1989/5/109). Nie można także zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, że skoro – co do zasady- sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego w dacie orzekania przez organ administracji publicznej, to żadne zmiany tego stanu, zaszłe po wydaniu ostatecznej decyzji, nie mogą stanowić podstawy do wzruszenia tej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny. Wyjątek od tej zasady stanowią właśnie zdarzenia przewidziane w art.145 § 1 pkt.7 i pkt.8 kpa (M.Jaśkowska, M.Masternak, E.Ochendowski "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wydawnictwo LexisNexis 2004 r, str. 150). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na 203 pkt.1 P.p.s.a.